This page contains a Flash digital edition of a book.
Veteranen met een missie


voor de mannen van brandweer en verkeersleiding is het een vreselijke tijd geweest. Hen is met allerlei ver- dachtmakingen en beschuldigingen zwaar onrecht aangedaan. Ik zie daarom met dankbaarheid terug op de ontmoeting die ik kon organiseren tussen de mij bekende familie en de brandweerlieden die bij de ramp betrokken waren. Het was ontroe- rend mee te maken hoe men over en weer zonder verwijten met elkaar kon spreken. Dat is heilzamer dan zoeken naar schuldigen en in boos- heid en verwijt blijven hangen.”


Nikola-kommuniteit


“Ik heb erg uitgezien naar mijn FLO (functioneel leeftijdsontslag; red.). Een mooie kans om een nieuw hoofdstuk van mijn levensverhaal te schrijven. Mijn motto ‘Mensen hel- pen mens te blijven’ probeer ik langs vier wegen in praktijk te brengen. Allereerst ben ik actief binnen de Nikola-kommuniteit, een interreli- gieuze leefgemeenschap, op vijftig meter van mijn huis in een prachtig pand aan de Maliesingel in Utrecht. De pijlers zijn: gebed, gemeenschap en gastvrijheid. Er is een kleine kapel bij, waar ik regelmatig voorga in de gebedsdiensten. Ook eten we dikwijls gezamenlijk. Gasten krijgen we via de website, soms op doorverwijzing. Ik ben lid van het dagelijks bestuur en draag van harte mede verantwoor- delijkheid voor deze gemeenschap. Stilte en bezinning vind ik erg nodig om mens te blijven.”


Gevangenenbezoek “Tweemaal per jaar reis ik voor de


stichting Epafras twee weken naar het buitenland om gedetineerden met een Nederlands paspoort in bui- tenlandse detentie te bezoeken. Bin- nenkort ga ik weer naar Noorwegen. Een vorm van geestelijke verzorging die je bij de krijgsmacht al goed in de vingers krijgt. Daar werk je immers ook voor mensen, ongeacht geloof of levensbeschouwing. Bij de gees- telijk verzorger kunnen mensen op een luisterend oor rekenen, zonder dat er geoordeeld of veroordeeld wordt. Nou, dat komt van pas wan- neer je gevangenen bezoekt. Voor hen is het trouwens alleen al fijn om weer eens Nederlands met iemand te kunnen praten. Er is ook verschil met de krijgsmacht. Militairen zijn doorgaans eerlijk en betrouwbaar. Bij


Aline Barnhoorn met kolonel Abdoellah Hazem, hoofd imam Afghaanse leger. Foto: privécollectie Aline Barnhoorn


de gedetineerde kun je er niet altijd van uitgaan dat je de volle waarheid te horen krijgt. Maar ook criminelen zijn en blijven mensen.”


A Dieu


“Onlangs hebben we in Utrecht het samenwerkingsverband A Dieu opge- richt. Het betreft een groep geestelijk verzorgers die zich in geval van overlijden beschikbaar stellen voor het voorbereiden en leiden van een uitvaartceremonie. Daarbij richten we ons op mensen die losgeraakt zijn van de kerk, maar toch graag woor- den en rituelen uit de christelijke traditie bij een uitvaart willen. Hier is het motto ‘mensen helpen mens te blijven’ zeer van toepassing. Het is mijn passie om de humaniteit te bewaren en recht te doen aan een mensenleven, zo ook in een zorgvul- dig afscheidsritueel.”


Hulphond


“Hondenliefhebster in hart en nieren ben ik. Tot mijn verdriet moest ik mijn eigen hond, een prachtige her- der, twee jaar geleden laten inslapen. Nu zet ik me in voor het Koninklijke Nederlandse Geleidehondenfonds (KNGF). In het verleden heb ik bij Bartimeus gewerkt en ontdekte ik wat een geleidehond voor een blinde kan betekenen. Tegenwoordig leidt het KNGF ook autismehonden, buddy- honden en assistentiehonden op. Ik heb me aangemeld om een pup te verzorgen en als eenjarige jongvol- wassene aan te leveren voor verdere scholing. Mijn eerste project zit er


Stichting Epafras


Wie: Aline Barnhoorn Wat: geestelijke verzorging voor Nederlanders in buitenlandse detentie Waar: wereldwijd Wanneer: zo mogelijk tweemaal per jaar Contact: www.epafras.nl


Websites overige organisaties: www.nikola-kommuniteit.nl www.adieu-uitvaartdiensten.nl www.geleidehond.nl


APRIL 2014 45


intussen op. Ik heb er intens van genoten. Dit doe ik nu eens niet als geestelijk verzorger, maar allereerst als dierenliefhebber. Het levert me veel leuke contacten op met mede- hondenliefhebbers. Het is fijn te weten dat zo’n hond voor iemand met een handicap of stoornis van grote betekenis kan zijn. Indirect help ik dan toch iemand om meer mens te blijven.”


Aline Barnhoorn (Rotterdam, 1957) studeerde theologie in Leiden en Groningen. In 1994 trad ze als geestelijk verzorger in dienst bij de Koninklijke Luchtmacht. Plaatsingen: vormingscentrum Beukbergen en de vliegbases Eindhoven, Soesterberg en Gilze-Rijen. In 2007 werd ze uit- gezonden naar Kandahar Airfield. Jarenlang was ze columniste van GevoWing. Februari 2012 ging ze met functioneel leeftijdsontslag.


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64