This page contains a Flash digital edition of a book.
GELUIDSTECHNICUS FRANS WIJNANDS WERKTE VOOR SOEKARNO IN 1950 ‘Sergeant, wat Door: Jan Schoeman


Indiëganger Frans Wijnands is zeker niet de enige Nederlandse militair die in de jaren 1945-1950 oog in oog heeft gestaan met de Indonesische opstandelingenleider en latere president Soekarno. De omstandigheden waaronder dat gebeurde, maken zijn verhaal echter wél heel bijzonder.


Frans Wijnands als militair. Foto: privécollectie Frans Wijnands


I 46 SEPTEMBER 2014


n maart 1946 kreeg de op dat moment 20-jarige Frans Wijnands uit Eindhoven de oproep zich als dienstplichtige te melden in de toenmalige Koning Wil-


lem III-kazerne in Amersfoort. Tot dan werkte Wijnands als elektrotechnicus bij ‘de bekende gloeilampenfabriek in het zuiden des lands’. Het was dan ook niet zo gek dat hij van de landmacht eerst in Nederland en later in Enge- land een aanvullende opleiding tot radiomon- teur kreeg.


Kota Inten Wijnands zou vervolgens niet zelf naar Indië


worden gestuurd, de bedoeling was dat hij als soldaat 1 in de rol van instructeur in Nederland andere dienstplichtigen zou opleiden tot radio- monteur. “Dat zou alleen anders gaan lopen”, legt hij uit. “De jongens die ik moest opleiden, waren niet erg gemotiveerd waardoor mijn ple- zier in het opleidingswerk snel minder werd.


Op een bepaald moment werd ik benaderd door een collega, een getrouwde sergeant, die wél naar Indië moest, maar daar vanwege zijn gezin niet om stond te springen. Omdat ik nog vrije jongen was, vroeg hij mij of ik niet in zijn plaats wilde gaan. ‘Jawel’, zei ik, ‘maar dan wil ik ook jouw sergeantstrepen erbij hebben.’ Na enig administratief gedoe bleek dat mogelijk en bij aankomst in Indië zou ik worden bevorderd tot sergeant. En zo is het ook gegaan.” Eind mei 1947 vertrok Wijnands samen met 1750 collega’s aan boord van het omgebouwde vrachtschip Kota Inten naar Nederlands-Indië. “Het leven aan boord was een rotzooitje. In de ruimen werd voortdurend met eten geknoeid, het stonk, er was amper ventilatie omdat de luchtkokers werden dichtgestopt en ga zo maar door. Het was dan ook niet verwonderlijk dat, hoewel dat officieel niet mocht, steeds meer jongens aan dek gingen slapen. Ik dus ook. Zoals zo velen ging ook ik weg met het idee: we


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64  |  Page 65