search.noResults

search.searching

dataCollection.invalidEmail
note.createNoteMessage

search.noResults

search.searching

orderForm.title

orderForm.productCode
orderForm.description
orderForm.quantity
orderForm.itemPrice
orderForm.price
orderForm.totalPrice
orderForm.deliveryDetails.billingAddress
orderForm.deliveryDetails.deliveryAddress
orderForm.noItems
ding werd ik in 1956 uitgezonden en op de oude basis van Biak hoorde ik dat de lokale schoonheid, waarschijnlijk vanwege haar lengte, setenga meter heette. Terug in Nederland zag ik tot mijn verbazing op de (B-)jagers en op Hr.Ms. Karel Doorman in de toiletten houten rekken met ronde uitsparingen, duidelijk bedoeld om er flessen in op te stellen. Die fles was bedoeld om er de billen mee af te spoelen zoals ik dat in Batavia gewend was. En hoe vaak dronk je niet een mok poeroet (chocolade- melk)? De ‘blauwe jongens’ hebben het taalgebruik van de Koninklijke Marine verrijkt en kleurrijk gemaakt. Er ver- dwijnt al zo veel moois. Daarom zou ik willen pleiten voor het handhaven van de naam ‘blauwe hap’. Ongetwijfeld zijn er nog meer Maleise woorden bekend, maar deze zijn me bijgebleven.


H.A. Brockholz, Rijswijk


Vet-er-aan (slot) De reactie van de heer Pastoor uit Didam op mijn vet-er-aan ingezonden stuk (Checkpoint 1-2017) vraagt natuur- lijk om een antwoord van mijn kant. Veteraan Pastoor heeft goed aangevoeld dat ik van orde en regelmaat houd. Hij vergeet in zijn opsomming nóg een categorie die ik er liever niet bij zou hebben en dat zijn de veteranen met O-benen. Dat is natuurlijk óók geen gezicht. Om ook van telgangers maar niet te spreken. Eruit! Tot er maar één overblijft en dat ben ik dan uiteraard. Maar.... voor een defilé is meer dan één persoon verplicht. Daarom, mijnheer Pastoor, iedereen welkom. Met de aan- tekening dat de veteranen die wel wat aan hun buik kunnen doen, pas-op-de- plaats maken met het verorberen van te veel calorieën.


Iko Zijlstra, Burgum


Project Hulphond Onlangs heb ik op het Summa College te Eindhoven een presentatie gegeven over mijn ervaringen in Afghanistan. Het onderwerp was PTSS. De leerlingen zijn met een project bezig om geld in te zamelen voor een hulphond voor een veteraan. Wat een mooi streven! Daar werk ik graag aan mee. Hieronder de reactie van de leerlingen na de presen- tatie:


Mogen wij onszelf even voorstellen? Wij zijn klas VV4.3E van het Summa Col- lege Eindhoven. Wij volgen de opleiding Veiligheid & Vakmanschap om later


april 2017 49


AMV’er te worden. Tijdens onze Defen- siegerichte lessen kwamen wij tot de conclusie dat we nog te weinig afwisten van het nazorgtraject van een uitzen- ding. We wilden hier meer over weten, ook omdat we mee hebben gedaan aan de push-up challenge. Na wat overleg hebben we een project op de baan gezet: geld inzamelen zodat een hulphond opgeleid kan worden voor een militair met PTSS. Dit geld kunnen we bij elkaar halen door acties, maar als we alleen het geld ophalen, hebben we ons doel nog niet bereikt. Daarom nodigen wij sprekers uit op onze school om meer informatie te krijgen over wat PTSS nou met je doet als persoon. Zo was sgt 1 b.d. Wassilios Athanasiadis een van de sprekers. Wij als klas vonden hem erg open en eerlijk over wat hij heeft mee- gemaakt. Hierdoor nam hij ons mee in zijn verhaal. Een bermbomongeval en vele gevechtscontacten zijn de oorzaak waardoor bij hem PTSS is ontstaan. Hij vertelde wat het met hem doet in zijn


leven. De foto’s, filmpjes en de attri- buten die hij bij zich had, gaven een goed beeld van wat er allemaal gebeurd is. Vooral de scherf van de bermbom maakte grote indruk. Hij vertelde dat hij zelf ook een hond heeft op aanraden van zijn psycholoog. Inmiddels zijn dit er twee geworden. Regelmatig gaat hij hiermee naar het bos als het te veel voor hem wordt. Dit is voor ons een mooi voorbeeld. Een mens kan niet aanvoe- len wanneer er iets van binnen niet goed zit, mensen focussen zich meer op wat er aan de buitenkant te zien is. Is het bij u te veel? Dan voelt een hond precies wat hij moet doen. Dit was voor ons nogmaals een bevestiging dat een (hulp)hond erg veel kan betekenen in iemands leven. Ook hadden we nog wat navraag gedaan bij de achterblijvers van bivak (die hierbij ook aansloten) wat ze van uw verhaal vonden. De reacties bestonden vooral uit de woorden: heftig, indrukwekkend, eye opener en ze snap- pen nu onze actie beter. Voor de achter- blijvers was alleen de actie het geld op halen voor de hulphond. Maar nu snap- pen ze ook waarom we dit doel willen bereiken. Het was een erg indrukwek- kende en leerzame les en we willen u en het Veteraneninstituut hartelijk bedan- ken voor uw medewerking en open- en eerlijkheid.


Klas VV4.3E Summa College Eindhoven SummaHulphond


W. Athanasiadis, via e-mail


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64  |  Page 65