This page contains a Flash digital edition of a book.
Gewóón trots op papa


Peter Berendsen werd één keer uitgezon- den naar Irak en twee keer naar Afgha- nistan. Tijdens die laatste twee missies was hij vader en dat maakte het anders. Checkpoint sprak met Peter en zijn zoons Jens en Lars over het leger, uitgezonden worden, medailles, opgehaald worden van school door een vader in uniform en Veteraan in de Klas. Ze zijn trots op hun vader, maar niet per se vanwege zijn werk. “Dat is gewoon zijn werk.”


Door: Linde van Deth T


oen Peter naar Afghanistan werd uitgezonden, waren de jongens nog klein. Te klein om zich er iets van te


herinneren. Jens (10) heeft nog wel drie kaarten bewaard die zijn vader hem toen stuurde en op zijn verjaar- dag maakten ze een filmpje voor hem. Ze zijn wel eens mee geweest naar het werk van Peter, die nog in actieve dienst is. “Hij werkt in Utrecht en regelt alles met medailles en onderscheidingen”, vertelt Jens. Peter: “Ik zit bij CLAS G1, Bureau Operationele Personeelszaken als Staf Onderofficier Ceremonieel met als hoofdtaak het behandelen van de voordrachten van diverse decoraties behorende bij uitzendingen. Ik ben verantwoordelijk voor de decoraties en de daarbij behorende benodigd- heden rond de uitreiking van de Herinneringsmedailles Vredesope- raties.” Toen Jens een keer mee was, kreeg hij van alles van Cluster Deco- raties. “Dat was voor mijn spreek- beurt over onderscheidingen. Ik had een 10!” Beide jongens vinden het stoer dat hun vader bij het leger werkt. “Ik ben de enige in de klas met een vader die dit werk doet”, zegt Jens. Lars (8): “Vroeger kwam hij wel


42 januari-februari 2016


Lars, Peter en Jens. Foto: Jan Peter Mulder


eens in uniform op school. Dat vond iedereen stoer. Er zit wel een meisje bij mij in de klas, haar vader heeft ook bij het leger gewerkt. Ik weet niet of hij veteraan is… Ja, mijn vader knikt, dus hij is ook veteraan. ”Zijn ze ook trots op hun vader vanwege zijn werk? “Ja, maar ook gewóón”, zegt Jens. “Dit is maar zijn werk.” Lars knikt instemmend. Hoe zouden ze het vinden als hij nu nog een keer zou worden uitgezon- den? Lars: “Misschien kan het als de telefoons werken en je gewoon kunt appen…” Jens twijfelt niet. “Ik zou het niet leuk vinden, ik wil mijn vader gewoon zien als ik hem iets wil vertellen. Toen ik klein was, had ik het niet zo door, nu wel.” Op de vraag wat hun vader eigenlijk deed op missie, antwoordt Jens: “Hij moest alles regelen met helikopters en vluchten.”


Heftig Peter begon in 2001 als personeels- functionaris bij 13 Infanteriebatal- jon luchtmobiel Regiment Stoottroe- pen, later Regiment Stoottroepen Prins Bernhard. In 2004 werd hij uitgezonden naar Irak als sergeant- majoor personeelszaken en onder- deel van het Sociaal Medisch Team (SMT). Ook deed hij de coördinatie van de lokale tolken. “Ik zat daar toen Jeroen Severs sneuvelde. Met het SMT zijn we na de ramp-cere- monie met een helikopter naar Ar Rumaythah gevlogen om daar met de mannen te praten. We zijn onaf- hankelijk van elkaar over het kamp gegaan om te checken hoe het met ze ging. Daarna zijn we er ook nog frequent geweest. Iedereen nam een taak op zich om alles in goede ban- nen te leiden, want er komt dan veel op je af.” Peter coördineerde al het


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64  |  Page 65