This page contains a Flash digital edition of a book.
Uitspraak Hoge Raad inzake Srebrenica


Ik heb een felle/boze reactie ten aanzien van het gebruik van het woord ‘laf- aard’ met betrekking tot (toenmalig) overste Karremans. In dit geval door een hier (permanent?) wonende Bosnisch-Servische jongeman. Twintig jaar na Srebrenica. Na de recente uitspraak van de Hoge Raad dat ons land verantwoor- delijk en aansprakelijk wordt gesteld voor de dood van een drietal Bosnische Moslimmannen, was er op tv een uit- spraak van een (voormalige) Bosnische meneer te zien en te horen. Hij gebruikte het woord lafaard voor de toenmalig overste Karremans. Wat had Karremans (commandant ingesloten eenheid) in die uitzichtloze situatie (op 9 juli 1995 waren dertig blauwhelmen, plus nog twee Franse neergeschoten vliegers door de Serven gegijzeld) moeten doen? Al twee dagen later, nadat F-16’s bombarde- menten op Servische stellingen uitvoer- den, dreigden de Serven alle gegijzelden te doden en artilleriebeschietingen te beginnen op de compounds en op de om de compound samengeschoolde dui-


zenden Bosnische vluchtelingen. Had Karremans, met zijn lichtbewapende troepen en ontbrekende luchtsteun, deze slachting moeten inzetten door zich niet aan de Serven over te geven? Dan was het eerder gebruikte woord op zijn plaats, maar was hij uiteindelijk toch bestraft en wel omdat hij de optie drie levens versus honderden, mogelijk duizenden, niet koos.


Rob Beckman Lapré, Zoetermeer


Column Barry Hofstede Ik krijg uw blad van een Libanonvete-


geen water en er was geen licht. Er was wel gereedschap: een breekijzer, een hamer en een stompe zaag. We gingen echter aan de slag en na een paar dagen hadden we licht, omdat een van de jongens net deed of hij elektricien was. Een ander wist de waterleiding weer aan de praat te krijgen. Zelf was ik hulp van mijn vriend die timmerman was. Mevrouw Landwaard behoorde niet tot de eerste verpleegsters. Begin 1950 meldden zich plotseling vier verpleeg- sters die naar het ziekenhuis vroegen. Nou, dat was er niet. Zij werden eerst bij ons ingedeeld, maar later vertrokken er twee naar andere posten. Op de foto (zie hiernaast; red.) staat zo te zien een wel voorziene linnenkamer. Nou, die hadden wij niet. Je moest je overal mee behelpen. In mei 1950 mochten we per vliegtuig naar Jakarta, want we werden ingeschakeld bij het verzorgen van patiënten op de Groote Beer. Over de tegenwerking die soms werd ondervon- den zal ik het verder maar niet hebben. Dat heeft met het artikel over mevrouw Landwaard niets te maken. Ik hoop


niet dat u meent dat ik gefrustreerd ben over mijn verblijf op Nieuw-Guinea, maar soms moeten je dingen van het hart. Bovendien kreeg ik min of meer opdracht van mijn vriend André Tiele- mans uit Canada om te reageren.


Reinder Kuiper, Zeist


Draaginsignes Toen ik in 1995 hoorde dat ik recht had op het Nieuw-Guinea Herinne- ringskruis moest ik die indertijd zelf aanvragen en kreeg ik deze in een ver- pakking besar toegestuurd. Nu gaat het anders, gelukkig. Mijn suggestie: stuur de veteranenspelden met toebehoren naar de gemeente in plaats van naar de veteraan zelf. Ik weet zeker dat onze burgemeester Peter Snijders, van wie de vader Indiëveteraan is, graag tijdens een bijeenkomst van de Stichting Vete- ranen Hardenberg de versierselen wil uitreiken.


G. van Faassen, Hardenberg OKTOBER 2013 41


raan die in hetzelfde appartementen- complex woont als ik. Ik ben in het geheel geen veteraan, maar ben half Brits en in mijn Britse familie waren meer dan elf Eerste Wereldoorlogvete- ranen en twee Tweede Wereldoorlog- veteranen, allen dood. Geen van allen in de strijd gebleven gelukkig. Ik waar- deer de columns van Barry Hofstede zeer. Het is jammer dat ik met mijn familieveteranen zijn soms zeer scherp geanalyseerde zinsneden niet meer kan bespreken. Zij zouden, denk ik, bij een aantal aangeroerde zaken instemmend geknikt hebben. Of ze veel gezegd zouden hebben, is een tweede. Geen van de veteranen in mijn familie heb ik ooit over zijn wederwaardigheden horen spreken, ze konden het gewoon niet. Ook mijn vader niet, een gewone Nederlandse zeeman die de hele Tweede Wereldoorlog door bleef varen, mede door de (naar later bleek onwet- tige) vaarplicht, gezonken is, gebom- bardeerd is, maar er met zijn kinderen nooit over heeft kunnen praten en pas toen hij ging dementeren zijn lintje ging dragen omdat mijn moeder het opspeldde. Tja, een land, een volk gaat niet altijd goed om met zijn mensen. Ik hoop dat mijnheer Hofstede nog lang mag doorgaan met zijn column en dat ik nog lang Checkpoint mag ontvangen van de veteraan in mijn appartemen- tencomplex. Ik wens u succes toe met uw blad!


Elsa E. van Gelderen, Rotterdam


Correcties en aanvullingen Checkpoint 7-2013


Motorrijdende veteranen gekiekt (2) (pag. 62)


Het gesprek tussen C-KMar en het Stichtingbestuur SNVM heeft plaatsgevonden op 16 juli jl. De IGK liep toen mee met de Vier- daagse van Nijmegen. Namens de IGK was een Stafofficier bij het gesprek aanwezig, mede omdat de IGK beschermheer is van deze stichting.


Foto: William Moore


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64