search.noResults

search.searching

dataCollection.invalidEmail
note.createNoteMessage

search.noResults

search.searching

orderForm.title

orderForm.productCode
orderForm.description
orderForm.quantity
orderForm.itemPrice
orderForm.price
orderForm.totalPrice
orderForm.deliveryDetails.billingAddress
orderForm.deliveryDetails.deliveryAddress
orderForm.noItems
Column


Checkpoint Barry


Man en paard I


k kan mij nog een reactie herinneren op een eerdere column over de koloniale oorlog in Indonesië, waarin


als tegenargument werd aangehaald dat ‘we’ daar toch maar mooi wegen hadden aangelegd die de Indonesiërs anders niet gehad zouden hebben. Mijn eerste reactie daarop was dat ik mij een historische figuur herinnerde uit ongeveer dezelfde tijd die van die prachtige Autobahnen had laten aanleggen. Vreemd genoeg hoor je daar niemand meer over. Flauw, ik weet het. Het is meer ter illustratie, want hoe mooi die wegen in Indonesië ook mogen zijn, het is een drogreden. Alles begint er natuurlijk mee dat ooit een zooitje Europeanen – van wie de Hollanders uiteindelijk aan het langste eind trokken – in boten op een reeds bewoonde eilandengroep landde en verklaarde: zo, dit is nu van ons, wij zijn hier nu de baas en wij gaan, met jullie gedwongen hulp, de hier aanwezige natuurlijke rijkdommen stelen. En als het je niet zint, maken we je af. Onze god is de beste. De politionele acties waren het begin van het einde van 350 jaar uitbuiting en onderdrukking. In Nederland wilde men daarna maar al te graag geloven dat onze jongens daar met de beste bedoelingen waren heen gestuurd. Die illusie kon lang in stand worden gehouden, totdat in 1969 een veteraan uit de school klapte op de televisie. Het land was te klein, de man en zijn gezin moesten onderduiken en voor de vorm werd er een onderzoekje gedaan naar wat daarna eufemistisch ‘excessen’ werd genoemd. Een paar rotte appels, meer was het niet. Een groot deel van het ontkennen en verdoezelen van de structurele oorlogsmisdaden kwam voort uit de behoefte om de veteranen uit de wind te houden. Op zich zou je dat een nobel


Foto: Birgit de Roij


Barry Hofstede maakte van november ’92 tot mei ’93 als dienstplichtig chauffeur deel uit van het 1e NL/BE VN Transportbatal- jon in Centraal-Bosnië, waarna hij tien jaar nodig had om die periode enigszins een plek te geven. Sinds 2002 ontplooit hij zich als (toneel)schrijver. Hij schrijft over uiteen- lopende zaken, maar oorlog en veteraan zijn in Nederland zijn terugkerende thema’s in zijn werk. In 2013 verscheen zijn eerste boek, NL-Peacekeeper. Daarnaast is hij hartstochtelijk muziekliefhebber. Hij denkt nog iedere dag aan wat hij heeft gezien en meegemaakt tijdens zijn uitzending.


Ik had het ook


kunnen zijn en ik onthoud mij van een oordeel


doel kunnen noemen, ware het niet dat het hier oorlogsmisdaden betreft, waarover internationale afspraken zijn gemaakt. We hebben het hier niet over het Nederlands elftal dat stiekem naar de hoeren gaat. Maar door het er niet over te hebben, bleef de vuiligheid toch


nog aan de veteranen hangen. Aan wie anders? Wat ook een veelgebruikte drogreden is in dit soort complexe debatten is beginnen over wat de tegenpartij wel niet voor onmenselijks heeft gedaan, de zogenaamde jij-bak. Ik twijfel er niet aan dat de tegenpartij zich schuldig heeft gemaakt aan vreselijke misdaden, maar de ene misdaad heft de andere niet op. Het enige waar dit soort moeilijke en pijnlijke discussies gebaat bij is, is wanneer alle betrokkenen de hand in eigen boezem steken. Voor het nageslacht. Dat dezelfde fouten niet nog een keer gemaakt worden. Om tot werkelijk (en wederzijds) begrip te komen. Maar als het de mensheid ergens aan ontbreekt, dan is dat, ironisch genoeg, mensenkennis. Dit is geen aanklacht tegen individuen en hun misdaden. Ik weet: het is wat oorlog met mensen doet. Ik had het ook kunnen zijn en ik onthoud mij van een oordeel. Het is makkelijk om degene die de trekker overhaalt te veroordelen, maar hoe zit het met de leidinggevenden en politici die hem in deze positie gebracht hebben? Je hebt schuld en verantwoordelijkheid. Oorlog is een op zichzelf staande realiteit, met eigen wetten en (gedrags)- regels. Het is een onmogelijke positie om in terecht te komen, men zit gevangen tussen twee werelden. Het haalt het beste in mensen naar boven, maar ook het slechtste. Dit alles gezegd hebbende: als oorlog dan toch volgens regels en conventies gevoerd moet worden, dan stel ik voor een nieuwe regel te introduceren. Degenen die een oorlog ontketenen, zijn zelf te allen tijde aanwezig aan het front, waar de kogels fluiten en de avondzon het bloed van de gevallenen dieprood kleurt – wat tevens de kleur is van schaamte.


november 2016 17


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64  |  Page 65