This page contains a Flash digital edition of a book.
papierwerk rond de gesneuvelde. “Ik moest zorgen dat alles juist ingevuld werd, verzameld en naar Nederland gestuurd. Het was heftig, maar ook een hele leerzame uitzending.” De ervaringen van Irak had hij hard nodig tijdens zijn eerste uitzending


Het drong nauwelijks door dat ze naar Nederland zouden gaan voor verdere medische behandeling. Het was heftig, na dat bezoek hebben we een uur over het kamp gelopen om ons hoofd leeg te maken.” Zijn laatste uitzending in 2009 naar Deh Rawod noemt hij de zwaarste, vanwege interne strubbelingen binnen de diverse eenheden, iets wat hij als personeelsfunctionaris samen met het SMT onder meer op zijn bord kreeg. “Als er iets sluimert, explodeert dat op uitzending als je 24 uur per dag op elkaar lip zit. Ik was de enige personeelsfunctiona- ris op een kamp van ongeveer 500 man.” Dat kamp was voornamelijk bereikbaar via de lucht en bij alle verplaatsingen van personeel was Peter aanwezig. “Dat is wat Jens heeft onthouden van mijn uitzen- ding”, glimlacht Peter.


in 2007 naar Tarin Kowt, Afghani- stan, als operationeel personeels- man. “Daar hebben we het met drie gesneuvelden en veel gewonden flink voor de kiezen gehad, dat was de heftigste periode van drie uitzendingen. Als derde sneuvelde Ronald Groen, toen zijn voertuig op een bermbom reed. Zijn groepscom- mandant en boordschutter raakten gewond. Het hoofd G1 was met ver- lof. Mijn kapitein regelde alles rond de gesneuvelde, ik rond de gewon- den. Ik ben toen samen met onder anderen de plaatsvervangend batal- jonscommandant naar het hospitaal geweest om de groepscommandant en de boordschutter aan te zeggen dat ze naar huis zouden gaan. De boordschutter kwam net bij en wist nog niet wat er gebeurd was en de groepscommandant voelde zich vreselijk schuldig over het gebeurde.


Vader De twee keer dat Peter naar Afgha- nistan ging, was hij vader. Hij vond dat toch anders dan in Irak. “Het doet wat met je. Het is heftig, je reageert anders op dingen. Zeker als het iets met kinderen te maken heeft. In Irak zagen we een kind langs de weg dat aangereden leek, maar we mochten niet stoppen. Dit soort dingen werden ook in scène gezet. Dat was vreselijk, maar ik kon wel doorgaan. Toen ik na Afghani- stan aan mijn vrouw een verhaal vertelde over een Afghaans 8-jarig meisje met een bomgordel dat ze bloemen lieten aanbieden aan mili- tairen, hield ik het niet droog. Als je zelf kinderen hebt, raakt het meer.”


Veteraan in de Klas Peter werd in zijn woonplaats Beet- sterzwaag gevraagd in het comité dat de herdenking organiseert op 4 mei. “Daar wilde ik de jeugd bij betrekken, bijvoorbeeld de scouting om de kransen te leggen. Ook de scholen wilden we erbij betrekken. Omdat ik dat op een goede manier wilde doen, heb ik me aangemeld als Veteraan in de Klas en de cursus gevolgd van het Veteraneninstituut om wat handvatten te krijgen.” Inmiddels geeft hij presentaties op verschillende scholen, zoals de Hogeschool van Utrecht en op de basisschool van Jens en Lars. “Ik wil de leerlingen meegeven dat wij in vrede en veiligheid leven, maar dat dit zeker niet overal zo is en dat het heel snel kan veranderen. Dat besef moet er zijn.” Jens en Lars hebben wel eens zo’n presentatie gezien. “Een keer op de scouting en toen hij bij ons op school was, ben ik naar de wc gegaan en heb ik stiekem even gekeken”, zegt Jens. Lars: “Ik ook!” Jens herinnert zich nog dat ze een situatie voorgelegd kregen waarbij ze moesten vertellen wat zij zouden doen. “Bijvoorbeeld bij een gewonde niet-militair, ga je hem dan helpen of niet? Je kunt iemand redden, maar dan loop je misschien zelf gevaar. En als je hem niet helpt, wordt de stam misschien boos. Ik wist het dus niet.” Willen ze eigenlijk zelf bij het leger later? “Ik niet”, zegt Jens. “Ik wil onderwaterarcheoloog worden.” Lars: “En ik wil Jens helpen. Als dat niet mag, dan wil ik misschien wel in het leger.”


Peter tijdens zijn eerste uitzending naar Afghanistan. Foto: privécollectie Peter Berendsen


januari-februari 2016


43


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64  |  Page 65