This page contains a Flash digital edition of a book.
Scheveningen


De eerste naoorlogse School Verbindingstroepen was begin 1946 in de Nieuwe Alexander Kazerne gelegerd, gevestigd aan de Van Alkemadelaan, vlak bij Scheveningen. Dit was klas A4, opleiding OWL (Ope- rator Wireless & Line) voorjaar 1946. Ook in Scheveningen: keurig uniform!


Ben Okker, via e-mail


Woestijntenue


Ik ben zelf van mening dat het ‘veteranenuniform’ vervan- gen zou moeten worden door het militair DT van de eenheid en onderdeel waar de veteraan het laatst bij gediend heeft (eventueel met een speciale veteranenhanger). Het vetera- nentenue heeft een oubollige uitstraling gekregen en roept nog bij weinigen een passend gevoel op, terwijl het mili- tair DT duidelijk aangeeft dat men met een (ex-)militair te maken heeft en ook de veteraan gevoelsmatig meer binding geeft met de eenheid/onderdeel waar hij/zij gediend heeft... Defensie moet meer verantwoording nemen voor de PSU die aan de militair wordt uitgereikt op het moment van uitzenden. Toen wij naar Irak gingen, hadden we geen woestijntenue en moesten met het standaard uniform aan


de slag. Onze commandant is aan de slag gegaan om ons in ieder geval (groene) T-shirts te kunnen geven in verband met de hitte. De beloofde woestijnschoenen zijn nooit gekomen en gedurende de hele uitzending hebben we met de zwarte standaardkist moeten lopen. Ook de vuurwapens die uit- gereikt werden, waren regelmatig niet in orde (mijn eerste pistool had 3-4 mm speling op de slede en pas toen mijn compagniescommandant zich ermee ging bemoeien, kreeg ik een betrouwbaar pistool! Ook andere collega’s hadden problemen met hun wapens...). Dit zijn zaken die niet accep- tabel zijn op het moment dat je mensen naar een oorlogs- gebied stuurt en dit blijft telkens maar opnieuw gebeuren, alsof Defensie weigert te leren van eerdere ervaringen!


F. Peeters, via e-mail


Iso-pak


Na een korte opleiding in Assen met nuttige lessen zoals een diavoorstelling van een majoor die er met zijn gezin in de buurt op vakantie was geweest, werd ik in maart 1982 als nationaal reservist naar de Sinaï uitgezonden. In die jaren was de landmacht een gewatteerd kleding- stuk rijk, het zogenaamde Pekingpak. Bedoeld voor koude winters. Ik heb het nooit gebruikt, zelfs niet gepast. Het leek me dan ook niet zinvol om het mee te nemen naar de woestijn. Een oom van mij had in zijn vlegeljaren bij het legioen in Noord-Afrika gediend. Iemand met meer ervaring met een zandbak dan heel Defensie in die dagen. Navraag gedaan. Met een trui blijf je ’s nachts wel warm genoeg, was het antwoord. Bij aankomst de onvermijdelijke PSU inspectie. “Jánsen, waar is je iso-pak?” “Thuis kapitein, mijn oom wist…” “Jánsen, het gaat hier er niet om wat je oom weet, maar wat de lijst voorschrijft.” Waanden we ons toch wereldbe- roemd in het tonen van eigen initiatief.


Gert Jansen, Enschede JANUARI-FEBRUARI 2014 17


Vetdoos


B. Boeve, Nijverdal


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64