This page contains a Flash digital edition of a book.
UITREIKING VAN HET DRAAGINSIGNE NOBELPRIJS IN HAVELTE


‘Laat, maar wel tof dat die erkenning er is’


In 1988 werd de Nobelprijs voor de Vrede toegekend aan de VN-vredesmachten die in de periode van 1948 tot 1988 een vredesoperatie uitvoerden. In de woorden van het Nobelprijscomité: ’aan jonge mensen uit vele landen die, in overeenstemming met hun idealen, vrijwillig mee- gingen op een veeleisende en gevaarlijke missie in dienst van de vrede.’ Jong van geest zijn ze nog altijd, de 178 Unifillers die op 21 november dan eindelijk het draagin- signe Nobelprijs in ontvangst mochten nemen.


Door: Yvon de Reuver Foto’s: Jan Peter Mulder


H Libanonveteraan Henk van Erp in zijn deels vernieuwde tenue.


et komt met bakken uit de hemel als we op weg zijn naar de Johannes Postkazerne in Havelte.


Eenmaal aangekomen is het droog, maar de donkere regenwolken boven het terrein voorspellen niet veel goeds voor de rest van de dag. Hoewel de inloop vanaf half tien zou zijn, melden de eerste veteranen zich – nog altijd volgens het credo ‘op tijd is te laat’ – al om half negen. Zij worden verwelkomd met koffie, thee en brownies. In het begin kijken ze, al dan niet vergezeld door vrouw, nageslacht of huisdier, nog wat onwennig om zich heen. “Nu maar hopen dat je iemand herkent. Die zijn natuurlijk ook dertig jaar ouder geworden.” Maar al snel zijn de schouderklap- pen en ferme handdrukken niet van de lucht.


‘Wel tof’ Niet iedere aanwezige UNIFIL- veteraan komt vandaag het insigne ophalen. Willie Reuvers is internati- onaal chauffeur met onregelmatige werktijden. “Ik wist daarom van tevoren niet zeker of ik hierbij kon


36 december 2015


zijn. Dus heb ik het insigne aange- vraagd per post. Nu was ik toeval- lig toch vrij vandaag, dus ik dacht: kom, ik ga even langs, kijken of ik nog bekenden zie” Op de vraag wat het insigne voor hem betekent, antwoordt hij: “Het is wel tof dat er erkenning is. Vooral voor de jongens die er nog last van hebben, daar hoor ik wel- eens over. Ikzelf heb eerlijk gezegd een geweldige tijd gehad! Maar dat lag ook aan waar je zat hè.” Hij kauwt op zijn brownie en kijkt de zaal rond. “Ik had niet verwacht dat mensen in het oude tenue hier- naartoe zouden komen. Dat ze daar nog in passen!” Henk van Erp moet bekennen dat dat oude tenue niet helemaal ori- gineel meer is. Hij heeft een paar jaar terug stad en land afgezocht naar een passend tenue. “Maar de baret en de schoenen zijn nog wel origineel”, lacht hij. Sinds een jaar of vier is het veteraan zijn voor hem gaan leven. Wat begon met voor- zichtig de baret opzetten tijdens Veteranendag in Den Haag, is nu dus uitgemond in het aantrekken van het hele pak. “Het komt door


een veranderde houding in de samenleving. Toen wij terugkwa- men, was er niemand die ervan wilde horen. Hooguit werden er wat grapjes over gemaakt. Nu merk je dat mensen meer geïnteresseerd zijn. Daardoor ben je er zelf ook meer mee bezig.” Hij vindt de uit- reiking van het insigne wat aan de late kant. “Waarom nu pas? Maar wel goed dat het toch gebeurt.” Voor de man van mevrouw Bochove komt de uitreiking te laat: hij is zes jaar geleden overleden. In zijn plaats neemt zijn echtgenote het insigne vandaag in ontvangst. Het is een emotionele dag voor haar. “Ik heb lang getwijfeld of ik hier wel naartoe moest komen. Maar ik dacht: als hij er nog was geweest, dan was hij ook gegaan, dat had hij hartstikke leuk gevonden. Dus ben ik toch gekomen.” Ze heeft de twee baretten van haar man bij zich, de groene van de commando’s en de blauwe baret van UNIFIL. “Ik voel wel wat boosheid, ik vraag me af waarom het zo lang heeft moeten duren voordat het insigne wordt uitgereikt.”


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64  |  Page 65