This page contains a Flash digital edition of a book.
Vietnam. Hij stond zelfs ooit oog in oog met leden van een protestgroep. Hij gaf aan dat hij ook hen wilde bereiken met zijn boek. De eerste versie van Matterhorn besloeg ruim 1.600 pagina’s. “Er moest duidelijk iets uit mijn systeem”, zei Marlantes. Uiteindelijk stuurde hij delen van het verhaal bij allerlei schrijfwed- strijden in en zo werd het uiteinde- lijk opgepikt.


Een thema in zijn werk is hoe het is voor jongens van 19 om in een oorlog te zitten en mensen te doden. Hoe doe je dat? Volgens Marlantes door de vijand niet als mens te zien. Hij vertelde dat hij door middel van dit boek ook zelf wilde begrijpen wat dat is en hoe je ermee moet dealen dat je iemand gedood hebt. Hij wil betekenis geven aan zijn ervaringen en leren omgaan met de schuldge- voelens in zijn onderbewustzijn. “Opschrijven maakt het echt. Je con- fronteert je geesten en kan het accep- teren als het op papier staat.” Hij wilde ook met zijn boek bewustzijn creëren over oorlog, de kijk van de lezers daarop veranderen. “Mensen weten maar weinig over militairen en uitzending. Dit boek legt dat uit.” Net als Bury was hij blij met de reacties van veteranen, die zich herkenden in het boek. “Ze lieten het lezen aan hun familie. Het boek praatte voor hen, iets wat ze zelf niet konden.”


Romans Vrijdag was het de beurt aan de


Nederlandse schrijvers en de boe- ken over Nederlandse veteranen. Op het Veteraneninstituut kwam een groep schrijvende veteranen en andere geïnteresseerden bij elkaar onder leiding van dagvoorzitter Wim Brands, presentator van het VPRO- programma Boeken. Na een inleiding van Checkpoint- redacteur en medewerker van het Veteraneninstituut Gielt Algra besprak Brands met de aanwezigen de top 10 van favoriete boeken van veteranen die verscheen in Check- point 7-2013. Twee aanwezige marinemannen merkten op dat er weinig aandacht in de top 10 was voor de oorlog op zee. Verder kwam naar voren dat er in Nederland weinig romans geschreven worden door veteranen, het zijn meer beschreven getuigenissen en erva- ringen. Veteraan en schrijver Niels


Roelen is iemand die zijn ervaringen wél opschrijft in romanvorm, zoals in zijn nieuwe boek Leven na Uruz- gan (zie ook pag. 28/29).


Werken


Hierna volgden verschillende korte presentaties van een aantal schrij- vers over veteranen en schrijvende veteranen als Jos Groen, Sieta Koet, Rende van de Kamp, Hans Goed- koop en Ron de Vos, die al meerdere boeken op zijn naam heeft staan.


in deze tijden van economische crisis niet makkelijk is. Bovendien, zo stelde hij, hebben Nederlandse uitgeverijen weinig interesse voor het militaire boek. Het risico voor de uitgever is te groot, want deze boe- ken worden weinig verkocht. Hij gaf een lijstje met tips voor schrijvende veteranen, met onder meer: vraag je af voor wie je schrijft (als je alleen voor jezelf en familie schrijft, dan kun je bij print on demand een aantal exemplaren laten drukken en


Het boekensymposium op het Veteraneninstituut.


Libanonveteraan De Vos gaf de aan- wezigen schrijftips. “Schrijven is werken, stel deadlines. Organiseer je schrijfproces. Blijf dicht bij jezelf. En laat iemand meelezen.” Ook uit deze presentaties kwam naar voren, net als bij Marlantes, dat iets op papier zetten ervoor zorgt dat het uit je hoofd verdwijnt.


Dagvoorzitter Brands interviewde ook journalist Robert Stiphout over zijn boek De bloedigste oorlog (zie ook Checkpoint 1-2010). Hij vertelde zijn boek vooral geschreven te heb- ben omdat de oorlog in Korea verge- ten dreigde te worden. “Er is weinig aandacht voor, in tegenstelling tot bijvoorbeeld de oorlog in Afghani- stan. Terwijl de lijst met gevallenen groot is.”


Uitgeven van een boek Hoofdredacteur van Checkpoint en


uitgever Fred Lardenoye sloot de dag af. Hij sprak over het zoeken naar een uitgever voor een boek, dat zeker


heb je geen uitgever nodig), zorg voor een beperkte omvang (500 pagina’s maximaal), kies een onderwerp waar weinig over gepubliceerd is, zoek naar afzetmogelijkheden en manie- ren om je boek onder de aandacht te brengen, zorg voor meelezers en zoek een uitgever en laat het uitgeven aan hem over. Hierbij wees Lardenoye vooral op het gevaar bij het uitgeven ‘in eigen beheer’ bij een van de vele internetuitgeverijen: “De vormgeving is vaak beroerd en het boek staat vol taal- en spelfouten. Iets wat wij vaak zien bij het recenseren van boeken voor Checkboek. Dus doe jezelf en je boek hiermee niet tekort.” Hij ein- digde met: “Maar blijf ondanks de moeilijkheden wel schrijven. Mar- lantes moest ook 33 jaar wachten voordat zijn boek gepubliceerd werd. Maar de reacties van lezers maakten het wachten de moeite waard. En daar doe je het als schrijver voor.”


NOVEMBER 2013


9


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64