This page contains a Flash digital edition of a book.
TRANSGENDER HARTELIJK BEGROET BIJ WEERZIEN OP VETERANENDAG ‘Meid, wat zie je er goed


Rianne Volkering (53) bezocht afgelo- pen Veteranendag het Malieveld in Den Haag. En ’s avonds volgde nog de lokale veteranendag in haar eigen woonplaats. Op zich niet zo bijzonder, maar de Liba- nonveteraan ging voor het eerst als vrouw naar beide evenementen. Samen met een van haar zoons, die blij was dat hij deze speciale dag gewoon kon blij- ven vieren met ‘zijn’ veteraan.


Door: Janke Rozemuller


n het aprilnummer van Check- point liet Rianne Volkering trots haar nieuwe veteranenpas zien met daarop niet alleen een


nieuwe foto, maar ook de letter V in plaats van de M. Toenmalig direc- teur van het Veteraneninstituut Frank Marcus zei met genoegen aan de uitreiking van de pas te hebben meegewerkt: “Veteranen hebben zich vroeger en nu ingezet voor vrede en vrijheid – en deze vrede en vrijheid maken het mogelijk in Nederland dat mensen volledig vrij zijn om uiting te geven aan wat en wie ze zijn.” Bij Rianne duurde dat proces erg lang. “Ik sta als 3-jarig jongetje al met een jurkje aan op de foto. En toen ik een jaar of 6 was, leende ik stiekem kleren van mijn vriendin- netjes. Maar wat ik nou had… We praten over de jaren zestig, zeven- tig.” Ruim twintig jaar later begon ze aan de transitie van man naar vrouw, maar liep toen emotioneel helemaal vast en kreeg het advies te stoppen met het nemen van hormo- nen. “Ik moest me zo snel mogelijk weer als man profileren.” De wereld van Roberto, zoals Rianne toen nog heette, stortte in, zijn huwelijk liep stuk, net als het contact met de twee kinderen uit die relatie. Tijdens de therapeutische behande-


22 september 2016


ling die volgde, bleek wat de hormo- nen allemaal los hadden gemaakt. “Ik heb een moeilijke jeugd gehad. Ik ben geadopteerd, kwam in een gezin terecht waarvan de moeder paranoïde schizofreen was en belandde vervolgens in kinderte- huizen. Ik leefde een tijd aan de zelfkant van de samenleving, was al heel jong ’s nachts vaak weg en dronk veel alcohol. Een beetje een boefje was ik. Dus voor mij was de dienstplicht wel heel erg goed”, ver- telt Rianne glimlachend.


Libanon De uitzending naar Libanon tien jaar eerder kwam nooit ter sprake tijdens de maandenlange thera-


pie. “Ik denk ook niet dat ik daar iets aan heb overgehouden”, zegt Rianne. “Ik ben in 1982, tijdens de Israëlische invasie, als dienst- plichtig soldaat uitgezonden naar Libanon. Ik zat eerst op post 7-6B, maar die werd opgeheven omdat-ie strategisch gevaarlijk lag, en daarna ben ik overgeplaatst naar post 7-2 in het gebied van majoor Haddad. Als 19-jarige zag ik geen gevaar. Maar er is weleens een doorgeladen wapen op me gericht en ik heb daar ook een kleine gijzeling meegemaakt.” Ze wil er maar mee zeggen dat ze er gelukkig geen last van heeft. “Mis- schien komt dat wel juist door mijn jeugd. Dat ik toch een andere start heb gehad.”


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64  |  Page 65