This page contains a Flash digital edition of a book.
Column


Checkpoint Barry


What the world needs now…


M


ijn oom was homo. Hij heeft tijdens een mindere periode in zijn leven een maand of drie bij


ons in huis gewoond. We hebben drie maanden lang op dezelfde wc-bril gezeten, van dezelfde borden gegeten en onder dezelfde douche gestaan. Zijn homoseksualiteit was niet besmettelijk, zijn levenslust wel. Maar onder de levenslust van mijn oom zat veel verdriet verborgen. Zijn vader – mijn opa – vernam van de geaardheid van zijn zoon middels een brief van het leger. Die hadden tijdens de keuring vastgesteld dat mijn oom homo was en hem daarom afgekeurd. Het ging mijn opa’s begrip te boven en hij heeft het nooit kunnen accepteren. Mijn oom is al gauw vertrokken naar het vrijere westen des lands, op zoek naar erkenning en acceptatie. Hij was aardig voor iedereen, gaf rondjes, leende geld uit en stond voor iedereen klaar. Tot het moment dat hij zelf iets of iemand nodig had. Dan was er niemand. Het westen was vrijer, maar ook harder. Acceptatie en erkenning laten zich niet kopen. Het zijn transacties van de ziel. We zijn samen naar de kapper geweest, mijn oom en ik. Ik wilde mijn haar zoals de bassist van Doe Maar hebben. Toen de kapper vroeg wat het moest worden, riep mijn oom: ‘Doe Maar!’ door de zaak, om vervolgens een van zijn aanstekelijke lachbuien door het kleine zaakje te laten bulderen. Terwijl ik in de kappersstoel onder handen werd genomen, keuvelde mijn oom met de andere wachtende mannen. Ik ging naar huis met het lelijkste kapsel dat ik ooit heb gehad. Van haargel had de kapper nog nooit gehoord. Waarschijnlijk was dat toen nog voor homo’s. Dat krijg je als je in een klein dorpje op de Veluwe om een


Foto: Birgit de Roij


Barry Hofstede maakte van november ’92 tot mei ’93 als dienstplichtig chauffeur deel uit van het 1e NL/BE VN Transportbatal- jon in Centraal-Bosnië, waarna hij tien jaar nodig had om die periode enigszins een plek te geven. Sinds 2002 ontplooit hij zich als (toneel)schrijver. Hij schrijft over uiteen- lopende zaken, maar oorlog en veteraan zijn in Nederland zijn terugkerende thema’s in zijn werk. In 2013 verscheen zijn eerste boek, NL-Peacekeeper. Daarnaast is hij hartstochtelijk muziekliefhebber. Hij denkt nog iedere dag aan wat hij heeft gezien en meegemaakt tijdens zijn uitzending.


Acceptatie en


erkenning laten zich niet kopen


grotestadskapsel vraagt. Mijn oom is zo oud geworden als ik nu ben. Zijn zoektocht naar acceptatie en erkenning heeft hem naar verkeerde plekken geleid waar hij verkeerde mensen tegenkwam. Hij is alleen


gestorven en op zijn verjaardag gevonden. Hij zou de leeftijd hebben bereikt waarvan hij altijd zei dat hij die niet zou halen. Hij was een op drift geraakt mens. Sommigen vinden zichzelf en daarmee de haven, anderen vergaan in de storm. Bij ons thuis ontving hij alle liefde en er was begrip voor zijn zwakheden die hem steeds weer in de problemen brachten. Maar hij kreeg er ook voor op zijn donder en iedereen die mijn moeder kent, weet wat dat inhoudt. Het effect van de tijdelijke opname in ons gezin was van korte duur. Je kan iemand niet tegen zichzelf in bescherming nemen. Alle hartelijkheid, spontaniteit en vriendelijkheid konden niet voorkomen dat die innerlijke leegte nooit werd gevuld. Hij was altijd op zoek. Om zijn ouders te behagen heeft hij zelfs twee keer geprobeerd te trouwen. Zijn vader is al lang geleden gestorven. Wie weet hoe hun relatie zich had ontwikkeld als hij was blijven leven. Wie weet of hij en mijn oom elkaar toch nog hadden gevonden en dat mijn oom dan de rust had kunnen vinden die hij nu in zijn vroege dood vond. Soms doen we alles voor de erkenning of liefde van die ene persoon. Alles om geaccepteerd te worden. Alles om gezien te worden. Om onszelf daarbij te vergeten. Mensen zijn meesters in het berokkenen van leed, bedoeld of onbedoeld. We breken met het grootste gemak iemands hart omdat we er andere opvattingen op na houden over seksualiteit, of in een ander godje geloven, of een ander kleurtje hebben. Ik kan me niet voorstellen dat mijn opa niet van zijn zoon hield en andersom. Maar ergens hield de liefde op. Jammer, want liefde kan er nooit genoeg zijn in de wereld.


september 2016 13


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64  |  Page 65