This page contains a Flash digital edition of a book.
To the Point


In To the Point kunt u kort en bondig uw mening kwijt. De redactie behoudt zich het recht voor brieven te redigeren en in te korten. Helaas kunnen slechts enkele van de vele brieven die binnenkomen wor- den geplaatst. Brieven kunt u sturen naar: Checkpoint, brievenrubriek To the Point, Postbus 1091, 6501 BB Nijmegen of (o.v.v. uw huisadres) tothepoint@veteranen.nu.


Poëzie In Checkpoint 10-2015 las ik de inge- zonden gedichten die naar aanleiding van de oproep in Checkpoint zijn geplaatst. Als gratis toegift geef ik u graag een gedicht uit mijn koker. Het gedicht luidt zo:


Schietgebedje


God maak Dat ik hem raak En even beslist Dat hij mij mist


Charles Destrée, Bouleurs, Frankrijk


Hoe hoort de houding? (2) De brief van de Jaap van Ommen (Checkpoint 10-2015) is op zijn zachtst gezegd merkwaardig. Zijn voorkeur om bij herdenkingen de militaire houding aan te nemen is prima, mag hij doen. Zijn pleidooi dat zoiets ook zou moeten gelden voor andere aan- wezigen, vooral als je een autoriteit bent, al dan niet in dienst geweest, is opmerkelijk. Zijn opmerking dat iemand die niet recht staat geschikt is


voor een bananenrepubliek is vooral ondoordacht. Waarom is zijn pleidooi zo nodig? Ik ben als veteraan én als bestuurder van een grote herdenkings- stichting bij vele herdenkingen en wat mij altijd raakt, is het moment van een bijkans oorverdovende stilte tijdens de 1 minuut, het daarna meezingen van het volkslied door vrijwel iedereen, al dan niet de tekst kennende. Welke ‘houding’ men dan aanneemt, is mijns inziens niet belangrijk (met uitzonde- ring van militairen), de persoonlijke invulling en de gevoelens daarbij ech- ter wel. Mag ik de heer Van Ommen vragen om de vrijheid, waarvoor hij eerder gediend heeft, ook te gunnen aan bezoekers, autoriteiten of wie dan ook bij herdenkingen of veteraan- gerelateerde bijeenkomsten? Immers, die vrijheid en het recht om te zijn wie je bent, te staan zoals je wilt en te handelen zoals je dat graag zelf wenst, is toch ons hoogste goed. Overigens de foto die er bij geplaatst is, vind ik getuigen van een respectvolle hou- ding, door zowel de minister-president als de twee naast hem staande kinde- ren.


Richard Rhemrev, Doesburg


Oud en jong (3) Ik ben behoorlijk geschrokken van de brief van Louis van Driessen uit Tilburg in Checkpoint 10-2015. Ik heb heel, heel lang geaarzeld of ik über- haupt zou reageren, maar op oudere leeftijd zo gefrustreerd te zijn, is niet goed voor je gezondheid die dan toch al broos is of wordt. Ik heb zo een beetje dezelfde geschiedenis achter


de rug, na Indonesië ook nog even op mijn oude dag naar Nieuw-Guinea voor anderhalf jaar. Maar de in de aanhef in mijn ogen gefrustreerde uitleg over vooral dames, vrouwelijke veteranen, die de oudere veteranen zien als oude mannetjes met blauwe blazers, grijze broek en een baret op, herken ik totaal niet. Tijdens de reü- nies die ik bezoek en bij de jongere veteranen – onder wie vrouwen – die ik ontmoet, merk ik daar niets van. Er wordt wederzijds respect getoond. Het is overigens maar een heel klein deel van de oudere veteranen dat dit ‘uniform’ draagt. Wat mij betreft, toen ik met FLO ging, heb ik meteen de ‘zelfbinder’, de stropdas, in de ban gedaan en colberts draag ik ook niet meer; lang genoeg gedragen. Alleen de blauwe baret heb ik, later ingezet bij vier VN-missies, als dierbaar sou- venir behouden en ik draag deze met trots, evenals mijn veteranenspeld. De meeste frustratie spreekt uit zijn slotzinnen: ‘… wij deden ook onze plicht, evenals de huidige beroepsve- teranen. Wij kozen er niet voor, jullie wel. Wij werden er niet voor betaald, jullie wel.’ Beste Louis, niks geen ‘oude mannetjes met blauwe blazers en een baret op hun hoofd’-gedachten bij zowel oudere als jongere vrou- welijke veteranen die ik op reünies ontmoet. Een volkomen verkeerde gedachte bovendien en ik weet niet waar je die vandaan haalt, maar ben blij dat je je hart hebt gelucht, want er zit waarachtig, denk ik dan, iets meer tussen de oren dat er niet thuishoort. Ik heb al eerder oud-militairen/vete- ranen met dat soort ideeën verwezen naar het Veteraneninstituut die na jaren, ja soms nog na decennia, alsnog last kregen van de gevolgen van hun dienstplichtig leven. Tot hun eigen verrassing kon er in de meeste geval- len ook nog iets aan worden gedaan met deskundige hulp en ze hebben nu een veel mindere mentale belasting. Maak gebruik van het zorgloket, het is er niet voor niets. Help jezelf, maak die eerste stap! Zelf heb ik er nooit iets aan overgehouden, maar heb wel oude maten totaal zien veranderen van karakter. De veteranenzorg is de laat- ste jaren met sprongen vooruit gegaan. Kortom, blijf niet met je frustraties rondlopen, meld je alsnog aan en laat je behandelen, je hebt er gewoon recht op. Blijf niet gefrustreerd zitten tot je verscheiden.


Indiëherdenking Roermond 2012. Foto: William Moore 48 maart 2016 Ab Woudstra, Florida, VS


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64  |  Page 65