This page contains a Flash digital edition of a book.
werd op 13 december 2003 gevan- gengenomen en na zijn berechting op 30 december 2006 opgehangen. Ik was toen al gepensioneerd. Op 1 december 1995 ben ik overgeplaatst naar de vliegbasis Eindhoven en daar op 1 maart 1996 als sergeant-majoor met functioneel leeftijdsontslag gegaan.”


Verliefd op Papoea’s De herinneringen van Van der Zan-


den aan Nieuw-Guinea zijn eigenlijk nooit vervaagd. “Het vriendelijke meisje Donsie, ze zal als ze nog leeft nu 67 zijn. Ze was een dochter van de oud-KNIL-militair Morin die als enige een bescheiden toko runde op Woendi. Donsie was de enige bewoner van Woendi die een fiets had. De families Opiariv, Morin en Simbiak bewoonden ieder voor zich als enige familie een van de drie kampongs. De vrouwen deden al het zware werk. De grond bewerken, knollen rooien, baby’s dragen, hout sprokkelen en noem maar op. De mannen waren vissers en jagers en waren razend knap in het uithakken van een prauw uit een boomstam. Koppen snellen deden ze allang niet meer.” Van der Zanden koestert zijn herin- neringen aan Woendi. “Ik heb er een geweldige tijd gehad. Het voor- deel was dat je op dat eilandje als infanterist patrouilleerde in kleine groepjes. Vijf tot tien man met één brengun. We waren er als infante- rist heel erg zelfstandig. Dan ben je wat. Het Beveiligingspeloton Biak/ Woendi patrouilleerde trouwens ook op de Woendi omringende eilanden in de Geelvinkbaai. Het bestond uit drie tirailleurgroepen onder leiding van een onderofficier met ieder twee brengroepen, commandant, schutter en helper, en drie scherpschutters. Eigenlijk ben ik verliefd geworden


Nederlandse militairen. Ze dachten dat ze voor het vuurpeloton werden gezet.


Donsie op de enige fiets op Woendi. Foto: privécollectie Frans van der Steen


op de Papoea’s. Het zijn geweldige mensen als je ze eenmaal kent. Als je hun vriendschap gewonnen hebt, laten ze je nooit meer in de steek. Ik ben nooit op Woendi teruggeweest. Ik ben bang dat het me te veel aan- grijpt. We hebben ze in de steek gelaten.”


Woendi alsnog geboekstaafd In zijn krant had Van der Zanden het


verslag gelezen over de komst van de gevangenen. Het was een tafe- reel dat hem bespaard is gebleven. Geblinddoekt met blauwwit geruite theedoeken kwamen de gevangen- genomen para’s aarzelend uit de gesloten militaire truck. Een van hen was gewond en werd door zijn kame- raden gedragen. Een nacht tevoren waren zij geblinddoekt door onder- zeebootjager Hr. Ms. Utrecht op Biak aan wal gezet. Voorzichtig liepen ze over de landingssteiger, Ze werden aan hun armen vastgehouden door


Onder het teken van de Morgenster Thijs van der Zanden


284 pagina’s. geïllustreerd € 19,95 (in boekhandel of met verzendkosten via Thijs van der Zanden, tel: 0497-644428, e-mail: ml.vdzanden@planet.nl) Uitgeverij Boekscout.nl, Soest www.boekscout.nl ISBN 9789462065161


46


“Daar was natuurlijk geen sprake van. Het was een bericht dat ze via de Indonesische radio hadden opge- vangen. Ik prijs echter de jongens van het beveiligingspeloton. Ze waren niet opgeleid voor het bewa- ken van gevangenen. De behandeling van de gevangenen is goed geweest. De vijftig gevangenen van de motor- torpedoboot Matjan Tutul zijn heel snel naar Indonesië teruggestuurd. Volgens de VN waren zij geen krijgsgevangenen, omdat Nederland niet met Indonesië in oorlog was. De Indonesische para’s die later op Woendi gevangen gehouden werden, mochten wel worden vastgehou- den, omdat ze wederrechtelijk op Nederlands grondgebied waren afge- sprongen”, aldus Van der Zanden. “Ze zijn na de overeenkomst tussen Nederland en Indonesië meteen gere- patrieerd.” Het idee om de Stichting Veteranen Infanterie Beveiligings Peloton Woendi NNG op te richten ontstond een jaar of vijf, zes geleden op een reünie in 't Harde. “Ik vond dat zo massaal. Ik vond dat wij daar als Woendi-mensen waren onderge- sneeuwd. Door het volume dat het orkest produceerde, was een gesprek met de andere reünisten eigenlijk onmogelijk. Om die reden zijn we buiten gaan zitten en hebben daar het gesprek voortgezet. Hier viel de beslissing om zelf maar een reünie te organiseren. Piet van Londen en ik zijn adressen gaan zoeken voor het uitnodigen van Woendi-veteranen in Otterloo. Er kwamen honderd men- sen. Iemand zei: ‘Laten we er een stichting van maken.’ De doeleinden van de Woendi-stichting zijn belan- genbehartiging van de veteranen van genoemd peloton, verbetering van de onderlinge contacten en verbetering van leefomstandigheden van de Papoea’s. Jaarlijks organiseren we een reünie. Er kwamen ook veel ver- halen en foto’s binnen. Zo ontstond vanzelf het idee voor het boek Onder het teken van de Morgenster, Woendi tot 1962. Ik ben begonnen met het verhaal van Woendi en het peloton. Al gauw kwamen er veel specifieke bijdragen over dat onderwerp bin- nen. Daardoor is het in feite een rijke bundel verhalen geworden”, aldus Van der Zanden.


MEI 2013


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64