This page contains a Flash digital edition of a book.
HET WELZIJN VAN DE DIEREN STAAT ALTIJD VOOROP ‘Ezels zijn net Nederlanders, Door: Anne Salomons


Zestig jaar geleden in Nieuw-Guinea werd door het Nederlandse leger voor het laatst structureel gebruikgemaakt van lastdieren. Maar de mariniers hebben de lastdieren onlangs weer van stal gehaald. Een lumineus idee van onder anderen kapitein der mariniers en Afghanistanveteraan Steven Baan.


(43) onlangs een wel heel bijzondere taak op zich genomen: het trainen van mariniers bij het inzetten van lastdieren. “Aanvankelijk werd dit door de mariniers lacherig afgedaan, ze noemden me de paardenfluiste- raar”, vertelt Baan. “Maar inmiddels heb ik velen overtuigd van het nut en is er steeds meer waardering. Last- dieren kunnen op plekken komen waar je met voertuigen niet kunt komen en ze zijn veel goedkoper.” Omdat de mariniers straks uitslui- tend gebruik willen maken van lokale dieren die zijn aangepast aan de omstandigheden en de voeding ter plaatse, zal ook worden getraind in het leren werken met ezels, muil- dieren, kamelen en wellicht zelfs lama’s en olifanten. Maar voorlopig is de basistraining alleen nog met paarden die de manege van het Korps Rijdende Artillerie (de Gele Rijders) ter beschikking stelt. Het trainen gaat ook nog even met geleende Engelse pakzadels uit de Eerste Wereldoor- log, omdat deze speciale zadels er in Nederland niet meer zijn. Maar eigen zadels zijn in de maak.


A Ezels


Baan had voorheen helemaal niks met paarden. In zijn jeugd woonde hij vlakbij een dierenarts waar om de


14 OKTOBER 2013


ls trainingsofficier Mobi- lity bij het Marinier Trai- nings Comando (MTC) in Doorn heeft Steven Baan


haverklap paarden op hol sloegen. Maar toen hij in 2007 naar Noor- wegen ging, waar onder leiding van toenmalig bataljonscommandant overste Verbaan samen met Noorse deskundigen werd geëxperimenteerd met pony’s als lastdier, raakte hij toch geïnspireerd. Twee jaar later in Uruzgan ging hij op zoek naar ezels om als lastdier in te zetten. “Het is ons toen aanvankelijk niet gelukt, maar de lichtingen na ons wel. Die hebben regelmatig ezels gebruikt voor de bevoorrading”, vertelt de trainingsofficier. “Tijdens die missie zijn we erachter gekomen dat je dat goed en structureel moet aanpakken. Je moet echt wat van die beesten weten om ermee te kunnen werken.” In 2010 was hij op Aruba en kwam daar toevallig in aanraking met The Donkey Sanctuary, die zorg draagt voor zo’n tweehonderd ezeltjes. Baan kreeg de gelegenheid om er met twee


te trainen: “Ik leerde als snel dat ezels niet alleen heel eigenwijs zijn, maar ook heel slim. Als ze weigeren, moet je niet gaan lopen duwen, dat werkt alleen maar averechts. Ezels zijn net Nederlanders, je moet ze motiveren.”


Later bij het MTC in Doorn werd het idee om lastdieren in te gaan zetten verder uitgewerkt met dierenartsen van Defensie. In maart van dit jaar reisden Baan en twee dierenartsen af naar de Duitse Berginfanterie Gebirgsjäger, die na Kosovo het gebruik van lastdieren nieuw leven in hadden geblazen en als zelfstan- dige eenheid beschikken over tachtig muildieren en Haflingers, pony’s. Met de daar opgedane ervaring en de kennis uit handboeken van onder meer Oostenrijk, Zwitserland en Engeland, landen die altijd met pakdieren zijn blijven werken, en de informatie uit oude handboeken


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64