This page contains a Flash digital edition of a book.
Veteranen met een missie


uitgezonden. In 2002 en 2003 vanuit Manas (Kirgizië) en tussen 2007 en 2010 drie keer naar Kandahar Air Field en één keer naar Tarin Kowt. Dat waren op de laatste na allemaal vliegende uitzendingen waarbij de F-16’s vooral ter ondersteuning van de grondtroepen werden ingezet. Tot zijn grote spijt heeft hij tijdens zijn uitzending in Mali per e-mail te horen gekregen dat hij vanwege bezuinigin- gen niet langer als F-16-piloot zal worden ingezet. Dat hij F-16-piloot wil worden, weet Emile al als 7-jarig jongetje. “Ik groeide op in een dorp dat op de aanvlieg- route voor vliegbasis Volkel lag. Ik vond het zo indruk- wekkend als die straaljagers voorbijkwamen. Toen wist ik: dat wil ik ook. Dus eigenlijk het cliché jongensdroom- pje.” Nog voor hij zijn vwo-diploma op zak heeft, begint hij aan het lange keuringstraject voor officier vlieger. In afwachting van de selectie breidt hij na het eindexamen zijn weekendbaantje uit en gaat fulltime aan de slag als groenteboer. “Erg leuk.”


Emile begint in 1992 als dienstplichtige sergeant in oplei- ding, start een jaar later op de KMA en begint in 1996 op Woensdrecht met zijn vliegopleiding. Een dikke vier jaar later, inclusief een opleiding van ruim twee jaar in Amerika, is hij operationeel inzetbaar op een vliegend squadron. Hij bekleedt onder meer functies als operatio- neel squadronvlieger bij diverse squadrons op vliegbasis Volkel. Momenteel werkt hij bij de Defensiestaf op de Directie Aansturing en Operationele Gereedstelling.


Mist


Emile is al vroeg aanwezig bij de Hoogvliegersdag in Rot- terdam, maar het is nog even afwachten of en wanneer er gevlogen kan worden. De dag begint mistig en het klaart maar langzaam op. Gelukkig is er binnen in de hangaar van alles te doen. Er zijn stands van de luchtmacht en de marechaussee, de douane is er met in beslag geno- men spullen, de kinderen kunnen worden geschminkt, er is eten, er is drinken, maar het meest populair zijn de vliegsimulatoren. Kunnen de kinderen alvast oefenen voor het geval ze straks toch de lucht in gaan. Als het ’s middags genoeg is opgeklaard, gaan de vlieg- tuigen eindelijk de lucht in. Emile vliegt in een speciaal ambulancevliegtuig met daarin een brancard met een vacuümmatras voor kinderen die niet kunnen zitten. Zelf vliegen is voor deze kinderen geen optie, maar ze kunnen via een schermpje boven hun hoofd wel alles zien. Een van de Hoogvliegers is Frank (8). Zijn familie staat bui- ten te wachten tot het toestel weer is geland. “Kijk, daar komt-ie. Hannah zit voorin!” In het ambulancevliegtuig is vaak ook plaats voor een broertje of zusje en er gaat altijd een ouder mee als begeleider. “Fantastisch!”, roept hun moeder helemaal blij én geëmotioneerd als het vliegtuig is geland. Vragen hoe Frank het vond, kan volgens haar beter straks. “Eerst moet de eerste adrenaline eruit.” Even later vertelt haar zoon enthousiast hoe leuk hij het vond en dat hij de Euromast heeft gezien.


Na Frank is Hessel (12) aan de beurt, maar die heeft aller- lei negatieve associaties bij het zien van de vacuümma- tras. Hij wil in eerste instantie niet op de brancard, maar Emile neemt alle tijd om de jongen op zijn gemak te stel- len. “Nadat ik hem had verteld dat we hoger zouden vlie- gen dan de Euromast en harder zouden vliegen dan zijn moeder waarschijnlijk op de snelweg met de auto reed, was-ie om en wilde graag mee. Het vooruitzicht dat vanaf


Emile in Mali op het dak van het VN-hoofdkwartier in Bamako waar hij bij de U5-sectie tewerk is gesteld. Foto: privécollectie Emile


de vlieghoogte de autootjes op mieren leken, maakte hem nog meer enthousiast. Uiteindelijk hebben we zelfs nog boven zijn huis kunnen vliegen. Bij terugkomst zag ik een dikke glimlach op zijn gezicht en een nog grotere bij het uitreiken van het Hoogvliegersbrevet.” Inmiddels hebben ruim zevenduizend kinderen zo’n brevet gehaald.


Emotioneel


Hoewel veel kinderen uiteindelijk daadwerkelijk hebben kunnen vliegen, is er door de verlate start ook een aantal kinderen dat niet aan de beurt komt. Om die reden kent de Stichting Hoogvliegers ook individuele dagen. Emile levert ook hier graag zijn bijdrage aan, ook al kost hem dat een vrije dag. Het enthousiasme is iets wat hij deelt met de andere vrijwilligers. De hele dag heerst er een prima, relaxte sfeer in en rondom de hangaar. Toch laten de verhalen van de Hoogvliegers de medewerkers niet koud. Als Emile vertelt over de vluchten die hij voor de Stichting Hoogvliegers heeft gemaakt, raakt hij ineens geëmotioneerd. “Dat kan ermee te maken hebben dat ik zelf net papa ben geworden”, verklaart hij glimlachend. “Dat merkte ik ook in Mali. Bamako is een ontzettend smerige stad, er is enorm veel vervuiling en het is één groot riool, en daar zie je de kinderen dan gewoon tussen spelen. Toen besefte ik dat mijn kindje straks wél kan opgroeien in een vertrouwde, beschermde, sociaal veilige omgeving.”


De achternaam van Emile is om veiligheidsredenen niet vermeld.


Stichting Hoogvlieger


Wie: Emile Wat: Stichting Hoogvliegers Waar: Nederland Wanneer: sinds 2007 Info: website: www.stichtinghoogvliegers.nl, e-mail: info@stichtinghoogvliegers.nl, tel: 06-15123428, donaties: IBAN 6747.


OKTOBER 2014 57


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64  |  Page 65