search.noResults

search.searching

dataCollection.invalidEmail
note.createNoteMessage

search.noResults

search.searching

orderForm.title

orderForm.productCode
orderForm.description
orderForm.quantity
orderForm.itemPrice
orderForm.price
orderForm.totalPrice
orderForm.deliveryDetails.billingAddress
orderForm.deliveryDetails.deliveryAddress
orderForm.noItems
door de Duitsers Door: Gielt Algra


n het plaatsje van mijn jeugd.” Zo beschrijft Leo Hendrikx (94) de plek waar hij op 30 april het Draaginsigne Gewon-


den kreeg. In het dorpje Horn, waar hij in het voormalige klooster ook nog naar de kleuterschool is geweest en dat nu een hotel is. Hij woont nog steeds in die streek aan de Maas tegenover Roermond, waar hij ‘de taal van spreekt en weet waar ieder- een 50 jaar terug woonde’. “73 jaar daarna”, vertelt hij lachend, refere- rend aan de crash die hij maakte met zijn Spitfire op 1 april 1945 bij Zut- phen. Hij werd aangeschoten door Duits luchtafweergeschut en raakte daarbij gewond.


Weg Het leek een abrupt einde na een hele


lange aanloop. De hele geschiedenis begon toen zijn moeder hem wak- ker maakte op de vroege ochtend van 10 mei 1940. “Ze zei: ik geloof dat het oorlog is”, vertelt Hendrikx. Ze hoorden explosies en het geratel van machinegeweren uit de richting van Buggenum bij de rivier. Hij was toen 16 jaar. Later die dag zag hij de Duitse bezettingstroepen binnen- marcheren in zijn dorp. “Ze waren allemaal erg moe, dat zag je aan hun gezichten”, vertelt hij. Toen hij en zijn vrienden rondzwierven in de omgeving en een gesneuvelde Neder- landse soldaat aantroffen, beseften zij ook ten volle wat oorlog betekent. Al voor de oorlog had Hendrikx via een oom uit Venlo vernomen wat de praktijk van het nazisme in Duits- land betekende. In het dorpje Horn hadden ze dan wel niet al te veel last van de bezetting in die eerste peri- ode, toch wilden Hendrikx en zijn groepje vrienden zich er niet bij neer- leggen. “Ja waarom wilde je weg?”, vraagt hij zich hardop af. “Omdat je het gevoel had opgesloten te zijn, je


mocht de grens niet over. Het was een algemeen gevoel dat je belem- merd wordt.” Met een groepje van vier jongeman- nen, jongens nog, maakten ze allerlei plannen om Nederland te ontvluch- ten en Groot-Brittannië te bereiken


leken niet goed te weten wat ze met deze jongens aan moesten. Tot ver- bazing van de vier verdwenen alle gendarmes echter om twaalf uur om zich aan de ‘Franse lunch’ te zetten. “Wij keken elkaar aan en zonder wat te zeggen, gingen wij weg, pakten


Een typisch Franse oplossing


om zich aan te melden bij de Neder- landse strijdkrachten. Nadat de weg via Joegoslavië na de Duitse inval daar in het voorjaar van 1941 afviel, bleef alleen de weg via het onbezette zuiden van Frankrijk eigenlijk nog over. Ze stelden 14 mei 1941 als datum vast en alle vier, Paul Barten, Harry Feyen, Jan Oyen en Leo Hen- drikx, schreven de dag ervoor een brief aan hun ouders waarin ze het doel van hun tocht verklaarden.


Tocht door Vichy-Frankrijk Via de Napoleonsweg gingen ze naar


het zuiden en ze wisten via de door Barten verkende landwegen in België te komen. Daar verkochten ze hun fietsen en met dat kapitaal konden ze per trein verder reizen richting hun eerste doel: Parijs. Bij de grens met Frankrijk stapten ze uit, gingen te voet verder, om aan de andere kant van de grens weer op de trein te stappen. Dit leek goed te gaan, tot ze onderweg met de trein door de Franse politie werden aangehouden. Je had papieren nodig voor dit soort reizen in die tijd, die hadden ze niet en dus moesten ze mee naar het bureau. Daar werden ze ondervraagd en werd er gebeld. De gendarmes


de trein en ’s avonds waren we in Parijs”, vertelt Hendrikx terwijl hij nog steeds moet lachen om deze ‘typisch Franse oplossing’. Ze wilden naar Parijs omdat twee van hen daar voor de oorlog waren geweest met hun zangkoor, waarbij ze te gast waren bij een Nederlandse pater die in een weeshuis werkte. Zij dachten dat ze bij hem onderdak konden vinden en verder geholpen konden worden. Dat bleek te klop- pen. Hij stuurde hen door naar een priester in Nevers, een plaats in de buurt van de demarcatielijn die Vichy-Frankrijk scheidde van het bezette Frankrijk. Daar kozen ze voor een onbewoond bosgebied om de demarcatielijn over te steken. Na een heel stuk lopen, kwamen ze bij een boerderij uit en net toen ze overwo- gen om naar inlichtingen te vragen omtrent hun route, kwam er een boerin naar buiten gesneld die hen aanspoorde in de goede richting. Na over een ‘prikkeldraadversperrinkje’ te zijn geklommen, waren ze in het ‘vrije’ gedeelte van Frankrijk. Dit onbezette deel van Frankrijk, ook bekend als Vichy-Frankrijk, werd bestuurd door generaal Petain en hij fungeerde vooral als een vazal van


mei 2018 39


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64  |  Page 65