This page contains a Flash digital edition of a book.
Checkpoint Barry


Méér dan een motorclub! I


edereen is verdacht tot het tegen- deel is bewezen, zo is het in bewa- kingsstaat Nederland, die het niet zo heeft op privacy en fatsoen.


Vraag dat maar aan de motor- rijders die naar de laatste editie van de veteranendag kwamen en onderweg door politie en marechaussee geregis- treerd en gekiekt werden. Ergens moet íemand gedacht hebben: het is een feestje en van een feestje moeten foto’s worden gemaakt.


Dit gaat over veel méér dan de beden- kers van bovenstaande fotorazzia ooit zullen begrijpen. Het gaat over vriend- schappen, gesmeed in het vuur van een oorlog en gehard in levenslang full membership. En over eer, trouw en respect.


Onwetendheid, vooroordelen en angst voor het onbekende zijn de grootste tegenstanders van iedere subcultuur. Over het algemeen houden mensen niet van dingen die ze niet begrijpen en dat onbegrip is natuurlijk de schuld van de ander. Want die is anders!


Meestal komt het er dan op neer dat je je moet verantwoorden óf dat je bela- chelijk wordt gemaakt. Want de ooit zo geroemde Nederlandse tolerantie blijkt


slechts onverschilligheid en wat voor ruimdenkendheid moest doorgaan is niet meer dan een soort oranjegekleurd feel good-fascisme. We hebben een knuf- felhomo en een excuusneger en zolang verder maar soort bij soort blijft, zijn we het gezelligste volkje op aarde. Als je maar ‘gewoon normaal’ doet. Net als iedereen, weet je wel. Ik snap met de beste wil van de wereld niet wat daar eerbaar en bewonderenswaardig aan is, aan dat laffe streven naar middelmaat en oppervlakkige gelijkheid.


Het gaat over vriendschappen, gesmeed in het vuur van een oorlog en gehard in levenslang full membership


Overdrijf ik nu? Misschien, maar dat het tv-programma Big Brother een Neder- lands verzinsel is, verbaast me niks. Op de laatste reünie die ik bijwoonde, waren ook behoorlijk wat leden van de motorclub (MC). ‘Behoorlijk wat’ is misschien overdreven, maar zo kwam het toch op mij over. Het was in ieder geval een indrukwekkend gezicht om die mannen bij elkaar te zien zitten, met hun leren vesten met colors erop. Ik ga graag naar reünies. Sinds ik uit dienst ben, is een deel van mij altijd alleen; niet eenzaam, maar alleen. En als er íets is wat ik mis uit de periode van mijn uitzending, dan is het wel dat gevoel van onvoorwaardelijke kame- raadschap. Vanuit die gedachte begrijp ik heel goed dat mensen de behoefte voelen om zich in een groep te organiseren en om tijdens een uitzending opgedane vriendschappen en ervaringen, met alle


daarbij behorende waarden en normen en denkbeelden, in stand te houden. Veel jongens die ik spreek, lijken iets te missen in hun leven. Iets van toen, iets van dáár. Voor velen was het de tijd van hun leven. Aan de ene kant klinkt dat vreemd, omdat we er niet allemaal fris en onbeschadigd zijn uitgekomen. Maar anderzijds is dat een machtig gevoel, die herinnering aan dat ergens bij horen, deel zijn van een hechte groep, waarvan de leden voor elkaar door het vuur gaan. Tijdens een uitzending maak je samen dingen mee waardoor je voor altijd met elkaar verbonden bent. Misschien maak je er vrienden voor het leven en mis- schien zie je elkaar niet meer, maar ver- geten doe je elkaar nooit. Op die reünie zag ik jongens van de Veterans MC om de tafel zitten en ik had er geen idee van hoe het is om te kiezen voor een levens- lang lidmaatschap van een MC. Maar ik dacht ook dat ik het enigszins begreep. En ook al begreep ik het niet, dan nog kreeg ik er een warm gevoel van. Ik besefte dat een oorlog niet alleen het slechtste in mensen naar boven brengt, maar ook het beste.


Barry Hofstede maakte van november ’92 tot mei ’93 als dienstplichtig chauffeur deel uit van het 1e NL/BE VN Transportbataljon in Centraal-Bosnië, waarna hij tien jaar nodig had om die periode enigszins een plek te geven. Sinds 2002 ontplooit hij zich als (toneel)schrijver. Hij schrijft over uiteen- lopende zaken, maar oorlog en veteraan zijn in Nederland zijn terugkerende thema’s in zijn werk. In 2013 verscheen zijn eerste boek NL-Peacekeeper. Daarnaast is hij hartstochtelijk muziekliefhebber. Hij denkt nog iedere dag aan wat hij heeft gezien en meegemaakt tijdens zijn uitzending.


APRIL 2014


17


Column


Foto: Karin Stroo


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64