then, has to turn it into a globalized and international public artistic platform, which
acts local in order to face the concrete realities of the city. The biennial in this case
can form an environment within Istanbul, where the artist becomes an explorer and
producer of various artistic, virtual and architectural spaces, in which the
inhabitants will be able to review their city life from an alternative perspective in
order to deconstruct the reality they live in.
T. MEL‹H GÖRGÜN: As Mr. Marcus Graf has quoted, new biennials must be
experimental. They also have to meet with the local from the aspects of content and
form. My question was: “Do you think that biennials are good tools to achieve this?”
but Marcus Graf has already answered it. Especially if we take the Istanbul Biennial
as an example, I believe that it did not effectively meet with the local, because it
remained within a certain structure. If you only follow this certain form, it solely
remains as an “event”. Do you agree with this opinion?
MARCUS GRAF: René Block said in the fourth biennial “Every Istanbul Biennial is
mainly made for Istanbul and the people that live here.” Since its beginning in 1987,
the city formed the formal and conceptual core of every biennial. The 10th Istanbul
Biennial was trying to enforce this through two projects: First, Nightcomers tried to
extend the biennial to the streets by showing videos at night in different public
locations on both continents. Though, also here, only a small number of spectators
could be reached. An interesting result of this opencallproject was that over 90% of
the 760 videos from all over the world were done by young artists or art students
although it aimed to show mainly amateurs. You see, when a biennial is calling, only
the artists are answering. The second project was Dreamhouse, which was open on
the weekends until 4 o’clock. Who goes there? Definitely not people, which come
SESSION 2 / 2. OTURUM / MARCUS GRAF 75
katk›da bulunmas› gerekir. Bienalin sahip olducurrency1u f›rsat, çacurrency1dafl sanat›n proje odakl›
üretim praticurrency1i kadar mekan ve zamana has karakterinin de uyarlanmas›n›n alt›nda
yatar. Sonras›nda bienalin bunu, kentin somut gerçeklikleriyle yüzleflmek için yerel
gibi davranan küreselleflmifl ve uluslararas› bir genel sanatsal düzleme çevirmesi
gerekir. Bu durumda bienal, ‹stanbul içinde, sanatç›n›n çeflitli sanatsal, sanal ve
mimari yerlerin bir kaflifi, yarat›c›s› haline geldicurrency1i, bu yerlerin sakinlerinin de içinde
yaflad›klar› gerçeklicurrency1i parçalar›na ay›rmak üzere kent yaflamlar›n› alternatif bir bak›fl
aç›s›yla gözden geçirebilecekleri bir ortam oluflturabilir.
T. MEL‹H GÖRGÜN: Sn. Marcus Graf’›n dedicurrency1i gibi yeni bienaller deneysel olmal›.
‹çeriksel ve biçimsel aç›dan yerel olanla da buluflmal›. “Bienallerin bunu sacurrency1layan iyi
bir araç olducurrency1una inan›yor musunuz?” diye bir sorum vard›, ama Marcus Graf bunun
cevab›n› verdi. Özellikle ‹stanbul Bienali örnecurrency1ini ele al›rsak, yerelle çok fazla
buluflmad›currency1›na inan›yorum. Çünkü belirli bir yap›n›n içerisinde kald›. Ecurrency1er sadece bu
biçim üzerinden gidilirse sadece bir “event” olarak kal›r. Sizce acaba böyle mi bu?
MARCUS GRAF: René Block dördüncü bienalde dedi ki; “Her ‹stanbul Bienali,
temelde ‹stanbul kentinin kendisi ve içinde yaflayanlar için yap›l›yor.” 1987’deki
bafllang›c›ndan bu yana kent, her bienalin biçimsel ve kavramsal özünü oluflturdu.
10. ‹stanbul Bienali, bunu iki proje vas›tas›yla uygulamaya çal›fl›yordu: Öncelikle,
Gecegezenler projesi, geceleri her iki yakada da halka aç›k farkl› mekanlarda
geceleri videolar göstererek bienali sokaklara yaymaya çal›flt›. Her ne kadar bu
flekilde bile az say›da izleyiciye ulafl›labildiyse de. Bu aç›kçacurrency1r› projesinin ilginç
sonuçlar›ndan biri, amac›n›n esasen amatörlerin ifllerini göstermek olmas›na karfl›n,
dünyan›n dört bir yan›ndan gelen yedi yüz altm›fl videonun yüzde doksan›n›n genç
sanatç›lar veya sanat öcurrency1rencileri taraf›ndan yap›lm›fl olmas›yd›. Görüyorsunuz, bir
Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64  |  Page 65  |  Page 66  |  Page 67  |  Page 68  |  Page 69  |  Page 70  |  Page 71  |  Page 72  |  Page 73  |  Page 74  |  Page 75  |  Page 76  |  Page 77  |  Page 78  |  Page 79  |  Page 80  |  Page 81  |  Page 82  |  Page 83  |  Page 84  |  Page 85  |  Page 86  |  Page 87  |  Page 88  |  Page 89  |  Page 90  |  Page 91  |  Page 92  |  Page 93  |  Page 94  |  Page 95  |  Page 96  |  Page 97  |  Page 98  |  Page 99  |  Page 100  |  Page 101  |  Page 102  |  Page 103  |  Page 104  |  Page 105  |  Page 106  |  Page 107  |  Page 108  |  Page 109  |  Page 110  |  Page 111  |  Page 112  |  Page 113  |  Page 114  |  Page 115  |  Page 116  |  Page 117  |  Page 118  |  Page 119