search.noResults

search.searching

dataCollection.invalidEmail
note.createNoteMessage

search.noResults

search.searching

orderForm.title

orderForm.productCode
orderForm.description
orderForm.quantity
orderForm.itemPrice
orderForm.price
orderForm.totalPrice
orderForm.deliveryDetails.billingAddress
orderForm.deliveryDetails.deliveryAddress
orderForm.noItems
Column Checkpoint Barry Kerstgedachtes


Want als er iets is wat liefde in de weg zit, dan is dat angst


Het is weer december, en al zie ik de laatste maand van het jaar niet langer met angst en beven tegemoet, het blijft mijn minst favoriete maand van het jaar. Het voelt toch een beetje alsof ik eenendertig maandagen achter elkaar moet zien door te komen, terwijl om mij heen de leegheid van zoveel mogelijk kopen en consumeren – overgoten met een laf sausje van vals sentiment – tot ongekende hoogte wordt opgeklopt. Commercie vermomd als goedertieren- heid en bezinning. Maar hoe ik ook tegen december opzie (of misschien wel juist daardoor), de gedachte aan en het feit dat ik de don- kerste dagen met naasten en geliefden doorbreng, zijn het zoet in mijn zure opvattingen aangaande de feestmaand. Alleen is maar alleen op zulke dagen en als een mens niet zelf alleen is, dan is er nog de andere kant van de medaille: het gemis van een dierbare. Een gemis dat tijdens zulke dagen dubbel zo zwaar aanvoelt – en als dat gemis niet tijdelijk is, maar voor altijd, nog veel zwaarder. Mijn verstand staat stil bij dit besef en het tellen van mijn eigen luxeproble- men zegeningen voelt als een zwakte- bod bij dit soort overdenkingen. December is ook de maand waarin ik graag De avonden van Gerard Reve herlees, een verhaal dat zich afspeelt in 1946 tijdens de laatste tien dagen van dat jaar. In mijn beleving laat het boek een generatie jonge mensen zien die, volwassen geworden tijdens de Tweede Wereldoorlog, geen jeugd hebben gehad. Voor de held van het verhaal, Frits van Egters, is het leven een gevecht tegen de verlammende saaiheid en emotionele leegte van het naoorlogse bestaan. Maar onder die leegte woedt een storm aan emoties en lusten. Want mensen blijven mensen… Frits’ verweer tegen alle misère is de taal en die taal is prachtig. De lachwek- kende plechtstatigheid ervan en zijn hilarische observaties en commentaar vormen een schitterend contrast met de


zwaarmoedige sfeer van het boek. En toch, onder die zwaarmoedigheid en achter de donkere gedachten van Frits gaat veel liefde schuil. En daarmee ben ik waar ik wezen wil voor deze column: liefde. En met liefde bedoel ik niet de filmvari- ant waarbij het zo heerlijk zwijmelen is, en ook niet de versie die zich laat kopen met dure cadeaus. Ik bedoel die vaak niet herkende vorm waarbij je de deur voor iemand openhoudt en dat diegene dan ‘dank je wel’ zegt; of een verloren sjaal die om een lantaarnpaal wordt geknoopt zodat de eigenaar hem kan weervinden; of het klinkende ‘goeiemorgen’ van de buschauffeur. Gewoon die alledaagse momenten waarin we heel even boven onszelf uitstijgen en belangeloos de verbinding met een ander aangaan. Dat we voor een moment proberen de ander een beetje beter te begrijpen en te leren kennen, en daarmee onszelf. En even zijn we minder bang… Want als er iets is wat liefde in de weg zit, iets is waardoor het stikt en sterft, dan is dat angst. Angst voor verlies, angst voor het onbekende, angst voor onszelf en angst voor de ander. Liefde geven en ontvangen vergt moed en het kan ongemakkelijk en zelfs pijnlijk zijn – bijvoorbeeld wanneer iemand jou, of jij iemand, met een ongemakkelijke waarheid confronteert. Over het algemeen is het vele malen eenvoudiger om je als een rotzak te gedragen en iedereen gewoon lekker de tyfus te laten krijgen. Maar onverdraag- zaamheid en onverschilligheid zijn oppervlakkige gevoelens die vaak enkel een leegte of gebrek moeten maskeren. Het is, om in decembersferen te blijven, net als met vuurwerk: een explosie met vuur, gepaard gaand met kortstondige opwinding, en wat overblijft zijn as en verbrande resten. Ik dank u voor weer een jaar samen en wens iedereen het allerbeste toe voor 2018.


Barry Hofstede maakte van november ’92 tot mei ’93 als dienstplichtig chauffeur deel uit van het 1e NL/ BE VN Transportbataljon in Centraal-Bosnië, waarna hij tien jaar nodig had om die periode enigszins een plek te geven. Sinds 2002 ontplooit hij zich als (toneel)schrijver. Hij schrijft over uiteenlopende zaken, maar oorlog en veteraan zijn in Nederland zijn terugkerende thema’s in zijn werk. In 2013 ver- scheen zijn boek NL-Peacekeeper. Daarnaast is hij hartstochtelijk muziekliefhebber. Hij denkt nog iedere dag aan wat hij heeft gezien en meegemaakt tijdens zijn uitzending.


december 2017 13


Foto's: Erik Kottier


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64  |  Page 65