search.noResults

search.searching

dataCollection.invalidEmail
note.createNoteMessage

search.noResults

search.searching

orderForm.title

orderForm.productCode
orderForm.description
orderForm.quantity
orderForm.itemPrice
orderForm.price
orderForm.totalPrice
orderForm.deliveryDetails.billingAddress
orderForm.deliveryDetails.deliveryAddress
orderForm.noItems
Ooggetuige KMAR-VETERAAN WERKTE 14 MAANDEN TUSSEN 30.000 VLUCHTELINGEN Eenkawaja in Zuid-Soedan


Op het moment dat deze Checkpoint uitkomt, verblijft Linda Rullens weer in Afrika. Dit keer om voor een goed doel 600 kilometer door Zambia te fietsen. Maar in 2014 vertrok ze voor veertien maanden als militair naar Zuid-Soedan. Ze werkte tijdens een vredesmissie op een VN-kamp waar dertigduizend ontheemden werden opgevangen. “Heel aardige mensen die elkaar tegelijkertijd ook de meest gruwelijke dingen aandoen.”


Door: Janke Rozemuller


Linda Rullens (36) lachend. Toch is er wel een rode draad te ontdek- ken in haar loopbaan: het avontuur in het buitenland. Nadat ze haar studie Kunstgeschiedenis had afge- broken, ging ze in 2000 als au pair aan de slag in Londen en een jaar later als receptioniste in een hotel in de metropool. Anderhalf jaar later keerde ze terug naar Nederland en werkte drie jaar als stewardess bij Transavia. “Ik wilde geen dag het- zelfde”, vertelt ze. Vanuit die optiek bezien is het niet zo vreemd dat Rullens voor Defensie koos. “Ik wilde een baan die niet standaard is. Het politiewerk van


H


aar carrière is niet bepaald standaard te noemen. “Ik ben een divers mens”, vertelt


mijn vader sprak me wel aan, maar ik wilde hem niet achterna”, bena- drukt ze glimlachend. “Ik had als 18-jarige al eens een kijkje genomen op de KMA, maar twijfelde toen of ik er wel tussen zou passen. Toch ging ik er op mijn 24e weer over nadenken. Mijn toenmalige vriend was militair en ik had als stewar- dess uitzettingsvluchten gedaan met de marechaussee. Door die combi- natie dacht ik: misschien is het toch wel iets voor mij. Het was weer een nieuwe uitdaging.”


Kinderen in het kamp noemen Linda Rullens ‘kawaja’ (blanke). Het kind op de schouders van Linda heet Obama. Foto: privécollectie Linda Rullens


42 november 2016


Lekker direct In augustus 2005 begon Rullens aan de KMA en behaalde daar, inclusief een pilot aan de Politieacademie, vijf jaar later haar bul. Tijdens het laatste jaar van haar opleiding werd ze tijdelijk tewerkgesteld bij de bri- gade Zuid-Holland en daar ging ze aan de slag als teamleider. “Dat is een prettige manier om te beginnen. Als teamleider ben je de manager van het team, je bent verantwoorde- lijk voor de personeelszorg en als je op dienst gaat, ben je chef van dienst en ben je ook verantwoordelijk voor de operatie die je dan draait.” Haar vrouw zijn en haar leeftijd, op dat moment was Rullens 30 jaar, heeft ze niet als problematisch ervaren. “Vóór mij zat daar ook een vrouwelijke teamleider. Bovendien bestond het team uit een mix van vrouwen en mannen. In mijn hui- dige functie bij de sector vaktechni- sche opleidingen bij het team Bewa- ken en Beveiligen is dat anders. Dit team geeft les in het hogere gewelds- spectrum. Er werkt hier één vrouw


en de rest is allemaal man. Dus hier merk ik wel verschil, maar het is niet zo dat ze je als vrouw anders behandelen. Zelf werk ik ook graag met mannen. Ze zijn gewoon lekker direct.” Rullens werkt sinds mei van dit jaar op het Opleidings-, Trai- nings- en Kenniscentrum van de KMar (OTCKMar) in Apeldoorn. In de drie jaar dat ze bij de brigade Zuid-Holland werkte, was ze twee keer operationeel commandant tijdens de Nederlandse Vetera- nendag op het Malieveld in Den Haag. “Onze taak was onder meer informatie vergaren, daar speelden we een grote rol in. Is er potentieel gevaar? Zo’n dag trekt veel bijzonder volk aan: mensen die willen actie- voeren, groepen die aandacht willen voor hun eigen dingen, linkse en rechtse gasten. Over het algemeen verloopt zo’n dag wel rustig en is het een leuke dienst.” Vervolgens ging Rullens als teamleider Intelligence aan de slag in Utrecht. “Daar had ik geen operationele functie, maar was ik meer een informatiemakelaar.”


‘Geen makkelijke missie’ Rullens was pas een half jaar werk- zaam in Utrecht, toen ze werd aangewezen om voor UNMISS naar Zuid-Soedan te gaan. “Blijkbaar vol- deed ik aan de extra voorwaarden die deze missie kende, zoals politie- ervaring en een minimum leeftijd van 26 jaar.” Over het waarom van die leeftijdseis: “Het is geen makke- lijke missie, zeggen ze.” Het duurde vervolgens nog een jaar voor ze daadwerkelijk ging. “Wij zijn daar ingezet als UNPOL (UN Police) en


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64  |  Page 65