This page contains a Flash digital edition of a book.
Checkpoint Barry


Nukubu W


erk. Zonder heb je niet veel en ben je niet veel. Op dat laatste is de laatste jaren meer en


meer nadruk komen te liggen en mensen zonder werk zijn meer en meer in het verdomhoekje terechtgekomen. Geen werk? Eigen schuld. Zo wordt het fenomeen werkeloosheid al een tijdlang geframed. Pech, of een ongelukkige samenloop van omstandigheden lijken niet meer te bestaan. Je bent een uitzui- ger, een profiteur, je teert op andermans zak.


Het is de primitieve reactie van een samenleving op zoek naar een zonde- bok. Het is zelfs bij wet vastgelegd dat eenieder die verkeerde informatie aan het UWV verstrekt automatisch ver- dacht wordt van fraude en een boete en andere strafmaatregelen tegemoet kan zien. Vergissen is niet langer menselijk. Maar als we het dan toch zo nauw nemen met de definitie van fraude, waarom hangt er dan niet in iedere boomtop een bankier te bungelen? Dit is één beroepsgroep die duidelijk niet van plan is om mee te doen aan de participa- tiesamenleving. Participatiesamenleving is Haags voor ‘zoek het lekker zelf uit.’ Werk is belangrijk, voor een deel defi- nieert het je bestaan. Niet voor niets is een van de eerste vragen die een mens op een feestje naar zijn hoofd geslingerd krijgt: “Wat doe je?” Uit het antwoord op die vraag wordt dan (voor een deel)


Op zich zijn dit soort conflictmomenten ook goed. Ik ben weer wakker geschud. Stoppen met nadenken over wat ik wil met mijn leven is geen optie. De zeker- heden waar we ons aan vastklampen zijn schijnzekerheden. Waar sta ik, waar ben ik mee bezig, hoe nu verder?


afgeleid wie je bent. Het zal wel. Ik heb me menigmaal moeten verbijten om die vraag niet te beantwoorden met: “Ik sta met een ongelooflijke lul te praten.” Momenteel zit ik zelf midden in een arbeidsconflict. Hoe daarmee om te gaan? Gelukkig is een vriend van mij arbeidspsycholoog en hij had een paar goede tips. Daarvoor had ik het wel eerst veel te hoog laten oplopen. Ik had mezelf weer eens de ruime keuze gege- ven tussen vechten of vluchten. Op zulke momenten merk ik weer hoe- zeer ik nog hang aan mijn ervaringen van bijna 25 jaar geleden en hoe makke- lijk ik in oude reflexen schiet. Het wij-gevoel uit Bosnië heb ik daarna nooit meer gekend; het haast blinde vertrouwen en de verantwoordelijk- heid naar elkaar toe die dat vertrouwen met zich meebracht. Ik mis het op mijn werk.


Het wij-gevoel uit Bosnië heb ik daarna nooit meer gekend


36 OKTOBER 2014


Misschien idealiseer ik het verleden wel te veel, maar feit is dat ik me niet veilig voel op mijn werk. De basis van vertrou- wen is ver te zoeken en ik probeer te achterhalen hoe het zover heeft kunnen komen. En hoe nu verder… Ik zal concessies moeten doen en/of keuzes moet maken. Wat dat aangaat ben ik de baas over mijn eigen geluk. Op zulke momenten besef ik het meest hoe belangrijk werk is en dat de manier waarop je je werk doet een verlengstuk van je persoonlijkheid is. Wat dat betreft zit er in de vraag “Wat doe je?” wel een kern van waarheid.


Allemaal vragen die door mijn kop spo- ken terwijl ik onder de douche sta, om straks met een steen in mijn maag naar mijn werk te gaan. Vragen die ik mezelf lang niet gesteld heb, omdat alles zijn betrekkelijke gangetje ging. Onder de douche vandaan gekomen bekijk ik mezelf in de spiegel en vraag aan mijn spiegelbeeld: “Wat doe je?” Geen antwoord.


Ik sta met een ongelooflijke lul te praten.


Barry Hofstede maakte van november ’92 tot mei ’93 als dienstplichtig chauffeur deel uit van het 1e NL/BE VN Transportbataljon in Centraal-Bosnië, waarna hij tien jaar nodig had om die periode enigszins een plek te geven. Sinds 2002 ontplooit hij zich als (toneel)schrijver. Hij schrijft over uiteen- lopende zaken, maar oorlog en veteraan zijn in Nederland zijn terugkerende thema’s in zijn werk. In 2013 verscheen zijn eerste boek, NL-Peacekeeper. Daarnaast is hij hartstochtelijk muziekliefhebber. Hij denkt nog iedere dag aan wat hij heeft gezien en meegemaakt tijdens zijn uitzending.


Column


Foto: Birgit de Roij


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64  |  Page 65