This page contains a Flash digital edition of a book.
kinderen op zoek naar avontuur”, benadrukt Mies van Nieuwenhuijze- Blom, die in 1947 in Indië tot offi- cier werd bevorderd. “We wilden allemaal weg, bovendien waren we gevoelig voor de oproep in die tijd: Maak een man vrij voor de vloot en help Indië bevrijden. Het was toch wel een beetje een waagstuk, volko- men nieuw en onbekend voor ons.”


Uniformen


Nadat ze zich in Den Haag vrijwillig hadden aangemeld, moesten zij voor twee jaar tekenen. Daarna kregen ze in Engeland, op Framewood Manor, een korte opleiding waarbij ze onder meer leerden marcheren en zich de


Bovenste rij links Madeline ten Bos-Ramaer en onderste rij, tweede van rechts, Ineke Scheltema-Hellingman. Foto: privécollectie Ineke Scheltema-Hellingman


ook regelmatig mee vergeleken. In de tram werden we uitgescholden met: ‘Hé Matras’ of ‘Hé Jan, heb je zee- benen?’” Mies haakt hierop in: “We moesten ons ook tegen de marine- mannen verdedigen, die namen ons niet serieus en vroegen: ‘Hé meisje, hoe gaat het met de padvinderij?’” Aan boord van de Nieuw Amsterdam moesten de marva’s verplicht met de marinemannen dansen. “Maar dat hebben we al snel de kop ingedrukt”, aldus Ineke. “We riepen: ‘Wij zijn geen Animeermädel.’”


MARVA


Zeventig jaar geleden werd de MARVA (Marine Vrouwen Afdeling) op 31 oktober 1944 in Londen opgericht. In 1952 werd het een beroepskorps. Alhoewel er aanvankelijk een grote huivering was voor vrouwen in de marine, leidde de MARVA uiteindelijk tot volledige integratie van vrouwen bij de marine. De MARVA werd daarom op 1 januari 1982 opgeheven.


marinetaal en alle rangen en standen eigen maakten. “We moesten ook examen doen in knopen leggen”, herinnert Aadje zich opeens. Na het examen werden ze matroos derde klas en kregen ze eindelijk het zo felbegeerde MARVA-uniform. Nederland was in die tijd nog niet gewend aan vrouwen in uniform, behalve aan de vrouwen (de grijze muizen) van de gehate Duitse Wehr- macht. Aadje: “Daar werden we dan


Uiteraard deden er in die tijd ook geruchten en verhalen de ronde over marva’s en hun eventuele betrekkin- gen met marinemannen. En natuur- lijk ontstonden er heimelijke relaties en vriendschappen, maar keurige dames op leeftijd vraag je daar niet naar. Dat hoort niet. Tilly van den Hulst- Truffino, sergeant röntgenassistente, moest in Engeland op de slaapzaal


controleren of alle dames wel in bed lagen. “Dat heb ik twee keer gedaan en ben daarmee gestopt, dat vond ik verschrikkelijk.” Mies herinnert zich nog goed dat ze in Batavia altijd moesten opgeven met wie ze uitgin- gen. “Dan zeiden we altijd: ‘met oom Piet’, zogenaamd familie, dat klonk beter. Maar het waren niet alleen marinemensen waar we mee op stap gingen, de landmacht stond ook voor de deur te trappelen.”


Ze vertelt dit weliswaar schalks lachend, maar voegt toe dat de mar- va’s ook allemaal ‘wel wat vriendjes verloren hebben’. Hiermee doelt ze op vrienden die sneuvelden tijdens de politionele acties. Een van de eerste mariniers die sneuvelde, was de verloofde van een van de marva’s. Aadje had op haar post in Den Haag zijn naam al op de lijst van gesneu- velde militairen gezien. Aadje: “Dat was geen leuke tijd, de tijd van de politionele acties.”


Mies is nog steeds verontwaardigd dat de jongens die destijds in Indië dienden bij thuiskomst werd ver- weten dat ze aan de politionele acties hadden meegedaan. Mies: “Dat wringt.” Het waren heus niet allemaal lieverdjes daar in Indië. Zo verhaalt Emmy dat Nederlanders ook in de val werden gelokt toen er vanuit een kampong hulp aan hen werd gevraagd. Emmy: “Toen ze daar aankwamen, werd meteen vanuit de kampong het vuur op ze geopend. Dat is echt gebeurd, maar daar hoor je nooit iets over.” Wanneer na de Chinese lunch ook de koffiekopjes zijn leeggedronken, is het tijd voor de laatste vraag: hoe hun tijd bij de MARVA invloed heeft gehad op hun verdere leven. Het antwoord is eensluidend: “Er was een grote collegialiteit en je hebt daar geleerd om met iedereen om te gaan. Bovendien hebben we er blijvende vriendschappen aan overgehouden.” Dan pakken de dames hun agenda’s om er een nieuwe lunchafspraak in te zetten en nemen ze afscheid van elkaar: “Tot de volgende keer.”


OKTOBER 2014 23


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64  |  Page 65