This page contains a Flash digital edition of a book.
Checkpoint Barry


The sky is the limit H


onderd jaar militaire lucht- vaart. Van één toestel, genaamd Brik, tot… ja, wat eigenlijk? Als je het artikel


‘Will it fly?’ uit Vanity Fair mag geloven, is Nederland straks eigenaar van nog eens 37 brikken.


Journalistiek onderzoek heeft aange- toond dat er van meet af aan maar één kandidaat was om de F-16 te vervangen. Vanaf toen was het zaak om een moment te creëren waarop Nederland niet meer terug kon. Dat moment ligt intussen ver achter ons en de realiteit is dat welhaast geen enkele vooraf gedane belofte of uit- gesproken verwachting is waargemaakt dan wel uitgekomen.


Er zitten een hoop kanten aan het ver- haal waar een mens boos en verdrietig van kan worden, zoals de totale uithol- ling van het proces dat tot een demo- cratische besluitvorming had moeten leiden. Democratie, u weet wel, die poli- tieke bestuursvorm die ons op papier zogenaamd beter dan sommige andere landen maakt en die de westerse wereld de afgelopen vijftien jaar met grof geweld heeft geprobeerd te verspreiden in andere delen van de wereld.


In mijn hart voel ik wel iets van blijdschap, maar die laat zich moeilijk vertalen naar papier


En dan de kosten. Ik snap dat dingen op een bepaald moment vervangen moeten worden, maar om die vervanging vrijwel vanaf het begin te monopoliseren, dat is vragen om verdwaald te raken in een moeras van aanhoudende kostenover- schrijdingen. En denk maar niet dat de firma Lockheed Martin daar zelf voor opdraaide. Bij iedere kostenoverschrij- ding kwamen er nieuwe zakken geld op tafel. Dat geld is vervolgens over heel veel bedrijven in heel veel poli- tiek strategische gebieden uitgesmeerd, waardoor er een web van financiële en politieke afhankelijkheid van onge- kende omvang ontstond. Hierdoor was het vanaf het begin vrijwel onmogelijk om het gecreëerde sneeuwbaleffect nog te stoppen. Dit is geen toevallige bijkom- stigheid, maar een uitgekiende strategie. Amerika kan net zo min terug als welk ander land dat meedoet.


Het motto van Lockheed Martin is trou- wens: We never forget who we’re work- ing for. Dat geloof ik graag. Dat gezegd hebbende en ondanks alle ingrijpende bezuinigingen bij Defensie is er gelukkig nog wel geld voor een feest ter ere van honderd jaar militaire luchtvaart in ons land en zo hoort het ook.


Ik wou dan ook dat ik iets aardigs of positiefs kon schrijven, ter ere van dit jubileum. In mijn hart voel ik wel iets van blijdschap, maar die laat zich moei- lijk vertalen naar papier. Het is de blijd- schap van een buitenstaander, een half-


onwetende van goede wil, met herinne- ringen aan een nuttig bestede diensttijd en een besef van het belang van een goed functionerende krijgsmacht. Je koopt er niks voor, maar desalniettemin is het goedbedoeld en welgemeend. Niemand wil in onzekerheid leven als het om het verdienen van zijn boterham gaat en al helemaal niet in 2013. Maar als je de verhalen mag geloven, dan is het na twintig jaar hervormen en reorganiseren nu dan eindelijk tijd om weer naar de toekomst te kijken bij de krijgsmacht. En hoe zit het met die toekomst?


Daarin staat van alles te gebeuren, kan ik u vertellen. Ik las namelijk op de site van het ministerie van Defensie dat Nederland en Noorwegen intensief gaan samenwerken in de ruimte. Want daar liggen gevaren op de loer, te weten cyberaanvallen en ‘het wegvallen van capaciteiten in de ruimte, zoals satel- lieten’. Voorts wordt er in het berichtje gemeld dat er gekeken wordt naar de meerwaarde van een Noors-Nederlandse ‘space-capaciteit’. Het leest behoorlijk vaag en futuristisch en ik kan me er weinig bij voorstellen zonder in science- fictionachtige fantasieën te verzinken. Maar dat kan aan mij liggen, want eer- lijk gezegd, kan ik de meeste tijd al nau- welijks bevatten wat er hier allemaal op aarde gebeurt.


Barry Hofstede maakte van november ’92 tot mei ’93 als dienstplichtig chauffeur deel uit van het 1e NL/BE VN Transportbataljon in Centraal-Bosnië, waarna hij tien jaar nodig had om die periode enigszins een plek te geven. Sinds 2002 ontplooit hij zich als (toneel)schrijver. Hij schrijft over uiteenlo- pende zaken, maar oorlog en veteraan zijn in Nederland zijn terugkerende thema’s in zijn werk. In 2013 verscheen zijn eerste boek NL-Peacekeeper. Daarnaast is hij hartstoch- telijk muziekliefhebber. Hij denkt nog iedere dag aan wat hij heeft gezien en meege- maakt tijdens zijn uitzending.


NOVEMBER 2013 23


Column


Foto: Karin Stroo


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64