This page contains a Flash digital edition of a book.
Biak. Op zo korte termijn kunnen we niet met de hele groep rechtstreeks naar Biak vliegen. Een deel gaat via Manokwari en overnacht daar, de anderen gaan via Jayapura, ook met een overnachting onderweg. Voor Landeweer is dit een buitenkansje. Hij heeft zijn diensttijd daar doorge- bracht. “Nooit gedacht hier nog een keer te komen. Jayapura, voor mij Hollandia, is geen onderdeel van het programma. Geweldig om nu toch nog het Sentanimeer te kunnen zien.”


Ook de deelnemers die overnachten in Manokwari vallen met hun neus in de boter. In de stad is een prach- tige optocht gaande van Papoea’s in


Het lijkt of de tijd hier heeft stilge- staan. We steken een drukke weg over en volgen een pad. In de verte zien we het geraamte van de vroe- gere hangaar van 7 squadron. Wat een vervallen troep. Via de verlaten, met onkruid begroeide startbaan komen we uit bij de hangaar van 321 squadron, de voormalige werk- plek van Vogelzang. Die ziet er nog redelijk goed uit. Handelaren in auto-onderdelen en brommers heb- ben er hun intrek genomen. Het is een emotioneel moment voor Vogel- zang: “Geweldig dat ik mijn eigen werkplaats teruggevonden heb. Sorry hoor, maar ik moet even slikken. Hier heb ik anderhalf jaar lang lief en leed


Op Woendi wacht Osinga een verras- sing. We ontmoeten enkele Papoea’s die in het Nederlandse kamp hebben gewerkt. Ze laten een fotoalbum zien met foto’s van het kampement in die tijd. Osinga heeft die foto’s zelf niet. Met zijn camera maakt zoon Dirk Jan kopieën. Zijn vader is door deze ont- moeting zichtbaar aangedaan. “Voor mij is deze reis helemaal geslaagd.”


‘Superervaring’


Het hele reisgezelschap (met in het midden Papoea-gids Karel) bij het herdenkings- moment voor de destijds gesneuvelde marinier Peter Mannie.


traditionele uitdossing ter ere van het feit dat de eerste zendeling 157 jaar geleden zijn intrede deed in Nieuw-Guinea. Op Biak ontmoeten de reisgenoten elkaar weer in het voormalige KLM-hotel. De sfeer van vroeger is nog voelbaar door de don- kere houten vloer en het meubilair. Even wanen we ons terug in de jaren vijftig, zestig.


Fotoalbum Met Jan Vogelzang (71), ex-marine-


vliegdienst, gaan we op zoek naar overblijfselen van marinevliegkamp Boeroekoe. We lopen langs voorma- lige woningen van onderofficieren, waar nu Papoea-gezinnen wonen.


26 MEI 2014


gedeeld met mijn maten”, legt hij uit. Luut Osinga (74), destijds soldaat bij het Korps Commandotroepen, heeft heel goede herinneringen aan het eilandje Woendi. Om de drie weken bewaakte zijn onderdeel de daar gevestigde radarpost. “Ik wilde nog een keer terug om die klamme hitte, de sfeer te voelen en de Papoea’s terug te zien aan wie we zoveel te danken hebben. Zonder de Papoea- gidsen hadden we de bushpatrouilles niet overleefd. Dat wil ik mijn zoon ook allemaal laten zien en ervaren.” Zoon Dirk Jan (47) hoort al zijn hele leven verhalen van zijn vader over Nieuw-Guinea: “Die verhalen gaan nu leven, mooi hoor!”


Als we verder praten met de plaat- selijke bevolking komen ook andere zaken aan de orde. Roelof Schuiling (72), ex-luchtmachter, reist mee van- wege zijn historische belangstelling voor de voormalige koloniën in de Oost. “Het lijkt of de bevolking het nu materieel beter heeft dan vroeger, maar de Papoea’s vertellen dat er nog steeds sprake is van achterstelling en onderdrukking door de overheid.” Voor Heleen (68), de meereizende echtgenote van Harreman, is het een superervaring om hier te zijn. “Het is een andere wereld waarin je verkeert. Door hier te zijn, begrijp ik beter wat die periode in Nieuw- Guinea voor mijn man heeft betekend. Maar wat een zinloze en kansloze operatie. Dit land is zo groot dat je wel op je vingers kunt natellen dat het niet te verdedigen is. Ik wist niet eens dat Evert hier verplicht naartoe moest. Daar ben ik nu pas achter gekomen. Je krijgt zoveel nieuwe informatie door de verhalen van de anderen in de groep. Dat maakt mijn beeld van die tijd in Nieuw-Guinea wel compleet en het is een goede aanvulling op het verhaal van mijn man.”


Ook Fokje Koch (70) begrijpt nu waarom Nieuw-Guinea een rode draad in het leven van haar man is. “Dit land laat je niet los, het pakt je, het doet wat met je. Voor mij is de reis erg geslaagd. De afwisse- ling met het varen, de tochten in de natuur, het ervaren van de stilte en de rust, maar ook het contact met de Papoea’s, dat alles maakt het tot een unieke reis. Onvergetelijk.” De laatste avond in Nieuw-Guinea brengen we gezamenlijk door met een rijstmaaltijd in het sfeervolle, voormalige KLM-hotel. Buiten staat een Papoea-dansgroep klaar. Voor we het weten, worden we van onze stoe- len getrokken en dansen we op onze eigen manier uitbundig mee.


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64