This page contains a Flash digital edition of a book.
In het tweetalige boek The Eyes of War / De Ogen van de Oorlog portretteert en interviewt fotograaf Martin Roemers veertig mannen en vrouwen die als kind, jonge volwassene of soldaat blind werden tijdens de Tweede Wereldoorlog. De voormalige vijanden uit Nederland, België, Duitsland, Engeland, Rusland en Oekraïne zijn verenigd in hun lot als blinde en als oorlogsslachtoffer. In interviews vertellen zij onder welke omstandigheden ze blind werden en beschrijven hun leven na de oorlog. Het boek is voor veteranen met korting te bestellen (zie pag. 56).


Gerard Tieman (Nederland, 1926) I


n 1943 volgde ik een cursus om chemisch analist te wor- den en was ik bediende op het universiteitslaboratorium in Utrecht. Op het lab maakte ik stiekem extreem brand- bare stoffen. Een verzetsgroep in Amsterdam ging dat gebruiken om gebouwen in brand te steken, zoals het bevol- kingsregister. Ik kreeg recepten en maakte brandbare mengsels van nitraten, chloraten, rode fosfor en aluminiumpoeder. Toen ik voor de zoveelste keer weer zo’n stof maakte, zag ik in de kolf dat er iets niet klopte met het mengsel. Seconden later ontplofte het in mijn gezicht. Ik kon niets meer zien, maar dacht dat ze me in het ziekenhuis wel beter konden maken. Ik maakte mij voornamelijk zorgen over iets anders. Ik deed af en toe koeriersdiensten voor mijn vader, die in het verzet zat. Die dag had ik een bericht niet zoals gebruikelijk verstopt in de


voering van mijn jas, maar het zat in mijn binnenzak. Ik was reuzebenauwd dat ze dat briefje zouden vinden. Mijn vader bezocht mij in het ziekenhuis en zei dat mijn jas inmiddels in veiligheid was. Toen ik hoorde dat ik blind zou blijven, heb ik mij snel in mijn lot geschikt. Na een paar weken in het ziekenhuis lag ik al in bed te zingen. Je moet ervan maken wat je kan. Juist nu ondervind ik écht wat een handicap het is om blind te zijn. Ik verzorg mijn gehandicapte 89-jarige vrouw, maar ik kan niet goed op haar letten. Ze zet de wasmachine aan zonder was, ze vergeet haar medicijnen in te nemen en ze loopt ’s nachts door het huis. Dan is blind zijn echt een belasting. Mijn vrouw is de verpleegster die mij op de dag van het onge- luk morfine heeft toegediend. Wij zijn al 62 jaar getrouwd.


MEI 2013 43


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64