corona nog eens wat heftiger geworden. De eerste paar weken moesten we helemaal om van strategisch naar ope- rationeel ondernemen. Er was echt onrust bij de telers, met hamstergedrag net als bij de consumenten. Dat is allemaal weer tot rust gekomen en met wat kostenbesparingen ein- digen wij dit jaar gelukkig in de zwarte cijfers. Maar wat volgend jaar brengt, niemand die het weet, maar de voor- uitzichten zijn bemoedigend.” Net zo onverwacht als de coronacrisis is het ermee gepaard gaande effect dat lokale teelt voor de markt in eigen land plots zo extra in de belangstelling staat. Die vraag van lan- den naar meer voedselsoevereiniteit, zoals dat ook wel heet, is voor Royal Brinkman geen bedreiging maar absoluut een kans. “Wij hebben een sterk internationaal netwerk van vestigingen en samenwerkingen. Dat is wat anders dan goederen naar het buitenland exporteren. Wat wij hier in Nederland aan tech- nieken en kennis ontwikkelen is niet altijd we- reldwijd overal toepasbaar. Je kunt niet in één klap van een Eend naar een Ferrari. Bijvoor- beeld gewasbescherming is wereldwijd overal anders, qua toelatingen, qua werking van mid- delen, qua kennis en kunde van de telers.” Ook zoiets als bedrijfshygiëne is een begrip en een concept dat voor elke teler overal in de wereld speelt, maar overal een beetje anders is. Dat heeft te maken met cultuur, met markteisen, maar natuurlijk ook met de bedreigingen die een teler voor zich ziet. Anderzijds is het uit je kas verdrij- ven en weghouden van een tomatenvirus in Mexico in we- zen niet anders dan in Nederland.
‘Verder dan drie jaar vooruit kijken, heeft eigenlijk geen zin’
Van Mil: “Wij hebben een bedrijfshygiëneconcept waarvoor we alle hardware, de installaties en de desinfectiemiddelen leveren, maar waar dus ook weer veel, internationale, ken- nis achter zit. Dat is pijler nummer 3, innovatie: dingen han- diger, beter en slimmer maken voor de teler op het niveau waarop die het kan en wil toepassen.” Van Mil verwacht wel dat als overheden, aangezet door coro- na, echt werk willen maken van productie in eigen land, dat ook voor een versnelling van de technische ontwikkeling van de teelt en de telers kan zorgen. Schoolvoorbeeld daarvan is wel China. Als daar eenmaal een besluit is gevallen om in een bepaalde sector te investeren, dan gaat het ook hard. “Daarom moeten we als bedrijven in de Neder- landse tuinbouw ook niet denken dat we het wel alleen kunnen. Dan worden we ingehaald en achtergelaten. Het zal echt zaak zijn om conglo- meraten van bedrijven te maken.”
Gaat dat lukken? Er zijn al heel wat over- koepelende initiatieven voor internationa- le samenwerking in de tuinbouw ontstaan en verdwenen. “Ik ben daar wel optimistisch over. De bedrijven
die er nu nog steeds zijn, met bewezen bestaansrecht ook op internationaal niveau, die zien wel waar het gezamenlijk be- lang van de Nederlandse tuinbouw ligt. Daar willen wij graag bij horen, vanuit zoals gezegd onze specialisatie op het do- mein teelt. Samen met bedrijven met andere specialisaties op de domeinen in bijvoorbeeld veredeling en klimaat en oogst staan we sterk om bijvoorbeeld een autonome tomatenteelt neer te zetten.
Page 1 |
Page 2 |
Page 3 |
Page 4 |
Page 5 |
Page 6 |
Page 7 |
Page 8 |
Page 9 |
Page 10 |
Page 11 |
Page 12 |
Page 13 |
Page 14 |
Page 15 |
Page 16 |
Page 17 |
Page 18 |
Page 19 |
Page 20 |
Page 21 |
Page 22 |
Page 23 |
Page 24 |
Page 25 |
Page 26 |
Page 27 |
Page 28 |
Page 29 |
Page 30 |
Page 31 |
Page 32 |
Page 33 |
Page 34 |
Page 35 |
Page 36 |
Page 37 |
Page 38 |
Page 39 |
Page 40 |
Page 41 |
Page 42 |
Page 43 |
Page 44 |
Page 45 |
Page 46 |
Page 47 |
Page 48 |
Page 49 |
Page 50 |
Page 51 |
Page 52 |
Page 53 |
Page 54 |
Page 55 |
Page 56 |
Page 57 |
Page 58 |
Page 59 |
Page 60 |
Page 61 |
Page 62 |
Page 63 |
Page 64 |
Page 65 |
Page 66 |
Page 67 |
Page 68 |
Page 69 |
Page 70 |
Page 71 |
Page 72 |
Page 73 |
Page 74 |
Page 75 |
Page 76
