search.noResults

search.searching

dataCollection.invalidEmail
note.createNoteMessage

search.noResults

search.searching

orderForm.title

orderForm.productCode
orderForm.description
orderForm.quantity
orderForm.itemPrice
orderForm.price
orderForm.totalPrice
orderForm.deliveryDetails.billingAddress
orderForm.deliveryDetails.deliveryAddress
orderForm.noItems
Dubbel Check ‘In de biertent hoor je pas echt de verhalen’


Bij de stichting Nationaal Indië-monument 1945-1962 werken ruim 35 vrijwilligers, voornamelijk Indiëveteranen en Nieuw-Guineavetera- nen. Maar ook de jongere generatie, zoals Jan Litjens, is volop actief.


Door: Anne Salomons


in de gloeiend hete zon wachtten tot ze werden weggebracht per vliegtuig naar onder meer Nederland. “Hun ontvangst was dramatisch. Op het vliegveld moes- ten ze buiten wachten, er waren geen toiletten, er was geen water. Niks. Daar moet ik altijd nog aan terugdenken als ik de huidige vluchtelingen op televisie zie.” In 2006 begeleidde Litjens bij de afdeling interne verplaatsingen op het NAVO- hoofdkwartier onder meer de rotaties van de Nederlandse troepen in Afghani- stan. “Ik zat daar in Kabul vrij opgesloten. Je ging zelden de poort uit, feitelijk ging ik gewoon ’s ochtends naar mijn werk.”


D


Vierde generatie Na veertig jaar dienst ging Litjens met functioneel leeftijdsontslag. Jaren eer- der had hij van een Indiëveteraan het verhaal gehoord dat deze bij terugkomst voor moordenaar werd uitgemaakt. “Dat heeft destijds heel veel indruk op mij gemaakt. Later, toen ik bestuurslid werd van de veteranenvereniging van het Regiment Bevoorradings- en Transporttroepen kreeg ik veel met Indiëveteranen van de Aan- en Afvoertroepen te maken. Toen ben ik mij erin gaan verdiepen.” In 2015 werd hij gevraagd om als vrijwilliger bestuurslid te worden bij de stich- ting Nationaal Indië-monument 1945-1962. Nu ondersteunt hij onder meer de secretaris. “Bij de herdenking dit jaar heb ik de voorbereiding en ondersteuning gedaan van het kransleggen. Vooral bij de nazit, in de biertent waar alle vete- ranen komen, hoor je pas echt de verhalen. Trouwens, het was dit jaar voor het eerst dat een nabestaande van de vierde generatie kransen kwam leggen. Die waren helemaal uit Canada gekomen. We hadden ook voor het eerst een ere- wacht bij het Monument voor Vredesoperaties, samengesteld uit Indiëveteranen en actief dienende veteranen. Ook ontvingen we bij de herdenking een Indië- veteraan van 87 jaar wiens vader tegelijkertijd met hem in Indië zat. Die vader sneuvelde en de zoon, die als marinier op patrouille was, heeft daar de begrafe- nis van zijn vader nog kunnen bijwonen. Ongelofelijk, die man wist niets van de herdenking in Roermond. Hij had er nog nooit van gehoord.”


Naam en leeftijd: Jan Litjens (64)


Rang en functie: majoor


Uitzending: Macedonië, Afghanistan


Is nu: met FLO


Hobby's: veteranenwereld, lezen, computer


Hekel aan: gezeur over onbenullige dingen


Beste oorlogsfilm: D-day


Jong of oud Het verhaal van de Indiëveteraan blijft belangrijk. Zo vertelt Litjens dat nu vooral de nabestaanden zich ervoor ijveren dat het herdenken blijft. Zij pakken het op. “We willen de herdenking ook uitbreiden naar het Monument voor Vre- desoperaties, de jongeren en de jeugd erbij betrekken.” In principe ziet Litjens geen groot verschil tussen Indiëveteranen en de jongere veteranen. “Ze zeggen van de Indiëveteraan dat hij weinig heeft gepraat, maar dat doen de jongere veteranen eigenlijk ook niet. Maar ze begrijpen elkaar steeds meer. Het is wel zo dat de Indiëveteranen ervoor gezorgd hebben dat de huidige veteraan het een stuk beter heeft.” Van de huidige discussie over het Nederlandse optreden in Indië ziet hij vooral de emotionele gevolgen bij de almaar geplaagde Indiëveteranen. “Het gros valt niets te verwijten. Ik zou zeg- gen: als het moet, doe een nieuw onderzoek, maar betrek daar ook de Indonesi- sche kant bij.”


november 2016 33


e logistieke ondersteuning op het vliegveld bij Skopje, dat was de taak van Jan Litjens toen hij in 1998 met de Extraction Force/KFOR in Macedonië zat. Hij kijkt er met plezier op terug, maar wat hem bijblijft zijn de vluchtelingen, met name de kinderen die ondervoed


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64  |  Page 65