This page contains a Flash digital edition of a book.
touwtje door ….’


vlucht sloeg. Ik heb ook nog geprobeerd op hem te schie- ten, maar dat had geen enkel succes. We zijn vervolgens die bom gaan zoeken en die hebben we ook gevonden. Hij lag op nog geen paar meter van de plaats waar jagers, onder wie majoor Den Ouden, een paar seconden later zouden passeren. Een wonder inderdaad, want je moet er niet aan denken wat er zou zijn gebeurd als die bom wél was ontploft. Nou ja, de meeste Indiëgangers hebben daar wel beeld en geluid bij, want er ontploften voortdurend trekbommen en er zijn op deze manier aan onze kant ook heel veel slachtoffers gevallen.”


Spijt? Rond kerst 1947 circuleerden de eerste geluiden dat de


jagers snel zouden worden afgelost. Groot was vervol- gens de teleurstelling toen de Nederlandse bevelhebber generaal Simon Spoor duidelijk maakte dat dit pas in mei 1948 zou gaan gebeuren. En inderdaad: de jagers verlie- ten met het troepentransportschip de Groote Beer op 4 mei 1948 Nederlands-Indië om vervolgens op 26 mei in Amsterdam af te meren. “Ik ben nog wel gevraagd of ik niet in Indië wilde blijven en er is me ook een baan aan- geboden in een cementfabriek. Ik had echter al voor mijn vertrek verkering en ik wilde dan ook zo snel mogelijk naar Nederland terug.”


OVW’er Henk Hoekstra. Foto: privécollectie Henk Hoekstra


Den Ouden “Iedere dag controleerden patrouilles van ons de 10


kilometer lange weg van Padang naar het vliegveld en zowat iedere dag was het ook bingo”, constateert Hoek- stra. “Regelmatig ging ook onze bataljonscommandant Den Ouden mee op zulke patrouilles. Ergens begin 1948 deed hij dat weer tijdens een patrouille waar ik ook aan deelnam. Als militair ontwikkel je een soort zesde zin- tuig voor gevaar en in 1948 hadden we natuurlijk best veel ervaring. Op een gegeven moment zag ik door de alang-alang (een hoge grassoort; red.) een strak gespannen draad lopen. Op zo’n moment weet je genoeg en zonder ergens bij na te denken greep ik een mes en ik sneed het touwtje door. Aansluitend renden we de sawah in en zag ik de verstopte pelopper die de bom tot ontploffing had moeten brengen. Ik probeerde een handgranaat in zijn schuilplaats te gooien. Dat lukte ook, maar om de een of andere reden ging die niet af, waarna de pelopper op de


‘Je moet er niet aan denken wat er zou zijn gebeurd als die bom wél was ontploft’


Zoals zoveel sobats is overkomen, wilde ook zijn omge- ving niet of nauwelijks praten over zijn uitzending. “Je verbaast jezelf daar op dat moment eigenlijk niet eens over, omdat je dat overal om je heen ziet gebeuren. Of ik spijt heb dat ik mezelf als OVW’er heb aangemeld? Nou, in het begin was die spijt er af en toe wel, bijvoorbeeld tijdens momenten van eenzaamheid. Eenmaal in Indië ging dat stukken beter, je ervaart dan zo’n intense kame- raadschap tijdens gevaarlijke momenten, maar bijvoor- beeld ook tijdens het sporten. Nee, als ik terugkijk op de afgelopen ruim zestig jaar, dan heb ik eigenlijk nooit last gehad van mijn jaren in voormalig Nederlands-Indië. Ik realiseer me daarbij wel heel goed, dat het anders had kunnen lopen als ik dat touwtje níet had gezien”, conclu- deert jager 1 buiten dienst Hoekstra.


SEPTEMBER 2014 43


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64  |  Page 65