search.noResults

search.searching

dataCollection.invalidEmail
note.createNoteMessage

search.noResults

search.searching

orderForm.title

orderForm.productCode
orderForm.description
orderForm.quantity
orderForm.itemPrice
orderForm.price
orderForm.totalPrice
orderForm.deliveryDetails.billingAddress
orderForm.deliveryDetails.deliveryAddress
orderForm.noItems
voor Luc


maar op. Luc wilde terug voor de kinderen daar. Hun situatie had hem heel erg geraakt. Hij was daar in de winter en vertelde dat ze niet eens schoenen hadden. Het grootste gedeelte van spullen die wij hem stuurden, deelde hij uit. Hij realiseerde zich ook hoe blij hij was dat hij in Nederland was opgegroeid. Dat hij altijd alles had gekregen en dat zij niks hadden.” Luc wil dus graag terug en zijn ouders geven aan voor honderd procent achter hem te staan. “Gelijk daarna ging het balletje rollen en een jaar en een dag na zijn thuiskomst vertrok Luc opnieuw.”


Alles wat daarvoor mijn aandacht had en me zo gelukkig maakte, verdween in één klap en zou nooit meer terugkomen.


Tijdens die tweede uitzending met de C-cie van 42 Bataljon Limburgse Jagers is het veel onrustiger in Uruz- gan. Toch blijft de toon in zijn mailtjes meestal licht. Later hoort Gien dat zijn vrienden mailtjes krijgen met ‘the real Afghanistan update’. “Daarin schreef hij eens hoeveel geluk ze hadden. Ze waren op een bermbom gestuit, maar alleen de voertuigen raakten beschadigd. Hij merkte op dat het beschermengeltje op zijn schouder er nu wel vanaf geblazen zou zijn. Twee weken later is hij gesneuveld.” Op 22 mei 2010 sneuvelt Luc Janzen door een aanslag met een IED. Zijn eenheid staat op dat moment stand-by


als Quick Reaction Force. Hun hulp wordt ingeroepen om een explosief te ruimen waar een patrouille van Afghaanse en Franse militairen op gestuit is. Als de IED geruimd is, rijdt het voertuig waarin onder anderen Luc zich bevindt op een tweede IED. Bij de aanslag komen ook een Franse kapitein en een Afghaanse tolk om het leven. Er zijn vier Nederlandse gewonden, van wie twee zwaar.


Geweldig was het om te zien hoe Luc nog leeft onder de jongens. Het leek alsof we Luc opnieuw begraven hadden, maar het had ons goed gedaan dat ze met zovelen waren gekomen.


Gien heeft altijd dagboeken bijgehouden en notities gemaakt. Een aantal jaar na het overlijden van Luc ontstaat het idee voor een boek, in eerste instantie als monumentje voor haarzelf. Daarvoor moet zij alles wat ze ooit heeft geschreven weer teruglezen en dat is heftig. “Soms kon ik er niet meer tegen en moest ik het wegleggen tot ik weer verder kon. Maar toch heeft het me ook geholpen om het van me af te schrijven. Ik kon er mijn verdriet in kwijt.” Het is oud-Commandant der Strijdkrachten Peter van Uhm, met wie Gien en Theo goed contact hebben, die voorstelt het boek ook echt uit te geven. Hij stuurt het naar een uitgever en schrijft het voorwoord, waarin hij ook aangeeft dat het boek voor


november 2016 25


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64  |  Page 65