search.noResults

search.searching

dataCollection.invalidEmail
note.createNoteMessage

search.noResults

search.searching

orderForm.title

orderForm.productCode
orderForm.description
orderForm.quantity
orderForm.itemPrice
orderForm.price
orderForm.totalPrice
orderForm.deliveryDetails.billingAddress
orderForm.deliveryDetails.deliveryAddress
orderForm.noItems
‘Dierenwelzijn en bedrijfs - resultaat horen bij elkaar’


Vleeskuikenhoudster Karin Renders is ervan overtuigd: dierenwelzijn en goede resultaten zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. Ze vindt het jammer dat de consument niet meer kan kiezen voor het gangbare kuiken dat zij produceert.


DOOR MONIQUE VAN LOON E


en kuiken met zere voetzolen loopt niet gemakkelijk naar de voer- of drinkplek. Dat kost groei. Als de vleeskuikens zich goed voelen, laten ze dat zien in het bedrijfsresultaat. Het saldo is een parameter voor dieren-


welzijn. Dat is de overtuiging van vleeskuiken- houdster Karin Renders. “Ik zorg 24/7 voor mijn kuikens en wil het beste voor ze. Dat vertaalt zich terug in een goed bedrijfsresultaat.” De 48-jarige Brabantse houdt al 23 jaar vleeskui- kens, eerst samen met haar vader Frans die in- middels 78 is en nog regelmatig meehelpt. “In die 23 jaar is er veel veranderd. Van standaard reguliere kuikens nu ook langzaam groeiende kuikens. Elk jaar zet ik de saldo’s op een rij. Maar ik krijg niet uitgeteld dat ik meer kan ver- dienen aan langzaam groeiende kuikens. Het minder werk staat mij wel aan”, aldus Karin die zelf haar kuikens afzet via een jaarafspraak met de slachterij en zelf voer en kuikens inkoopt. In haar carrière zijn er stappen gemaakt in die- renwelzijn: verbeterde stallen, voer- en drink- wateruitgifte, klimaatbeheersing, medicijnge- bruik et cetera. “Eerder zette ik 140.000 kuikens


op, nu 120.000 vanwege de bezettingseis van 42 kilo per vierkante meter. Ik vind dat bezet- ting niets met dierenwelzijn te maken heeft. Als het kuiken bij mij zich niet goed voelt, zal het niet presteren”, aldus Karin. Een paar jaar geleden installeerde ze in elke stal een camera. “Hiermee zie ik een globaal beeld van de stal; hoe is de spreiding van de kuikens maar ook of er iets mis is. Laatst nog: ik wierp na het uitladen een laatste blik op het scherm voordat ik vertrok en zag dat er een slang los was. Dat los je dan direct op. Had ik geen came- ra gehad, dan had ik het pas de volgende och- tend ontdekt en stond de stal waarschijnlijk blank. Die camera’s hebben hun geld al drie- dubbel opgebracht. Dat zijn ook investeringen voor dierenwelzijn”, aldus Karin Renders. Heel recent kocht ze kunststof platen om af- scheidingen te maken. In drie van de vijf stal- len laadt ze op 33 dagen leeftijd 30% van de kuikens uit. Het deel van de kuikens dat blijft zitten, moet tot nu toe ook nuchter blijven tot- dat de uitladers weg zijn. “Ik liep al langer met het idee rond om dat nuchter zetten te voor- komen, maar was bang voor een verstoorde ventilatie. Deze kunststof afscheiding van 40 centimeter hoog met openingen gaan we in de volgende leegstand installeren”, aldus de pluimveehoudster. In de twee oudste stallen laadt ze niet uit. “Ook dat is voor dierenwelzijn. Er is niets mis met de stallen maar de aantallen zijn zo klein. Tweeduizend kuikens uitladen kost meer dan dat het oplevert. Ook uit oog- punt van dierenwelzijn.”


Blijven leren “Waarom hangt bij ons de waterlijn zo laag?”, vroeg Karins zoon Steff die de middelbare agra- rische school volgt met specialisatie pluimvee. “Dan ga je nadenken. Omdat ik het altijd zo doe? Bedrijfsblindheid is altijd een gevaar”, zegt de pluimveehoudster. Ze heeft de lijn nu hoger


gehangen en probeert uit of de kuikens op deze manier minder water vermorsen. Blijven leren is haar motto en openstaan voor nieuwe en andere ideeën. Op de studieclub en via de dierenarts en bedrijfsadviseur hoort ze andere ideeën. “Ik probeer er mijn voordeel mee te doen en kijk wat ik er thuis mee kan.” De vertering is volgens haar ook een goede ma- nier om het dierenwelzijn te checken. Is de ver- tering niet goed, dan voert ze extra tarwe om die te verbeteren. Vol passie vertelt ze over haar manier van werken. Een goede opwarming van de stal, ontvangst van de kuikens, gedrag chec- ken, een pootje tegen je wang houden om te checken of de temperatuur goed is en elke dag de kuikens goed observeren. Elke handeling probeer je zo goed mogelijk te doen. Ook het vangen. “Ik heb vertrouwen in de vangploeg. De vangschade is gemiddeld; zou dat niet zo zijn dan bespreek ik dat met de vangploeg. Ik heb niet het gevoel dat ik mijn kuikens leed aan doe. Daar zou ik zelf ook niet mee kunnen le- ven”, aldus Karin Renders.


Maatschappij “Mijn kuikens liggen nergens in Nederland in de supermarkt. De consument heeft geen keu- ze. Dat vind ik wel erg.” Renders gaat in discus- sie met andersdenkenden maar ervaart dat het moeilijk is tot hen door te dringen. Wel hoort ze dat mensen kip kopen in de Turk- se winkel, omdat het vlees zo lekker mals is. Daar springt ze natuurlijk direct op in en geeft aan dat dat de kip is die zij produceert. “Ik no- dig ze uit om te komen kijken en dan is de re- actie vaak ‘o, het is toch anders dan ik dacht’. We hadden de voorlichting als sector anders aan moeten pakken. Hoe weet ik ook niet, maar de consument staat nu vaak op het verkeerde been wat betreft dieren- welzijn.”


u ▶PLUIMVEEHOUDERIJ | 9 april 2020 29 29


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64