This page contains a Flash digital edition of a book.
Checkpoint Barry


Geluksvogel W


elbeschouwd begon mijn carrière als schrijver op het arbeidsbureau. De behandeling in het


Militair Hospitaal verliep voorspoedig. Ik zag mijn demonen onder ogen en wist ze te vangen en een plek te geven. Een nieuwe periode brak aan, waarin ik mij op mijn toekomst moest gaan beraden. Een toekomst waarvan ik tot op dat moment dacht dat ik die nooit zou heb- ben. Ik besloot dat ik weer naar school wilde, maar dit keer voor mijn plezier en voor mezelf. Een opleiding die aansloot op mijn opgedane levenservaringen of iets van die strekking. Maar bestond zo’n soort ‘naoorlogs leertraject’ wel? Ik hoorde over een boek waarin alle opleidingen die er zijn in Nederland beschreven stonden en iemand ver- telde me dat dit boek ter inzage lag op het arbeidsbureau. Dus daar ben ik op een ochtend naartoe gegaan. Bekertje automatenkoffie erbij en aan de slag. Ik kwam van alles tegen wat me op zich wel aansprak, maar niks wat ik mezelf zag doen. Fotografie, tuinieren, teke- nen en schilderen… Zou er iets voor mij tussen zitten? Ik sloeg de zoveelste bladzijde om, terwijl heimwee naar mijn diensttijd de kop opstak.


Schrijfopleiding aan de Hogeschool voor de Kunsten in Utrecht. Mijn hart begon sneller te kloppen. Ik hield al jaren een dagboek bij. De bladzijden fungeerden als mijn mentale vuilnisemmer. Maar los van de vreselijke inhoud gaf het proces van proberen in woorden te van- gen wat er in en om mij heen gebeurde me enorm veel voldoening. Ik wist het zeker, de schrijfopleiding moest en zou het worden. Probleem was alleen dat er maximaal vijftien kandidaten per jaar werden toegelaten. Maar dat kon mij er niet van weerhouden alle papieren in te vullen voor de aanmelding, schrijfsels uit te zoeken en het hele zaakje op te sturen.


De bladzijden van mijn dagboek fungeerden als mijn mentale vuilnisemmer


Na twee auditiedagen en een zenuw- slopende maand van wachten viel dan eindelijk de langverwachte brief op de mat. Een brief waarvan de inhoud mijn toekomst kon maken of breken. Ik had al mijn geld op dit ene paard gezet, een ‘plan B’ had ik niet. Gelukkig was ik aangenomen. Een nieuw hoofdstuk zou aanvangen. Ik zou mij gaan oefenen in het vak van schrijver. Een vak, maar toch vooral een liefhebberij – ontstaan uit overlevingsdrang – die ik nooit zou hebben ontdekt als ik niet zou zijn uit- gezonden. Toen ik met de opleiding begon, was mijn ambitie om ooit te kunnen delen hoe het is om veteraan te zijn in een land dat geen idee heeft van wat vetera- nen doen, zien en meemaken wanneer ze ergens heen worden gestuurd, in naam van datzelfde land dat graag mee-


doet in de wereld, maar meestal geen idee heeft waaraan. Op een bepaalde manier ben ik bij alles wat ik doe nog altijd op zoek naar het gevoel dat ik tijdens de missie had, met die uitzondering dat het geen oorlog meer hoeft te zijn. Dat gevoel is een mengeling van wisselende samenstel- ling, met ingrediënten als collegialiteit en vertrouwen, een gezonde dosis span- ning, discipline en hulpvaardigheid. En ik moet het gevoel hebben dat ik nuttig bezig ben. Veteraan zijn kan een uitzon- derlijke kwaliteit en meerwaarde zijn om je te onderscheiden. Ik probeer er zoveel mogelijk gebruik van te maken, in alles wat ik doe, hoewel ik mezelf soms ook enorm in de weg zit en wel wat hulp kan gebruiken. Een (Oscarwinnende) docent aan de schrijfopleiding zei ooit tegen me, toen ik hem vertelde van mijn voorgeschie- denis: “Dat is een writers’ goldmine.” Dat van die goldmine valt nog te bezien, maar het is een goede herinnering aan en aanmoediging voor mijn eerderge- noemde ambitie en de reden waarom ik ben begonnen met schrijven.


Barry Hofstede maakte van november ’92 tot mei ’93 als dienstplichtig chauffeur deel uit van het 1e NL/BE VN Transportbataljon in Centraal-Bosnië, waarna hij tien jaar nodig had om die periode enigszins een plek te geven. Sinds 2002 ontplooit hij zich als (toneel)schrijver. Hij schrijft over uiteen- lopende zaken, maar oorlog en veteraan zijn in Nederland zijn terugkerende thema’s in zijn werk. Daarnaast is hij hartstochtelijk muziekliefhebber. Hij denkt nog iedere dag aan wat hij heeft gezien en meegemaakt tijdens zijn uitzending.


APRIL 2013


43


Column


Foto: Karin Stroo


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64