search.noResults

search.searching

dataCollection.invalidEmail
note.createNoteMessage

search.noResults

search.searching

orderForm.title

orderForm.productCode
orderForm.description
orderForm.quantity
orderForm.itemPrice
orderForm.price
orderForm.totalPrice
orderForm.deliveryDetails.billingAddress
orderForm.deliveryDetails.deliveryAddress
orderForm.noItems
Column Checkpoint Leven 2.0 Barry M


Bochtjes afsnijden is geen optie


ensen hebben vaak aan mij gevraagd of ik geen spijt heb van het feit dat ik als dienstplichtig sol-


daat vrijwillig naar Bosnië ben gegaan. Gaan of niet gaan? De vraag had zo uit een toneelstuk van Shakespeare kun- nen komen en mijn antwoord is altijd geweest dat ik nooit een seconde spijt heb gevoeld als het om die beslissing ging. Achteraf bezien was de oorlog een makkie, het terugzijn in Nederland was wat me bijna nekte. Maar nooit heb ik spijt gehad, ondanks mijn depressies, mijn zelfdestructieve neigingen en suïcidale gedachtes en de jaren van isolement, uiteindelijk resulterend in ruim anderhalf jaar deel- tijdbehandeling in het Centraal Militair Hospitaal in Utrecht. Sinds ik op 3 mei 1993 op Schiphol landde, om aan mijn tweede leven te beginnen, leef ik twee werelden. Werel- den die inmiddels behoorlijk in harmo- nie naast elkaar bestaan. Daar heb ik enorm mijn best voor gedaan, en ik ben heel vaak heel hard op mijn bek gegaan op de weg naar herstel waarop het mak- kelijk struikelen is. Ik ga nog steeds op mijn bek, maar ik weet inmiddels dat die wonden helen, dat mijn ego nog wel een deuk erbij kan hebben en dat ik niet alleen ben. Ik kan nog steeds opgesloten raken in mezelf, maar heb geleerd om de deur niet helemaal dicht te gooien. Tenmin- ste, zo ervaar ik het zelf, mensen in mijn omgeving kunnen u ongetwijfeld een ander verhaal vertellen. Maar de deur naar mijn ziel staat altijd op een kier, al is het het kleinst denkbare kier- tje waar slechts een flinterdun straaltje licht door naar binnen schijnt. Spijt? Nee. Verdriet? Soms, wanneer ik word overmand door het besef dat ik jaren van mijn leven kwijt ben geraakt. En tegelijkertijd voel ik dankbaarheid en trots. Alles wat ik heb gedaan en


meegemaakt in die tijd heeft ertoe bijge- dragen dat ik doe wat ik doe en ben wie ik ben. Ik heb heel veel fijne, lieve en betrok- ken mensen leren kennen. Mensen die er voor me waren en me hebben gehol- pen. Mensen die me een kans hebben gegeven. Mensen die in mij geloofden toen ik dat zelf niet kon – of durfde… Ik ben een geluksvogel om het feit dat ik in Nederland ben geboren, waar de nazorg niet perfect is, maar inmiddels wel tot de beste ter wereld behoort. En als je dat geluk dan hebt, dan moet je het natuurlijk wel met beide handen aanpakken. Het moment dat ik moest toegeven dat ik diep in de shit zat; het leek het moei- lijkste wat er was, maar achteraf bezien stelt dat niks voor. Daarna begon het pas echt: het zogenaamde hersteltraject. En bochtjes afsnijden is geen optie. Ik heb het schrijven ontdekt als uit- laatklep en als levenslijn. Dat is mijn ‘haakje’, zoals iemand het ooit noemde, waar ik mijn uitzending aan kan ophangen en dingen een plek kan geven. Ik ben ervoor gegaan en leef me erin uit. Schrijven heeft mijn wereld groter gemaakt en mijn nieuwsgierigheid aangewakkerd, en: ik wist niet dat ik het in me had. Dat is misschien wel de mooiste van alle ontdekkingen die ik heb gedaan tijdens de afgelopen 25 jaar. Door te schrijven, kan ik iets terugge- ven aan de wereld en die hopelijk een beetje mooier maken. Ik kan mezelf verliezen in de woorden en tegelijker- tijd mezelf erin vinden. Het klinkt als een hele prestatie, wat het misschien ook wel is. Maar uitein- delijk heb ik mijn leven te danken aan de vele mensen die mij hebben geïnspi- reerd en tot op de dag van vandaag tot voorbeeld zijn. Ik heb het zelf gedaan, maar niet alleen.


Barry Hofstede maakte van november ’92 tot mei ’93 als dienstplichtig chauffeur deel uit van het 1e NL/ BE VN Transportbataljon in Centraal-Bosnië, waarna hij tien jaar nodig had om die periode enigszins een plek te geven. Sinds 2002 ontplooit hij zich als (toneel)schrijver. Hij schrijft over uiteenlopende zaken, maar oorlog en veteraan zijn in Nederland zijn terugkerende thema’s in zijn werk. In 2013 ver- scheen zijn boek NL-Peacekeeper. Daarnaast is hij hartstochtelijk muziekliefhebber. Hij denkt nog iedere dag aan wat hij heeft gezien en meegemaakt tijdens zijn uitzending.


mei 2018 19


Foto's: Erik Kottier


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64  |  Page 65