search.noResults

search.searching

dataCollection.invalidEmail
note.createNoteMessage

search.noResults

search.searching

orderForm.title

orderForm.productCode
orderForm.description
orderForm.quantity
orderForm.itemPrice
orderForm.price
orderForm.totalPrice
orderForm.deliveryDetails.billingAddress
orderForm.deliveryDetails.deliveryAddress
orderForm.noItems
Veteranen op de arbeidsmarkt


Van Bosnië naar Nieuw-Guinea


Na zijn uitzending naar Bosnië had veteraan René Willems meerdere banen voordat hij in Nieuw-Guinea terechtkwam. Daar werd hij chief ope- rations manager van een groot beveiligingsbedrijf en reserveofficier bij de politiemacht Royal Papua New Guinea Constabulary.


René Willems in Bosnië. Door: Rende van de Kamp R


ené Willems kwam in april 1995 als 19-jarige KVV’er op in Ossendrecht bij de Aan- en Afvoertroe-


pen, het latere B en T (Bevoorrading en Transport). Hij kwam daar in dienst met de laatste lichting dienst- plichtigen. Na een auto-ongeval in privétijd moest hij wachten om opnieuw de opleiding te doen en deed in die tussenperiode verschil- lende cursussen. Hij leerde parachu- tespringen en deed een duikoplei- ding. Uiteindelijk vertrok Willems in oktober 1995 naar Bosnië, waar hij als soldaat 2 vrachtwagenchauffeur werd op een 10-tonner. Willems: “Ik was altijd de hekkensluiter, omdat ik de meeste rijervaring had. We reden met twee man op een vracht- wagen wel 400 tot 800 kilometer per dag. Konvooien van zo’n tien tot twaalf vrachtwagens, bijna altijd gevolgd door een ziekenwagen. Voorafgaand twee stafauto’s, eentje met de luitenant en eentje met de sergeant. Als we mazzel hadden een takelwagen. We kregen vanuit Dutchbat nooit infanterie met pant- serwagens ter bescherming mee. Wel af en toe een pantserwagen van TurkBatt. Of soms Engelsen. Ik werd gelegerd in Busovaça en heb meer- dere ritten gehad door sniper alley bij Sarajevo. We reden veel naar Split toe, maar ook naar de zoutmij- nen in Mostar.” In december 1995 was de overgang van VN naar NAVO en werden de


38 november 2016 Foto: privécollectie René Willems


witte voertuigen weer groen gespo- ten. “We werden toen uitgeprobeerd door de Bosniërs en Serviërs. Bij roadblocks mochten we niet doorrij- den en dat soort dingen.” Later werd Willems toegevoegd aan de EOD die ook in het kamp van Busovaça was gelegerd. Hij maakte het mee dat een Nederlandse sergeant op een mijn stapte en zijn onderbeen verloor. Willems bleef tot juni 1996 in Bos- nië en ging daarna terug naar Neder- land. Hij is niet onder de indruk van de psychologische afwikkeling aan het eind van zijn missie: “We moesten in Nederland een soort psychologisch formulier invullen en daarna met de hele groep in een cirkel gaan zitten om onze indruk- ken en problemen te bespreken. Dat was allemaal in dezelfde week dat we bezig waren om uit dienst te gaan. Natuurlijk waren er dingen waar we slecht van sliepen, maar dat ga je toch niet bespreken waar die anderen bij zijn? Ik vind niet dat we psychologische begeleiding heb- ben gehad.” Willems heeft vooral veel gehad aan zijn vader, die als oud-rechercheur zijn zoon goed kon begrijpen.


Diamantroof Willems ging als burger aan de slag en werd chauffeur bij Albert Heijn. Later kreeg hij een baan bij Stoeltie Diamonds in Amsterdam. Hij werd hoofd voorraadbeheerder en had zo’n tien tot twaalf miljoen euro per dag in beheer. Stoeltie was een


dochteronderneming van Gassan en daar kwam Willems collega Dennis P. tegen. Deze vertelde fantasiever- halen over zijn tijd als kok op een schip en dat hij in Bosnië zou zijn geweest. Willems schreef een rap- port over de onbetrouwbaarheid van P., maar er werd niet naar hem geluisterd. In 2001 zou P. in het nieuws komen door de roof van 10 miljoen euro aan diamanten. Hij kreeg daar 2,5 jaar gevangenisstraf voor en er werden een boek en een speelfilm over gemaakt. Later bleek dat ze P. na een eerdere rechtszaak wegens verduistering toch nog een kans wilden geven.


Naar Nieuw-Guinea Willems ging hierna een cursus volgen over beveiliging van lucht- vracht, maar stelde samen met andere cursisten, een douanier en een paar politieagenten, vast dat de cursus niet veel voorstelde. Met deze collega’s zette hij een eigen gecertificeerde cursus op en reisde daarvoor als instructeur ook naar het buitenland. In Italië kwam hij zijn latere vrouw tegen. Deze was half Papoea en half Engels en het klikte meteen zo goed dat ze na een jaar naar Papoea Nieuw-Guinea gingen. Een jaar later besloten zij daar permanent te gaan wonen. Via zijn schoonvader kwam Willems bij een groot beveiligingsbedrijf in dienst. Hij werd daar chief operati- ons manager en het bedrijf groeide van 150 naar 500 werknemers uit.


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64  |  Page 65