This page contains a Flash digital edition of a book.
de voorzitter van de stichting Neder- landse Veteranen Motorrijders op de Harley Davidson motor, die alléén in het defilé reed met de medede- ling dat alle andere motorvrienden hun middelvinger had- den opgestoken en resoluut hadden besloten om dan helemaal niet te rijden in het defilé. Want zij mochten hun club colors niet dragen. Dus gingen ze geen van allen en alleen de voorzitter reed mee om het protest duidelijk te maken. Zoiets had ik namelijk óók verwacht van onze vereniging. Of mét de Morgenster óf niemand loopt mee. Dan hadden we ten- minste geen slappe


wordt, zou dit keer niet worden meege- voerd en óók niet getoond. De reden: er zit in Indonesië een persoon (dus aan de andere kant van de wereld) en die heeft gezegd dat hij boos zou worden als we die vlag wél zouden tonen. Ik had er al over gelezen, maar dacht in mijn onschuld, dat wij ‘jongens van Jan de Wit’ zelf wel uit zouden maken met welke vlag er gedefileerd zou worden. Ik was fout met die simpele redenering. Het was eigenlijk niet te geloven wat er gebeurde. Op talloze reünies wordt er lovend over onze ervaringen met de Papoea’s gesproken. Allerlei acties worden er ondernomen om hun mise- rabele situatie onder de Indonesische knoet enigszins draaglijk te maken. Maar nu blijkt dat het allemaal wel erg vrijblijvend moet zijn. Alleen met de mond dus. Niks geen rechte rug. Niks geen eigen lijn uitzetten. Als er één Indonesiër is die dreigt boos te worden, dan draaien wij 180 graden om. Tot in het stof. We zullen de naam van onze vereniging misschien ook moeten ver- anderen in zoiets als Irian Barat? Ik was dermate teleurgesteld in de opstelling van onze Vereniging Neder- landse Nieuw-Guinea Veteranen dat ik zo snel mogelijk naar huis gegaan ben. Met enige jaloezie keek ik naar


knieën laten zien.


Nu schaamde ik mij rot, tot op het been. Weer waren de Papoea’s in de zeik gezet. Maar nu wel in 2014. Dus als er op reünies wordt gesproken in de trant van ‘we’ hebben de Papoea’s in de steek gelaten, dan moet je maar eens denken aan wat er gebeurd is op deze veteranendag!


Paul Lafranca, Numansdorp Veteranendag (2)


Ik deel graag alsnog mijn ervaring van mijn eerste en meteen mijn laatste bezoek aan de lokale veteranendag! Zo’n tien jaar geleden ontving ik een uitnodiging voor het bijwonen van een veteranenbijeenkomst, ondertekend door de burgemeesters van Amers- foort en Leusden in theater De Flint in Amersfoort. De zaal was goedbezet en onder de aanwezigen was ook een vete- raan, invalide, gezeten in een rolstoel. Na het aanhoren van drie toespraken van de burgemeester en een spreker uit Doorn, afgewisseld door een stukje muziek, werd gevraagd om in een andere zaal samen nog een hapje en drankje te nuttigen. Hiervan werd door de veteraan in de rolstoel geen gebruik-


gemaakt. Hij liet zich meteen naar de auto brengen. Op mijn vraag aan de begeleider vertelde hij dat deze vete- raan een ernstig verwonde was van de strijd in 1940 op de Grebbeberg. Ook ik was in 1940 militair. Wat dacht u van de soldaten die toen vochten op de Grebbeberg, Ypenburg, de Maasbrug- gen in Rotterdam en andere plaatsen. Drie toespraken, niet één woord over 1940, waarover onze gewonde veteraan zeer teleurgesteld was. Zijn laatste woorden waren: ‘Wij horen er niet meer bij.’ Daar moest ik hem gelijk in geven. Ook voor mij was dit de eerste en laatste bijeenkomst op veteranendag.


P. van Polen, Leusden Soldatenraad


Direct na de oorlog joeg een golf van democratisering over de wereld. Ook het Nederlandse leger werd daarbij niet gespaard. Wij lagen begin 1946 in Mer- sing, Malakka, wachtend op onze over- tocht naar Nederlands-Indië. De batal- jonscommandant had bekendgemaakt dat er een soldatenraad moest komen, met uiteraard beperkte medezeggen- schap over enkele onderwerpen. Direct begonnen twee man uit het peloton reclame voor zichzelf te maken: Martin Oud en ikzelf. Dat ging voornamelijk door wederzijdse aanvallen, geschre- ven op vellen karton. De laatste aanval kwam van Oud: Ja-Pin???, Néé-Pin!!! Dat was dodelijk, ik gaf de strijd op. Overigens, de soldatenraad is er nooit gekomen. De bataljonscommandant werd overgeplaatst.


W. Japin, Roosendaal


Correcties en aanvullingen


Checkpoint 7-2014 Check Up (pag. 5)


Slachtoffer van MH17 Theo Kam- sma, oud-medewerker van Check- point, zat met zijn gezin in het neer- gestorte toestel. De naam van zijn overleden vrouw is Karin Bras.


Checkpoint 6-2014 Check Out (pag. 62)


De foto is niet gemaakt door Vik Franke, maar door Marius van Leeuwen.


OKTOBER 2014 41


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64  |  Page 65