This page contains a Flash digital edition of a book.
Uniform en tenue


In Checkpoint van november vroeg de redactie om uw ideeën en gedachten over het uniform en veteranentenue. Van zowel jonge als oude veteranen kwamen er reacties binnen en een flink aantal was van veteranen die een item kwijtraakten en daarvoor achteraf de rekening gepresenteerd kregen.


Jasje


Voor legerkleding die je kwijt was, moest je drie keer de prijs betalen. Dat werd van je soldij afgehouden. Ik was een jasje kwijt, dat had ik onder het hoofd van een gewonde gelegd in Nederlands-Indië. Niet meer aan gedacht, dat is het hospitaal mee ingegaan. Dat heb ik nooit teruggezien. Daar vraag je niet om, dat was noodzaak, maar wel drie keer de prijs kwijt. Dat was nou het Hollandse leger.


N. van Krugten, Gorinchem Baret kwijt


Hierbij stuur ik u een kopie van mijn originele kledinglijst met daarop een baret die ik kwijt was ter waarde van 1 gulden 30 en één keer rekening man. Ik kan me voorstellen dat ze in die dagen deze enorme lasten niet konden betalen…


A.G. Kloppenburg, Doorwerth


Amerikaans uniform


Rond Pasen 1969 werd ik samen met een collega van Hr.Ms. De Zeven Provinciën – zich op dat moment bevin- dende in Willemstad – uitgezonden naar de Naval Guided Missiles School te Dam Neck, Virginia Beach in de Ver- enigde Staten. Eenmaal daar aangekomen, kregen we vanuit Washington telefonisch te horen dat we een zogenoemd Amerikaans service dress aan moesten schaffen. Daarvoor zou- den we een vergoeding ontvangen van 125 dollar. Om toegang tot de basis te krijgen, werd ons door de Amerikaanse marine een ID-card verschaft van het zogenoemde type dependency. Deze kaart wijkt in zoverre af van een reguliere groene US Navy ID- card, dat zij een bruine kleur heeft en doorgaans verstrekt wordt aan familieleden van de Amerikaanse militairen om onder meer toegang te krijgen tot de PX-stores (ver- koop van kleding en dergelijke) en commissaries (soort super- markt) op de basis.


Met het toentertijd naar onze begrippen toch wel redelijk forse bedrag van 125 dollar togen


16


we naar het plunjemagazijn op de basis en kozen daar het gewenste uniform in de juiste maat samen met kaki hemden, kaki petkap, zwarte stropdas, bruine schoenen et cetera. Bij de kassa kregen we vervolgens te horen dat in het magazijn alleen gekocht kon worden door houders van een regulier legitimatiebewijs en ondanks protesten dat we als buitenlandse marinemensen dit uniform moesten dra- gen, was de kledingverkoper onvermurwbaar en verdween alles weer in de rekken. Op de vraag waar we dan wél terecht konden voor een dergelijk uni-


form werden we verwezen naar de kleermaker verbonden aan de PX-store. Een aldaar vervaar- digd uniform – op maat gesne- den dus – kostte ongeveer het dubbele van wat ons door het bureau van de marine-attaché in Washington als vergoeding was verstrekt. En ook daar was men ongevoelig voor onze protesten. Uiteindelijk bleek de oplos- sing te liggen in het zoeken van Amerikaanse collega’s van ons postuur met het verzoek om voor ons de benodigde spullen aan te schaffen in het kledingmagazijn.


Nico Meeuwsen, Grave


JANUARI-FEBRUARI 2014


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64