This page contains a Flash digital edition of a book.
OP NIEUW-GUINEA HAD GEVAAR VEEL GEZICHTEN Door: Jan Schoeman


Het waren geen vuurcontacten met Indonesische infiltran- ten die Nieuw-Guineaveteraan Jan Hartog (76) het meest zijn bijgebleven, want die heeft hij zelf niet meegemaakt. De meeste indruk maakte een ernstig verkeersongeval waarbij Hartog betrokken was en dat hem nu, 55 jaar later, nog regelmatig parten speelt.


‘Ik wil wél heel A


ls dienstplichtig marinier werd Jan Hartog uit- gezonden naar Nieuw-Guinea. “Ik was van de lichting 58-1 en heb uiteindelijk bijna veer- tien maanden op Nieuw-Guinea gezeten. Ik zat bij de Militaire Politie (MP) op Biak en in Hollandia.”


Dienstbevel


Op 9 augustus 1959 hadden marinier Hartog en zijn patrouillecommandant korporaal Verputten de hele dag patrouille gereden. “Het liep tegen middernacht en de commandant was thuis afgezet. Ik wilde douchen en daarna mijn tampatje (bed; red.) in toen de telefoon ging. Jawel, de officier van de wacht van de marinekazerne. Hij vertelde dat er bij de uitspanning Meerzicht aan het Sen- tanimeer twee matrozen met motorpech stonden en of wij die even wilden oppikken. Meerzicht was zo’n uur rijden bij ons vandaan over een weg die overdag al levensge- vaarlijk was, laat staan ’s nachts.” Hartog bedankte dan ook feestelijk voor de eer, niet alleen vanwege het gevaar, maar ook omdat het ophalen van mensen een taak was van de chauffeur van de wacht en niet van de MP. Zo eenvoudig kwam Hartog daar echter niet mee weg. “Nee, het liep anders. Met ons takenpakket had die offi- cier niets te maken, zei hij en hij vroeg of ik wel eens had gehoord van een dienstbevel. Nou, dat héb je als marinier, dus ik had niet veel keuze meer. Ik zei dat ik het dienstbevel onder protest zou opvolgen en dat ik de volgende dag bij de commandant mijn beklag zou doen. Ik heb een gedetailleerd verslag van het gesprek gemaakt en dat opgenomen in het telefoonregister. Vervolgens heb ik mijn maatje Pierre Verheijen wakker gemaakt en samen zijn we met de jeep gaan rijden. Ik zei nog tegen Pierre: ‘Doe een beetje rustig aan, want ik wil wél heel terugko- men’, want ik zou kort daarna naar Nederland vliegen”, zo herinnert Hartog zich.


Meerzicht ligt aan de weg van Hollandia naar Ifar; het laatste deel van de weg heeft veel gevaarlijke haarspeld- bochten. Sommige bochten zijn genoemd naar een per- soon die er ooit is verongelukt. Berucht was bijvoorbeeld de Jacquelinebocht, waar een Amerikaanse verpleegster dodelijk is verongelukt.


Zwart gat Nieuw-Guineaveteraan Jan Hartog. Foto: Birgit de Roij 56 MEI 2014


“Na pakweg een uur kwamen we bij Meerzicht; daar hebben we die matrozen ingeladen en zijn direct op de terugweg gegaan. Pierre reed. Al snel doemden de eerste haarspeldbochten op, maar in gedachten was ik al bij een heel gevaarlijke bocht naar links, waar je echt scherp naar beneden gaat. En daar ging het ook fout. In plaats van dat we naar links afdraaiden, gingen we rechtdoor het ravijn in.”


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64