This page contains a Flash digital edition of a book.
Jaarthema Veteraneninstituut VETERANEN OP DE ARBEIDSMARKT


LIBANONVETERAAN KEES TINGA IS HOOFDINSTRUCTEUR KNGF GELEIDEHONDEN ‘Buddyhond maakt voor Door: Klazien van Brandwijk-Wiltjer


Het werk van Libanonveteraan Kees Tinga kreeg er een nieuwe dimensie bij toen het KNGF, de Stichting Koninklijk Nederlands Geleidehonden Fonds, ook honden voor veteranen ging opleiden. Voor hem kwamen er totaal onverwacht twee werelden bij elkaar.


V


oor het vervullen van zijn dienstplicht moest de nu 55-jarige Kees Tinga als infanterist naar See-


dorf. Tinga die er ooit van gedroomd had om als soldaat naar Suriname te gaan, vermaakte zich goed in West-Duitsland, maar had niet het gevoel dat hij echt nuttig werk deed. “Daarom heb ik me direct gemeld toen er mensen werden gevraagd voor Libanon.” Na drie maanden in Seedorf ging Tinga naar Assen voor de VN-opleiding en een maand later, september 1979, zat hij in Libanon, waar hij werd ingedeeld bij het Staf Wachtpeloton in Al-Yatoun. “Ik had daar een goede tijd en na terugkeer in Nederland ben ik gewoon overge- gaan tot de orde van de dag. Natuur- lijk, Libanon was geen vakantie. Er waren beschietingen en er waren ernstige ongelukken. Zo veronge- lukte Kees van Rijn op 21 oktober 1979 toen hij met zijn wagen in een ravijn belandde. Ik was erbij toen die auto geborgen moest worden. De lokale bevolking was direct ter plaatse en het geluid van de hui- lende vrouwen ging door merg en been. Maar mijn ervaringen in Liba- non spelen geen belemmerende rol in mijn leven.”


Dat Libanon toch dicht onder zijn huid zit, ontdekte Tinga toen er enkele jaren geleden, vlak voor dodenherdenking, op tv aandacht werd besteed aan dat incident. “Onverwacht kwam dat erg hard bin- nen. Opeens was ik me ervan bewust


16 OKTOBER 2013


Libanonveteraan Kees Tinga met een van de geleidehonden. Foto: Fred van Brandwijk


dat mij dit ook had kunnen gebeu- ren.” Na terugkeer in Nederland ging de Libanonveteraan aan de slag bij de afdeling hygiënische woningtoe- zicht en ongediertebestrijding van de GGD in Amsterdam. “Dat was een mooie tijd. Je kwam in hele bizarre situaties en de meest vieze en gore woningen. Vaak was het zo dat we, omdat de buren klaagden over stank- overlast of vervuiling, bij mensen langs moesten. Eerst om ze ervan te overtuigen dat ze de zaak moesten opruimen en schoonmaken, maar


vaker om de boel te ontruimen en om ongedierte te bestrijden.”


Honden


In zijn vrije tijd trainde Tinga jacht- hondjes en in 1988, tijdens een rond- leiding bij KNGF Geleidehonden, werd hem een baan aangeboden als instructeur van blindengeleidehon- den. “Dat vond ik prachtig. Van mijn hobby kon ik mijn werk maken. Ik deed het met veel plezier, maar zoals met iedere baan waar je hart ligt, was ik er dag en nacht mee bezig. In 1992


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64