This page contains a Flash digital edition of a book.
‘Zijn er mensen in nood, dan is de geestelijk verzorger extra welkom’


werkte op dat moment geen enkele predikant. Het verzoek kwam van de hoofdkrijgsmachtpredi- kant, onder het motto: “Kijk maar wat je ervan maakt.” Waaraan de hoofdkrijgsmachtpredikant losjes toevoegde: “Die oude kisten vallen voortdurend uit de lucht. Daar kun- nen we toch geen getrouwde domi- nee aan wagen!” Het afscheid van ‘zijn jongens’ van 1-3 RI deed pijn, maar de band is gebleven tot op de dag van vandaag. Van Voorst Vader kreeg nog wel de gelegenheid het bataljon terug naar Nederland te brengen. Daarna begon voor hem een nieuwe boeiende peri- ode. Zijn werk bracht hem overal in de archipel. De bijnaam ‘het vlie- gend evangelie’ kon niet uitblijven. Hij zag adembenemend natuur- schoon, sloot talloze vriendschap- pen, genoot intens van het pastorale werk. Overal werd hulp aangeboden: “Dominee, u ziet er wat verkreukeld uit na de lange reis. Zal ik uw broek even strijken? Dat soort dingen.” Het verschil in sfeer en mores tus- sen landmacht en luchtmacht viel hem wel direct op. “Het OVW-batal- jon was een hechte eenheid. Ik ging met de jongens mee op patrouilles, organiseerde van alles om ze op de been te houden. Sportwedstrijden bijvoorbeeld.” Bij de luchtmacht was het allemaal losser en meer indi- vidualistisch. “Daar draaide alles uiteindelijk om de toestellen, het vliegen en het sleutelen.” Toch had Van Voorst Vader het opnieuw goed naar zijn zin. Het pastorale werk beviel hem prima. Waar hij ook heen vloog, overal zocht hij actief contact. Hij liep de verkeerstoren binnen, praatte met de brandweer- mannen of stapte naar de vliegers. Enkele keren trad hij zelfs op als advocaat voor militairen die in de problemen waren geraakt en voor wie geen raadsman kon worden gevonden. “Ik heb zelfs nog iemand vrij gekregen.” Om er glimlachend aan toe te voegen: “Maar of dat terecht was…”


Politionele acties Van Voorst Vader maakte in Indië beide politionele acties mee. Vooral de eerste twee jaar had hij het gevoel dat Nederland goed en tastbaar bij- droeg aan de vreedzame overgang naar een onafhankelijk Indonesië. Conform de belofte die konin- gin Wilhelmina in de oorlog had gedaan. “De bevolking was blij met ons. Onze dokters bestreden mala- ria, verpleegden gewonden. Racis- tische gevoelens speelden gewoon geen rol. Die kenden de jongens niet. In ons gebied op Java voelden de Soendanezen zich juist veiliger bij de Nederlanders”, aldus Van Voorst Vader. Vooral in gebieden waar


onze jongens daar naar de bliksem gingen, dat ze kapot zouden thuis- komen.” Het maakte Van Voorst Vaders werk wel moeilijker, maar daarom ook des te noodzakelijker. “Een dominee houdt altijd zijn doel, los van de politiek.” Terug in Nederland werd Van Voorst Vader najaar 1950 burgerpredikant in Overijssel en Uithoorn. Dat was een bewuste keuze na vijf jaar krijgsmacht. Hij had een zeer posi- tief gevoel aan zijn tijd bij de krijgs- macht overgehouden. “Ik kon eigen- lijk steeds wel mijn ei kwijt, ging om met mensen en kreeg ook veel steun van de leiding.” Een belangrijke voorwaarde was wel, benadrukt Van Voorst Vader, de strikte onaf- hankelijkheid van het ambt. “Ik had bovenal een vertrouwensrol, moest voor iedereen beschikbaar zijn. Dat was soms moeilijk. Een politiek affiche zou je bij mij op de pastorie nooit aantreffen.” En toch, ergens had hij zich in dienst ook een tik- keltje eenzaam gevoeld, ondanks alle gastvrijheid en de duizenden


Rudolph van Voorst Vader (tweede van rechts) tijdens een bezoek aan Nederlandse KLu- detachementen in Canada in de jaren zeventig. Foto: privécollectie Rudolph van Voorst Vader


bandietenbendes rondzwierven. Het omslagpunt kwam na twee jaar. “Toen gingen velen zich afvragen of het allemaal wel zin had.” De kri- tiek uit Nederland was soms fel. Het politieke geharrewar drong ook in Indië door. “De media berichtten dat


ontmoetingen. “Je bent altijd in functie, altijd speelt de hiërarchie een rol. Alles wat je zegt en doet, kan terugslaan op iemands carrière. In een dorp praat ook iedereen over iedereen, maar dat vereist toch een ander soort geheimhouding.”


december 2015 43


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64  |  Page 65