This page contains a Flash digital edition of a book.
Vigo is een zwarte labrador die spe- ciaal is opgeleid als hulphond voor veteranen met PTSS. De zogenoemde veteranenhond herkent signalen van stress en haalt zijn baas daar zo snel mogelijk weer uit. Bij een paniekaan- val haalt Vigo hem uit de menigte en tijdens een herbeleving in de vorm van een nachtmerrie maakt hij hem wakker. Vigo is de eerste officiële veteranenhond van Koninklijke PIT Pro Rege, Hulphond Nederland en Het Veteranenhuis en werd begin dit jaar officieel overgedragen aan Kas- lander (zie ook Checkpoint 3-2013). De Bosnië- en Afghanistanveteraan heeft er veel baat bij. “Het is met name dat ik weer meer de straat op durf. Daar helpt Vigo mij ontzettend goed bij. En dat is zo fantastisch.”


Dennis van Uhm Vigo werd aan Kaslander overge-


dragen door Peter van Uhm. Bij die overdracht zei de generaal b.d.:


Kaslander schreef vier dagen na het bermbomincident een aangrijpend en gedetailleerd verslag, dat hij ook aan Van Uhm gaf. ‘18 april 2008, 07:36 uur, één harde klap, en de wereld stond voor een seconde stil, om ver- volgens te veranderen in een chaos van voertuigonderdelen, munitie en uitrusting…’ Verderop heeft de militair verpleegkundige het moment beschreven waarop hij constateerde dat twee slachtoffers geen enkel teken van leven meer gaven. ‘Hoofd leeg maken, emoties aan de kant en snel terug naar het E1 voertuig. Daar gaf ik door dat er vier slachtoffers waren. Ik zag dat degene aan wie ik dit doorgaf opschreef dat er vier WIA (wounded in action) waren. Voorzichtig heb ik hem verbeterd en gezegd dat er twee WIA en twee KIA (killed in action) waren. Zijn gezicht keek op van het papier en zijn blik bereikte de mijne. Ik zag ongeloof in zijn ogen en langzaam verdween


er helemaal doorheen zaten. Bij de aanblik van de plaats van het onge- val en het besef dat we nog verder moesten, bedacht ik me dat het niet zo kon zijn dat we niet meer inzet- baar waren. We moesten verder en wij moesten onze spullen weer voor elkaar maken. (…) Een gevoel van trots kwam bij me op toen ik hem dit meedeelde. We zijn er weer, gereed om voorwaarts te gaan. Weliswaar met een hoop emoties in ons lijf, maar toch…’


Daarna volgde de ontlading op Kamp Holland bij Tarin Kowt. ‘Toen we eenmaal de voertuigen neergezet had- den, was het einde spichtig zijn en kwamen de emoties los. Iedereen viel bij elkaar in de armen. Ik voelde een traan over mijn wang rollen. Toen de opvolgend pelotonscommandant naar me toe kwam en me een hand schudde, kwam alles eruit. Het was niet meer slechts een traan die over mijn wang rolde maar een grote stroom.’ Twee dagen later maakte Kaslander deel uit van de draagploeg om zo zijn twee gesneuvelde collega’s de laatste eer te bewijzen. Weer twee dagen later schreef hij zijn verslag, dat als volgt eindigt: ‘Die ene harde klap, op vrijdag 18 april 2008, heeft ervoor gezorgd dat in één klap het leven van veel mensen een totaal andere wending heeft gekregen en dat het niet meer zal zijn zoals het was op 18 april 2008 om 7:35 uur… Dennis en Mark, rust in vrede.’


Vijf missies Tarin Kowt was de vijfde en laatste


Patrick Kaslander in Uruzgan terwijl hij onderluiks informeert wat er gaat gebeuren na een check op geïmproviseerde explosieven. Foto: privécollectie Patrick Kaslander


“Sinds 18 april 2008 is er een heel bijzondere band tussen Patrick en mij en mijn gezin.” Op die datum reed het voertuig waarin zijn zoon Dennis zat op een bermbom. Alge- meen militair verpleegkundige Kaslander reed achterin dezelfde colonne. “Patrick kón daar Mark Schouwink en mijn zoon gewoon niet redden, want ze waren op slag dood. Maar Patrick heeft daar het leven gered van de twee zwaarge- wonden”, aldus Van Uhm. “Door wat daar is gebeurd, is misschien bij Patrick even de emmer overgelopen.”


48 OKTOBER 2013


de kleur uit zijn gezicht. Op zo’n moment besef je dat dit geen spelletje meer is en dat dit de keiharde wereld van oorlog is.’


Emoties


Het verslag maakt ook duidelijk dat Kaslander zijn taken als militair ver- pleegkundige ‘gewoon’ uit bleef voe- ren. ‘Ik had de second van de com- pagnie gezegd dat ik als afvoergroep niet meer inzetbaar was omdat we vrijwel al onze materialen hadden verbruikt en dat met name mijn twee PTLS’ers (genezerik als hoofdtaak)


missie van Kaslander. In 2002 werd hij voor het eerst uitgezonden. In het kader van SFOR 12 werd hij met de 14e Afdeling Veldartillerie geplaatst in Novi Travnik in Bosnië. “Ik heb daar heel nuttig werk kunnen doen”, blikt hij terug. Hoewel er geen sprake meer was van een oorlogssituatie, was het voor de militair verpleeg- kundige toch een behoorlijk heftige uitzending. Een Nederlandse militair overleed aan een hersenbloeding, een ander deed een geslaagde suïcide- poging.


In 2004 volgde opnieuw een uit- zending met dezelfde eenheid naar Bosnië, dit keer naar Bugojno. Die missie, SFOR 17, ging meteen verder in een volgende missie, EUFOR 1. “We bleven in hetzelfde gebied, maar kregen een ander mandaat. De werk- zaamheden bleven hetzelfde, maar


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64