search.noResults

search.searching

dataCollection.invalidEmail
note.createNoteMessage

search.noResults

search.searching

orderForm.title

orderForm.productCode
orderForm.description
orderForm.quantity
orderForm.itemPrice
orderForm.price
orderForm.totalPrice
orderForm.deliveryDetails.billingAddress
orderForm.deliveryDetails.deliveryAddress
orderForm.noItems
Column


Checkpoint Barry


Wie dan leeft…


huis. Er werden kransen gelegd en de burgemeester hield een toespraak, waarna er twee minuten werd gezwe- gen. Kraaien krasten in de stilte, terwijl ik het hierboven beschreven schouw- spel gadesloeg vanuit mijn slaapkamer- raam en me afvroeg wat de zin van dat alles was. Dat was midden jaren tachtig en mijn wereld was er een van rechten en vanzelfsprekendheden. De Tweede Wereldoorlog lag veilig opgeborgen in het verleden en ellende voltrok zich enkel op de televisie, waar de mens- figuren meer weg hadden van poppetjes. En toen was ik op een dag ineens zelf zo’n poppetje, figurerend in een van de vele dagelijkse ver-van-mijn-bedshows op de verrekijk. En mijn leven ‘tot dan toe’ bleek niets meer dan een geluk- kige samenloop van omstandigheden te zijn geweest, waarin ik – omringd door schijnzekerheden en obscene welvaart – blind rondwaarde. En ik werd wakker in een vreemde wereld. Een wrede wereld, maar ook nog steeds een prachtige wereld, vol mensen, allerhande klein geluk en momenten waarop ik besefte dat ik een mazzelaar ben (en niets meer dan dat). Generaties lang is onze levensstijl ons voorgespiegeld als zijnde ons goed recht; het ‘recht op alles’, gekoppeld aan de droom dat iedereen miljonair kan worden. Maar niet iedereen kan miljo- nair zijn… Tevredenheid is ook een vorm van her- denken en een krachtig wapen tegen de niets of niemand ontziende hebzucht, onverdraagzaamheid en angst (overgo- ten met een sausje van nationalisme en nepnostalgie) die zich meester proberen te maken van onze samenleving en onze harten. Een grote groep mensen heeft het


E


lk jaar op 4 mei kwam de ogenschijnlijk zelfde groep mensen samen voor het gemeentehuis tegenover ons


Foto: Birgit de Roij


Barry Hofstede maakte van november ’92 tot mei ’93 als dienstplichtig chauffeur deel uit van het 1e NL/BE VN Transportbatal- jon in Centraal-Bosnië, waarna hij tien jaar nodig had om die periode enigszins een plek te geven. Sinds 2002 ontplooit hij zich als (toneel)schrijver. Hij schrijft over uiteen- lopende zaken, maar oorlog en veteraan zijn in Nederland zijn terugkerende thema’s in zijn werk. In 2013 verscheen zijn eer- ste boek NL-Peacekeeper. Daarnaast is hij hartstochtelijk muziekliefhebber. Hij denkt nog iedere dag aan wat hij heeft gezien en meegemaakt tijdens zijn uitzending.


De illusie van vrijheid zonder


verantwoordelijkheid


gevoel onder de voet te zijn gelopen in de vaart der volkeren. Ze zien dat politici – alleen maar geïnteresseerd in macht en de baantjescarrousel na hun politieke carrière – zich gedragen als schoothondjes van het bedrijfsleven en ze pikken het niet langer. De geest is uit


de fles, maar in de politiek is men in zulke gevallen nooit te beroerd om een zondebok aan te wijzen. Angst zaaien, onvrede aanwakkeren en zo de aan- dacht afleiden van het echte probleem, een beproefd recept. ‘Meneer de president, slaap zacht’, zong Boudewijn de Groot, maar de rollen lij- ken omgedraaid: de burgerij heeft zich in slaap laten sussen, met hypotheken, flatscreentelevisies, kattenfilmpjes en de illusie van vrijheid zonder verant- woordelijkheid. En ik zeg het nog maar een keer, geachte lezer en medemens, en vergis u niet: de verdeeldheid die overal wordt gezaaid en de bijbehorende woede die ons wordt aangepraat, is slechts een aflei- dingsmanoeuvre en de voedingsbodem waarop de hebzucht en machtshonger van een kleine groep gedijt. Een kleine groep die ons wil doen geloven dat de wereld is zoals ze eruitziet op oude foto’s en filmbeelden: zwart-wit. Een kleine groep waar wij nooit bij zullen horen en die ons hooguit als voetvolk ziet: goed om hun rotzooi te kopen, goed voor zetelwinst en goed om bij te springen met belastingcentjes wanneer de wereldeconomie op instorten staat. Trap er niet in. Het werkelijke gevaar komt niet van mannen in een djellaba of hoofddoek dragende vrouwen, maar van snelle jon- gens in een maatpak en een stropdas. Het echte probleem schuilt in de uitver- koop en het verloochenen van idealen en menselijke waarden. Idealen en waarden die ons allemaal aangaan en die ons beschermen tegen willekeur en uitbuiting. Idealen en waarden die niet in geld zijn uit te drukken, maar die wel degelijk een prijs hebben. Een prijs die nooit is afbetaald. En de keuze die we hebben, is dat we die prijs samen blijven ophoesten of dat we samen ten onder gaan. En wie dan leeft, wie dan herdenkt.


april 2017 17


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64  |  Page 65