This page contains a Flash digital edition of a book.
in veteranenland Eren van bevrijders


Joshua Kamp (14), zoon van Ethiopië/Eritrea- en Irakveteraan Erwin Kamp


“In 2008 las ik in de krant over ons oorlogsmonument. Adrian Hovestad, die naar Canada is geëmigreerd, stoorde zich eraan dat het monument in zijn geboortedorp net een vuilnisbelt leek. Hij had een bordje geplaatst met daarop ‘Zo eer je bevrijders niet’. Ik ben bij het monument gaan kijken en het was echt heel erg. Toen heb ik de krant gevraagd of ik met Adrian kon spreken. Adrian vertelde dat hij 11 jaar was toen Doorn door The Queen’s Own Rifles werd bevrijd. Hij vond het heel erg dat er zo weinig respect voor het monument was. Ik heb toen besloten dat ik het monument zou onderhouden. Op school heb ik erover verteld en een aantal kinderen wilde wel helpen. Wij zijn het A-team. Nu gaan we hier iedere laatste woensdag van de maand schoonmaken. Ik heb de gemeente gevraagd of ze er prullenbakken en extra verlichting neer konden zetten. Het monument is nu pas gerestaureerd. Het ziet er nu veel beter uit. Toch zijn er nog steeds jongeren die rotzooi achterlaten. Dat vind ik stom. Dat doe je niet! In april heb ik de Aanmoedigingsprijs Oorlogsmonumenten gewonnen omdat dit het best beheerde, behouden en meest levende oorlogsmonument in de provincie Utrecht is. Dat was duizend euro en daarvan ontwikkel ik nu een app over het monument. Zo kan iedereen alles over het monument en ons werk te weten komen, misschien brengt het ze op een idee.”


‘Iets terugdoen’


“Mijn vader is Nieuw-Guineaveteraan. Begin jaren negentig van de vorige eeuw werd bij hem PTSS geconstateerd en werd hij lid van de BNMO (Bond van Nederlandse Militaire Oorlogs- en Dienst- slachtoffers; red.). Ik heb toen als jongere ervaren hoe belangrijk het is dat er een organisatie is die duidelijk kiest voor de gewonde veteraan en zijn familie. Door nu actief te zijn binnen de BNMO kan ik iets terugdoen. Je bent immers niet alleen voor jezelf op aarde. Ik ben bestuurlijk zowel landelijk als provinciaal actief, maar het mooiste vind ik mijn werk als coördinator van de con- tactpersonen in Friesland. Contactpersonen bieden een luisterend oor aan de BNMO-leden en weten daardoor wat er leeft en waar behoefte aan is. Zij zijn geen hulpverleners, dus als de situatie daarom vraagt, ben ik de schakel naar de maatschappelijk werkers van de Basis. Zelf ben ik ook contactpersoon. Natuurlijk weet ik niet hoe het is om uitgezonden geweest te zijn, maar de naweeën van een uitzending ken ik uit mijn thuissituatie. En ik weet, door- dat ik een bedrijfsongeval heb gehad, uit eigen ervaring hoe het is als je niet meer optimaal kunt functioneren in de maatschappij. In die zin sta ik dicht bij de gewonde veteraan. Toch blijf het heel bij- zonder als zelfs Indiëveteranen jou in vertrouwen nemen en vertel- len over ervaringen die ze nog nooit met iemand hebben gedeeld. Ik voel me erg bevoorrecht dat ik als contactpersoon iets terug mag en kan doen.”


Margreet Moorlag (34), dochter van Nieuw-Guineaveteraan Henk Moorlag


DECEMBER 2013


17


Foto: Erik Kottier


Foto: Fred van Brandwijk


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64