This page contains a Flash digital edition of a book.
INDIËVETERAAN WORSTELT MET TRAUMATISCHE HERINNERINGEN EN SCHRIJFT BOEK


Machogedrag van commandant leidde tot vier gesneuvelden


Door: Henk Fonteyn


“Van jongs af aan heb ik me aange- wend alle narigheden weg te drukken en me te focussen op mijn toekomst. Nu ik 91 ben, is er voor mij geen toekomst meer, maar ik word nu achtervolgd door het verleden.” Indiëveteraan Theo Boermans vertelt over het drama dat hij meemaakte in Indië en waar hij trauma- tische herinneringen aan heeft.


hij toen zijn moeder ongeneeslijk ziek werd. Het gezin Boermans viel noodgedwongen uiteen. Boermans belandde in het gezin van zijn opa en oma van moeders kant, met nog een aantal vrijgezelle ooms en tantes thuis. Aan aandacht ontbrak het hem dan ook niet. Maar toch: “Bij dit alles werd geen rekening gehouden met de gevolgen van de scheiding van mijn ouders op een zo jonge leeftijd. Van ouderbinding en het gevoel van geborgenheid was geen sprake meer. Ongetwijfeld heeft het sterke invloed gehad op mijn gevoelsleven en karaktervorming.” Zijn opa had een bakkerij annex levensmiddelenzaak. Hij gaf zijn kleinzoon al jong te verstaan dat hij deze als opvolger had bestemd. En hoewel Boermans passie bij auto’s lag, nam hij na de lagere school volop deel aan de werkzaamheden in het bakkersbedrijf. Toen hij 11 was, overleed zijn moeder. Contact was er al die jaren amper geweest. “Vermoe- delijk vanwege besmettingsgevaar, ze had tuberculose. Op 26 september 1933 is ze overleden. Ik was noch bij


A 20 SEPTEMBER 2014


l jong ondervond de Venlonaar Theo Boer- mans dat het lot hard kan toeslaan. 3 Jaar oud was


het sterfbed, noch bij de begrafenis aanwezig. Men heeft mij die emoties willen besparen. Maar of dat goed geweest is? Ze is uit mijn leven ver- dwenen zonder dat ik in de gelegen- heid geweest ben bij mijn moeder op te groeien en haar te leren kennen.”


Arbeitseinsatz


Boermans belandde vanwege de Arbeitseinsatz in 1943 bij Kessler Schmiedewerke in Wasseralfingen, producent van krukassen. Eind 1943 kon hij naar Venlo terugkeren omdat zijn opa stervende was. De laatste ontmoeting staat Boermans nog haar- scherp voor de geest: “Toen ik op zeker moment alleen bij hem aan het bed zat, kwam hij terug op zijn wens dat ik als zaakopvolger beschikbaar


bleef. Ik had geen antwoord, maar vocht tegen mijn tranen. Ik wilde de oude man niet teleurstellen, maar realiseerde me ook dat een toezeg- ging niet van harte ging. Hevig geëmotioneerd verliet ik zijn kamer. Op 27 december overleed mijn opa die nog meer dan mijn eigen vader een belangrijke rol in mijn jonge leven had gespeeld.”


In het najaar van 1944 werd het gedeelte tussen Roermond en Venlo toegewezen aan de Fallschirmjäger onder leiding van overste Matheas. Deze deinsde er niet voor terug onderduikers voor de Arbeitseinsatz standrechtelijk te laten executeren wegens ‘sabotage’. Boermans, intus- sen ook ondergedoken, ontsnapte ternauwernood aan dat lot toen


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64  |  Page 65