search.noResults

search.searching

dataCollection.invalidEmail
note.createNoteMessage

search.noResults

search.searching

orderForm.title

orderForm.productCode
orderForm.description
orderForm.quantity
orderForm.itemPrice
orderForm.price
orderForm.totalPrice
orderForm.deliveryDetails.billingAddress
orderForm.deliveryDetails.deliveryAddress
orderForm.noItems
Helemaal alleen met oud en nieuw


De meest eenzame feestdag was voor mij met oud en nieuw 2004/2005. Ik was uitgezonden als Ops Officier (S3) van de advance party en de main body van het 1e Nederlandse Provincial Reconstruction Team in Pol-e- Khomri (Afghanistan). We vertrokken als eerste naar een volkomen onbekend land op 24 augustus 2004 en zouden naar verwachting begin januari 2005 terugkeren. Als advance party hadden we als taak het initiële, het interim en het uiteindelijke kamp te bouwen, terwijl we tevens de provincie Baghlan in kaart moesten brengen en de eerste nationale verkiezingen op poten moesten zetten. We hadden veel te veel werk en gebrek aan ongeveer alles. Een zware tijd, maar ook een tijd van pionieren, groei en successen door de inzet van allen. Mijn vrouw Inge en mijn twee kinderen brachten de feestdagen door in El Paso, Texas, waar we van 1996-2000 hadden gewoond en gewerkt. Ik werkte als eerste Nederlandse Exchange Officer voor de US Army op Fort Bliss, 11th Air Defense Artillery Brigade (Imperial) en 32nd Army Air and Missile Defense Command. Voor hen een leuke en ontspannen vakantie in onze oude woonplaats. Geheel onverwacht werd het besluit genomen om de leden van de advance party voor oud en nieuw naar huis te laten gaan. En dus was ik 30 december ’s avonds laat thuis en ik deed de functieoverdracht aan mijn opvolger op luchtmachtbasis De Peel op de dag van hun vertrek. Ik kon het niet over mijn hart verkrijgen om mijn familie in El Paso op de hoogte te brengen van mijn eerdere terugkeer; zij konden niet eerder vertrekken en zouden doodongelukkig zijn. Jullie begrijpen dat ik me nog nooit zo eenzaam heb gevoeld.


Willem ‘Bill’ Heesbeen, Nootdorp


Wél een herberg


De Nepalese majoor Ramesh Bistà, de Pakistaanse kapitein Manzoor Ahmad, de Tsjechische Jaroslav Bures en ik zijn met z’n vieren in december 1994 de enige VN-waarnemers voor UNPROFOR in een gebied van meer dan 62.000 km². Onderdak hebben we gevonden bij Milan Ponorav


c, de houtvester in Ponikve. Bures is met


verlof thuis in Tsjechië. Ik maak op 24 december het ‘kerstdiner’. Het zal wel een latertje worden als er geen elektriciteit is om te koken. Om vijf uur valt het licht uit. Maar het diner is dan al bijna klaar. Ramesh en Manzoor weten dat de halve wereld deze avond Kerstmis viert. En zeker voor iedereen die ver weg van huis is, is deze avond als nooit tevoren. In plaats van direct het eten op te dienen, lees ik voor uit Mattheus I-II over de geboorte van Jezus. Het doet me wel wat. Ook Ramesh, boeddhist, en Manzoor, een moslim, hebben er respect voor. Ze zijn er stil van. En ik heb toch ook wel een brok in mijn keel. Het is voor het eerst van mijn leven dat ik uit het evangelie voorlees… en dat nog wel in een gebied waar men nog niet echt van vrede geniet. We zitten van acht tot tien uur ’s avonds met zijn drieën aan tafel. Boven de kapotte televisie hangen de uitvouwbare rode papieren kerstklokken uit het kerstpakket van de GEVO. Op de gammele, houten tafel branden de kerstkaarsen functioneel. Gedachten flitsen als windvlagen voortdurend door mijn hoofd. Ik denk aan Regien thuis en aan mijn zonen en schoondochters. Ik weet zeker dat ze vanavond in gedachten ook op de Balkan zijn. Zonder die zekerheid vier ik geen Kerstmis. Mijn Aziatische vrienden vieren niets. Nooit iets. Zelfs geen verjaardag. Plotse- ling belt Regien. Ik had haar pas dinsdag aan de lijn verwacht. Maar gelukkig heeft ze in de gaten dat ik dan op het hoofd- kwartier in Belgrado ben. Onze telefoon wordt afgeluisterd. Als de verbinding wordt verbroken, belt ze terug. In deze negorij loop ik dit jaar echt mijn kerst mis. Maar als ik denk aan al die duizenden Bosnische vluchtelingen in dit land, weet ik dat ik niet de enige ben. Voor hen is er ook geen Kerstmis. Ik vraag me zelfs af of er voor hen wel aanleiding is om kerst te vieren. Ondanks alle ontberingen en ongemakken mogen we niet kla- gen. Want voor ons is er wél een herberg. Maar wel eentje waar regelmatig het licht uitvalt.


Loe Baltussen, Woensdrecht


De Nepalese majoor Ramesh Bista (l) en de Pakistaanse kapitein Achmad Manzoor op kerstavond in de huiskamer aan tafel.


december 2017


25


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64  |  Page 65