search.noResults

search.searching

dataCollection.invalidEmail
note.createNoteMessage

search.noResults

search.searching

orderForm.title

orderForm.productCode
orderForm.description
orderForm.quantity
orderForm.itemPrice
orderForm.price
orderForm.totalPrice
orderForm.deliveryDetails.billingAddress
orderForm.deliveryDetails.deliveryAddress
orderForm.noItems
WEDUWE OVERHANDIGT MEDAILLES AAN DIENSTKAMERAAD VAN HAAR MAN ‘Hij verdient ze’


Anderhalf jaar geleden maakte Libanon- veteraan Hans Hoenselaar een eind aan zijn leven. Op zijn uitvaart hoorde zijn familie pas voor het eerst waarvan hij getuige was geweest in Libanon. Zijn dienstkameraad van Dutchcoy 4 Charl de Waard verloor op de uitvaart zijn medailles. De echtge- note van Hans, Andrea Hoenselaar, en hun dochters wilden zijn onderscheidingen aan Charl schenken. “We vinden het een eer hem de medailles te geven.”


Door: Linde van Deth Foto: Birgit de Roij


en even op het dak van mijn auto gelegd. Toen werd ik aangesproken door een dienstmaat en daarna ben ik weggereden. Ze zijn nooit gevonden.” Andrea vertelt dat het voor haar en haar dochters bijzonder was dat hij op de uitvaart aanwezig was. Bij haar ontstond het plan om Charl de medailles van haar man te schenken. “Ik zocht contact en vroeg hem of hij dat zou willen. Hij wilde weten of mijn dochters dat ook goed vonden. We hebben het samen overlegd en vinden het een eer. Deze medail- les komen echt uit Libanon. Hij heeft het verdiend.” Charl vindt het heel speciaal om de medailles van Hans te krijgen. “Als ik ze hier aanvraag, is dat anders dan wanneer ze echt in Libanon zijn uitgereikt. Dan zijn ze niet dertig jaar oud en in Libanon geweest. En dat ze van Hans zijn geweest, geeft het voor mij helemaal extra waarde. Ik ben vereerd.”


A


Praten Libanonveteraan Hans Hoenselaar maakte op 23 oktober 2015 een eind aan zijn leven. Dat was daags voor het uitreiken van het Draaginsigne Nobelprijs aan zeventig leden van Dutch Infantry Company 4. Ook Hans had zich voor die uitreiking aangemeld. Pas na zijn overlij- den vond Andrea aanwijzingen dat zijn klachten iets met Libanon te maken zouden kunnen hebben, onder meer in spullen die ze op zolder vond. “We vonden bijvoorbeeld een map waarin hij allemaal artikelen, onder meer uit Checkpoint, verzameld had over veteranen met PTSS.


ndrea hoorde van Libanonveteraan Albert van den Eijnde dat een veteraan op de uitvaart van haar man zijn medailles was kwijtge- raakt. Charl: “Ik had ze in het doosje gedaan


Dat was ook helemaal bijgewerkt met uitzendingen van nu.” De klachten die Hans had, lijken op die van vete- ranen met PTSS, zo ontdekte Andrea pas na zijn overlij- den. “Hij vertelde nooit wat over Libanon. Als vrienden ernaar vroegen, zei hij: ‘Als je hierover doorgaat, ga ik naar huis.’ Ik weet niet of hij hulp zou hebben geaccep- teerd van bijvoorbeeld de Basis. Ik heb hem wel eens voorgesteld met iemand te gaan praten. Hij zei dan: ‘Jouw familie gaat ergens heen om te praten, ik niet.’”


Zelfmoordaanslag Het was ook pas tijdens de uitvaart dat zij en haar fami- lie hoorden waarvan Hans getuige was in Libanon. “We hoorden het vol verbazing aan”, zegt Andrea. Postcom- mandant van 7.1 Alfa Albert, die ook aanwezig was bij de overhandiging, vertelt over de heftige gebeurtenissen in Libanon waar Dutchcoy 4 mee te maken kreeg. “Dutch- coy 4 was de laatste Nederlandse compagnie die naar Libanon ging, dat was in 1985. Het gebied was onder controle van de Israëliërs, maar die trokken zich in mei 1985 terug in een veiligheidszone en toen begonnen de aanslagen en beschietingen door het Libanese verzet. We hebben een heftige periode doorgemaakt, met continue dreiging op de posten. Hans zat op de hoger gelegen post 7.1. Op 9 juli 1985 vond de eerste zelfmoordaanslag plaats op Checkpoint Charlie door een jong Libanees meisje. Hans zat achter de kijker en zag als eerste de ver- woeste auto met delen van dat meisje. Zo zei hij het ook, er zijn nog bandopnamen van. De familie van Hans wist dat allemaal niet. Hij heeft dat gezien. Dat was heel hef- tig, dat kan niet anders. Hij heeft er nooit over gespro- ken.”


april 2017 55


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64  |  Page 65