This page contains a Flash digital edition of a book.
tot Veteranenwet’


zouden worden herdacht. Uiteinde- lijk gaf de marineleiding het verzet op, maar ze wilden naast Doorman beslist geen andere recente personen voordragen. Ik vond en vind dat nog steeds jammer, maar ik kon op dat moment ook niet beoordelen of tijd- genoten van Doorman, zoals admi- raal Helfrich, evenveel aanspraak op naamsvermelding konden maken. Uit diezelfde periode stamt ook de benoeming van oud-staatssecretaris Durk van de Mei tot vertrouwens- man voor met name de Indiëgangers. Van der Mei, zelf een Indiëveteraan, heeft dat op een meer dan voortref- felijke wijze gedaan en zijn rapport is de feitelijke basis geweest voor de hedendaagse veteranenzorg.” Aan het ministerschap van Van Eekelen kwam in september 1988 een abrupt einde, toen hij als gevolg van de zogeheten paspoortaffaire moest aftreden. “Ja, dat deed pijn en heeft me veel emotie gekost. Ook op veteranengebied kon ik daardoor een aantal plannen en ideeën niet meer uitvoeren. Gelukkig zijn die door mijn opvolgers, Relus ter Beek in de eerste plaats, in de daaropvolgende jaren wel gerealiseerd.”


Veteranendag Toch was de rol van Van Eekelen


op veteranengebied ook na 1988 niet uitgespeeld: “In 2003 werd ik door toenmalig staatssecretaris Cees van der Knaap gevraagd om samen met diezelfde Relus ter Beek, Jan van Houwelingen en Inspecteur der Veteranen Cees de Veer een studie te doen naar de wenselijkheid en haalbaarheid van een veteranendag in Nederland. We hebben daar toen positief over geadviseerd en uit- eindelijk vierde Nederland in juni 2005 voor het eerst veteranendag. Ja, de dag is wel geworden zoals ons voor ogen stond, op één punt na: wij hadden er voorkeur voor de dag ieder jaar in een andere provincie- hoofdstad te houden in plaats van


op een vaste plek zoals nu in Den Haag. Deze oplossing is echter logis- tiek waarschijnlijk beter te behap- pen. Zaken waar ik wel erg gelukkig mee ben, zijn bijvoorbeeld het grote aantal gemeenten dat een lokale veteranendag organiseert en het nog steeds toenemende succes van het onderwijsproject.”


Hij geeft aan dat hij over het alge- meen tevreden geluiden hoort als hij om zich heen kijkt en spreekt met veteranen. “Natuurlijk, er zijn altijd nog zaken voor verbetering vatbaar, maar het belangrijkste is dat er een goed contact is tussen de veteranen en diegenen die het veteranenbeleid maken en uitvoeren en dat zit naar mijn idee wel snor. Ik vind daarnaast de Veteranenwet een geweldige blijk van erkenning en waardering, hoewel ik moet toegeven dat ik wel even moest slikken toen ik hoorde dat ook actief dienende militairen na terugkeer van hun eerste missie automatisch de status van veteraan verwerven. Ik vind dat geen echt logische keuze, maar goed.”


Steentje bijgedragen Wat niet iedereen weet, is dat


Van Eekelen als jonge diplomaat begin jaren zestig een bescheiden rol speelde bij de eindfase van Nederlands Nieuw-Guinea. “Ja, in de voetsporen van topdiplomaat Herman van Roijen en minister van Buitenlandse Zaken Joseph Luns raakte ik daarbij betrokken. Ik was het lang niet altijd met de opstel- ling van Luns eens, maar zijn aparte, katholieke gevoel voor humor is me altijd bijgebleven. Zo herinner ik me nog zijn uitspraak: ‘Op vrijdag eten de Papoea’s niet zomaar iedereen op, maar alleen vissers.’”


En de eigen militaire geschiedenis? “Nee, mijn eigen militaire verleden is niet zo heel spectaculair. In de Koude Oorlog was ik dienstplichtig kornet bij 134 Afdeling Veldartille- rie, maar ik ben nooit veel verder


Voormalig staatsecretaris en oud-minister van Defensie Wim van Eekelen. Foto: Birgit de Roij


gekomen dan de Veluwe. Ik heb zelfs nooit geoefend in Duitsland. Het meest bijzondere dat me in die peri- ode is overkomen, is dat ik ben opge- leid door de latere luitenant-generaal Ted Meines, naar mijn idee dé vete- raan onder de veteranen. Verder was mijn diensttijd niet zo spannend, en wat mezelf betreft herken ik me dus niet zo in de roep om erkenning en waardering die ik van sommige andere Koude Oorlogmilitairen wel eens hoor.” Hij besluit: “Van vertrouwensman tot Veteranenwet, ja, er is voor veteranen veel gebeurd in Nederland. Die vete- ranen verdienen het en ik ben er trots op dat ik daaraan mijn eigen beperkte steentje heb mogen bijdragen.”


OKTOBER 2013 11


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64