search.noResults

search.searching

dataCollection.invalidEmail
note.createNoteMessage

search.noResults

search.searching

orderForm.title

orderForm.productCode
orderForm.description
orderForm.quantity
orderForm.itemPrice
orderForm.price
orderForm.totalPrice
orderForm.deliveryDetails.billingAddress
orderForm.deliveryDetails.deliveryAddress
orderForm.noItems
ook mee terugnemen’


Niet meer bang Het is een actie die uiteindelijk


maximaal 10 minuten duurt. “Voor mijn gevoel duurde het veel langer”, zegt Spanhak nu. “Voor mij stond de tijd toen stil. Ik kan er uren over praten.” Bovendien heeft die 20e september veel impact op de houding waarmee hij in de missie staat. “Sinds die tijd is mijn mindset veranderd. Op een ochtend, kort daarna, keek ik naar Alexander Hill, een markante heuvel in het gebied, met daarop een ruïne uit de tijd van Alexander de Grote. Hij heeft hier ook niets bereikt met het Perzische rijk, wat doe ik hier dan, vroeg ik mijzelf af. Die gedachte gaf mij rust, ik was nu niet meer bang voor de dood.”


Inwendige strijd Uiteindelijk nemen de vijandig-


heden van de taliban wat af als in december de maïs wordt geoogst en de militairen daardoor betere schootsvelden hebben. “In die tijd hebben de Amerikanen het hele gebied platgegooid. Daarna kon 44 Pantserinfanteriebataljon het gebied zuiveren.” In december 2007 eindigt voor Spanhak de missie in Afghanistan en in oktober 2009 krijgt hij een dapperheidsonderscheiding uit- gereikt voor zijn optreden op 20 september 2007. “De ouders van Tim Hoogland waren daar ook bij. Het voelde alsof ik Tim op mijn borst had hangen. Ik vond het oneerlijk, niet verdiend.” Ondertussen is er bij hem inwen- dig een hevige strijd losgebarsten. Van januari 2008 tot januari 2012 wordt hij alleen maar bozer. De problemen draaien vooral om de machteloosheid die hij ervaart. “Je had in Afghanistan allerlei regels, maar je kon en mocht niks, terwijl de taliban wel van alles deden. Zo zagen we hen op afstand mensen afslachten. Dat was niet tegen ons gericht, dus mochten we niets doen. We hebben een oorlog meegemaakt, maar waren gebonden aan vredes- missieregels.”


Uiteindelijk komt hij ziek thuis te zitten en wordt er PTSS vastgesteld. “Op een ochtend zei mijn vriendin: ‘En nu ga je niet meer naar je werk. Je blijft thuis.’ Ik lag opgerold in bed, verstijfd van de kramp. Ziek melden was de enige optie. Toen begon de ellende. Ik noem dat gekscherend zo, want het was juist een geluk dat ik instortte, want hierdoor moest ik toegeven dat ik ziek was. Ik kon het niet aan mezelf verkopen dat ik een dapperheidsonderscheiding had gekregen en nu ziek thuis zat. Blijk- baar was ik toch niet in staat om met stress om te gaan. Mijn man- nelijkheid was weg. Ik schaamde me en durfde niet meer naar de kazerne om mijn collega’s onder ogen te komen. Ik voelde me een mietje.”


Boosheid Uiteindelijk heeft Spanhak vier


jaar analytische therapie gehad. “Dat was hard werken. Tijdens de therapie heb ik veel situaties, waar- bij ik veel onmacht heb ervaren,


besproken. De boosheid moest eruit. Boosheid zit in je lijf, je voelt het door je lijf gieren. In die tijd ben ik Zen-meditatie gaan doen. Dit helpt mij veel om naar mijn emoties en gedachten te kunnen kijken en daar dan op een heilzame manier mee om te gaan. Daarnaast heb ik een opleiding tot dieptepsycholoog gevolgd. Vijf jaar lang ging ik elke week naar school. Dat was ook een soort therapie. De combinatie van Zen en therapie heeft eraan bij- gedragen dat ik nu weer een goed leven heb.” Toch is er in die periode ook een moment dat het voor hem allemaal niet meer hoeft. “Een keerpunt kwam door de toenmalige com- mandant case-coördinatie. Die zei: die Alex moeten we houden, hij is waardevol voor ons. Door hem kon ik voor de landmacht aan de slag als ‘coach aandachtsmijders’. Daar- door kon ik weer aan het werk en kreeg ik weer een levensdoel.”


Alex Spanhak tijdens zijn uitzending naar Afghanistan. Foto: privécollectie Alex Spanhak


mei 2018 17


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64  |  Page 65