search.noResults

search.searching

dataCollection.invalidEmail
note.createNoteMessage

search.noResults

search.searching

orderForm.title

orderForm.productCode
orderForm.description
orderForm.quantity
orderForm.itemPrice
orderForm.price
orderForm.totalPrice
orderForm.deliveryDetails.billingAddress
orderForm.deliveryDetails.deliveryAddress
orderForm.noItems
Het waren niet alleen dit soort wan- daden waarvan Hueting in die fase getuige was en waar hij zijn afschuw over uitsprak. Ook het militaire optreden in de kampongs, waar de burgerbevolking onder leed, deed hem naar eigen zeggen in woede ontsteken. “De hele tijd ben ik tegen het martelen geweest en tegen het lukraak schieten als er door dorpjes, kampongs heen gelopen werd”, ver- telt hij hierover. “Een paar keer heb ik ook geschreeuwd en afgekeurd wat ze deden, maar veelal liepen ze door alsof er niets aan de hand was. Dat ik vond vreselijk.” Ook al schreeuwde Hueting: ‘Zijn jullie gek geworden?’ Er waren hoogstens reacties in de trant van: ‘Hé, pas een beetje op ons’ en ‘Ja, het zijn alle- maal bamboehutjes hè. Je schiet er zo doorheen.’ Niet iedereen was destijds gediend van Huetings kritiek. “Dat gebeurde nadat ze een islamitisch gebedshuis in waren gegaan. Een van de mili- tairen die naar binnen ging, begon als een wilde in het rond te schie- ten. Die ben ik ook gillend achterna gelopen. Ik kan me herinneren dat hij sindsdien altijd ‘scheef’ naar mij keek.” Het kon niet goed blijven gaan met Hueting bij deze eenheid die, in zijn woorden, uit een ‘onaangenaam stelletje mensen’ bestond. Hueting werd overgeplaatst naar een eenheid van de Stoottroepen onder luitenant Haastrecht. “Daar ging het goed hoor”, vertelt Hueting en hij merkt op dat hij het met deze luitenant goed kon vinden. Hueting werd bevorderd tot soldaat eerste klas. Hij vertelt er lachend over: “Die streep heb ik nooit gedragen, maar ik kreeg wel een tientje meer.”


Vuurdiscipline Maar met deze eenheid kwam Hue- ting bepaald niet in rustiger vaar- water. Integendeel, bij de politionele actie die toen volgde, werd de een- heid vol ingezet, waarbij ze zelfs per vliegtuig werden vervoerd. “Ja, bang ben je altijd”, blikt Hueting op die periode terug. “Als er op je gescho- ten wordt, dan ben je bang. Maar er is een selectie van militairen, ook officieren, die zich geen raad weet als er geschoten wordt, en anderen die zich beheersen. Ik denk dat dit in elke oorlog zo is. Een deel gaat door de knieën en een ander deel beheerst zich en schiet terug.” De


eerste groep kon volgens Hueting ook wel gaan schieten, maar die was volgen hem meer trigger happy en schoot op alles wat bewoog. “We moesten van kampong naar


beseften ze op het laatste moment dat het om een groep vrouwen ging die hun naderde. “We hebben ons toen heel erg goed gedragen, nie- mand schoot”, aldus Hueting.


De uitzending van Achter het Nieuws in 1969 met Joop Hueting (r). Foto: screenshot Andere Tijden


kampong springen”, vervolgt Hue- ting. “Springen, want daartussenin ben je heel kwetsbaar, dan sta je in de sawa’s (rijstvelden, red.). Vanuit de kampongs in het donker werd naar het licht geschoten. Dat deden ze, geef ze eens ongelijk. Ik rende vanuit een sawa zo’n kampong in en daar stond een luitenant van de TNI. Ik heb zijn papieren nog. Hij schoot op mij en ik schoot op hem. Je raadt nooit wie het overleefd heeft.” Die vuurdiscipline zat er bij de groep van Hueting goed in, zo blijkt uit zijn verhalen. Hij vertelt dat ze vaak gebruikmaakten van de over- tuiging bij de Indonesische strijders dat Hollanders geen nachtelijke acties ondernamen. Bij een van dit soort nachtelijke patrouilles trof- fen ze een nietsvermoedende groep TNI’ers. “Toen kwamen we die bab- belende Indonesiërs tegen. Ja, daar bleef niet veel meer van over, die hadden ons zwaar onderschat.” Bij een soortgelijke nachtelijke actie, waarbij ze in een hinderlaag lagen,


‘Nee, doe ik niet’ Hueting was niet de enige die niet alles zo maar uitvoerde wat er bevolen werd. Toen ze een keer het bevel kregen om een bepaald gebied schoon te vegen, werden ze geconfronteerd met slechts achtergebleven vrouwen en kinde- ren in de kampongs. “Een van de kameraden – ik was het niet – zei: ‘Potverdomme, nu hoef ik niet op hen te schieten.’ En vervolgens schoot hij in de lucht en toen begon iedereen in de lucht te schieten. Die vrouwen waren doodsbang en wij lachten tegen hen. Zo van: je hoeft niet bang te zijn.” Bij terug- keer kregen ze van de kolonel, die op afstand bij het vertrekpunt had gewacht en slechts het geluid van het schieten had gehoord, een com- pliment: ‘Jongens jullie hebben het prachtig gedaan.’ “En wij lachen: ‘Ja ja, kolonel.’” Ook herinnert Hueting zich nog hoe anderen directe bevelen weigerden. Bij een verkenningsactie hadden ze


november 2016 15


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64  |  Page 65