search.noResults

search.searching

dataCollection.invalidEmail
note.createNoteMessage

search.noResults

search.searching

orderForm.title

orderForm.productCode
orderForm.description
orderForm.quantity
orderForm.itemPrice
orderForm.price
orderForm.totalPrice
orderForm.deliveryDetails.billingAddress
orderForm.deliveryDetails.deliveryAddress
orderForm.noItems
den voorgesteld. Eigenlijk merkten ze er voor het eerst iets van toen ze op oudejaarsavond Batavia binnen- reden en begroet werden door de Nederlandse bevolking met het glas in de hand.


Grimmig Er brak een grimmige periode aan.


Groen refereert aan de kampong die hij heeft zien branden. “Ik was daar niet bij, ik zat op ‘de onderne- ming’. Toen kregen wij bericht dat wij alsnog moesten komen. Onze chauffeur van de carrier was er niet, dus ik sprong achter het stuur en nog twee man gingen mee. We wisten waar we moesten zijn en toen we daar aankwamen, stond de kampong al in de brand. De ritmeester was onder vuur geno- men, de kogels waren afgeketst op zijn patroonband en de majoor had mazzel dat hij geen haar op zijn kop had, want daar waren de kogels doorheen gevlogen. Omdat die groep beschoten was, hebben ze de kampong in brand gestoken, dat is waar. Ze werden onder vuur genomen, dan krijg je het terug hè, daar kun je donder op zeggen. Wat er verder met die kampong aan de hand was, weet ik ook niet. Volgens mij is het niet de bewuste kampong waar nu zoveel drukte over gemaakt wordt. Ik kan me niet herinneren dat onze jongens die mannen uit de kampong hebben gehaald en dood- geschoten hebben. Dat hadden we zeker wel gehoord.” Groen heeft zo zijn gedachten over wat er allemaal gebeurd is. “Wij hadden ook wel eens gevangenen meegenomen en die moesten we dan afleveren bij de inlichtingendienst. En wat er dan verder gebeurde, dat wisten wij ook niet”, aldus Groen met gevoel voor understatement. Hij heeft ook persoonlijk menig hachelijke situatie meegemaakt. “We hadden bericht gekregen dat de ploppers aan de andere kant van de kali zaten. Wij gingen erheen met een luitenant en een man of vijf, zes en twee carriers. Wij waren er het eerste uit, de luit en ik, met zijn tweeën. En toen we uit die open ruimte van de carrier kwamen, wer- den we beschoten vanuit de bomen, vanuit het bos vandaan. Ik zie het nog voor me: ploep, ploep, ploep, de kogels inslaan in de grond. De luitenant gaf meteen door dat ze vanuit de carriers moesten gaan


vuren op het gedeelte waar het van- daan kwam en dat wij dan meteen terug konden trekken naar de car- rier toe als het vuren begon. En zo is het ook gebeurd.” Groen noemt het een hachelijk moment en vertelt lachend dat hij altijd zijn rozen- krans bij zich heeft gehad, wat zijn “redding” is geweest. Groen is niet gewond geraakt door een wapenfeit, maar door een bijna botsing met een vrachtwagen. Hij zat op de rand van de carrier en om een botsing te voorkomen, had de chauffeur de carrier van de weg af de berg op gereden, waardoor Groen eruit geslingerd werd. “Je maakt het mee, maar ziet het niet”, vertelt Groen, die op de vrachtwa- gen belandde. Hij had last van zijn rug, maar na wat dagen verpleging meldde hij zich weer bij zijn een- heid. Hij heeft er ook geen aanteke- ning van laten maken, iets wat hem zeer spijt, omdat hij later voor die rug zou worden afgekeurd.


Thuis Toen het allemaal voorbij leek te


zijn, het bestand was getekend en de overdracht aan de TNI was volop aan de gang, zou de eenheid van Groen en hij ook persoonlijk nog een aantal keren flink in gevecht komen met ongeregelde troepen. Hij kan zich er nog over opwinden dat mensen niet beseffen dat er ook na het bestand nog doden en gewonden


zijn gevallen. Bij een van die vuur- overvallen stormde Groen met twee kameraden op ze af. “Hoe we het in ons hoofd hebben gehaald om dat te doen, weet ik ook niet meer. Maar in elk geval, we deden het. Halver- wege werden we beschoten en toen werd Arie geraakt. Zijn hart is niet geraakt, maar hij werd door zijn borst geschoten. Henk zei tegen mij: ik blijf bij Arie, ga jij hulp halen.” Groen wist onder vuur de berg af te komen en al spoedig werden ze door hun stormpeloton ontzet. Dit gebeurde allemaal terwijl de terug- reis naar Nederland al in zicht was. Na 38 maanden uit en thuis zou ook Groen met zijn kameraden met de Johan van Oldenbarnevelt weer terugkeren. Thuis bij zijn moeder bracht zijn geliefde harmonie een serenade aan hem. De veteraan is later op vakantie geweest in Indone- sië. Hij heeft toen nog overnacht bij een voormalig kapitein van de Sili- wangi divisie. Groen heeft als mili- tair in Indië de TNI niet echt als de vijand kunnen zien. Het heeft Groen zichtbaar goed gedaan, want hij fleurt op als hij erover vertelt: “Toen ik er met hem over wilde praten, heeft de kapitein gezegd: Gerard, daar praten we niet meer over, dat is geweest. Hij weet van hun kant wat niet goed is geweest en weet van onze kant wat gebeurd is en wat niet goed is geweest.”


27 december, de dag na kerst. Eindelijk een rustmoment en de kans om te zwemmen in zee. De voorafgaande kerstdagen hadden vrijwel geheel uit acties bestaan. Foto: privécollectie Gerard Groen


december 2017


49


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64  |  Page 65