search.noResults

search.searching

dataCollection.invalidEmail
note.createNoteMessage

search.noResults

search.searching

orderForm.title

orderForm.productCode
orderForm.description
orderForm.quantity
orderForm.itemPrice
orderForm.price
orderForm.totalPrice
orderForm.deliveryDetails.billingAddress
orderForm.deliveryDetails.deliveryAddress
orderForm.noItems
Column


Checkpoint Weet je nog? Barry


Soms volstaat een


hoi-hallo-hoe-is-het- ja-goed-gesprekje


Nu eens geen reünie keurig afgekaderd langs rotatienummer, peloton, compag- nie of schoenmaat, maar een reünie voor iedereen die heeft gediend bij het 1e NL/BE Transportbataljon. Op de site van het Veteraneninstituut staat een volledige lijst van onderdelen. Ik voor mij, ben erg blij met deze inclusieve insteek. Soms krijg ik echt de zenuwen van die versplintering, helemaal als die gepaard gaat met een houding van jullie-horen-er-niet-bij. Uiteindelijk zaten we allemaal in het- zelfde schuitje. Het zal ongetwijfeld een drukke bedoening en een gezellige boel wor- den. Ik heb er zin in, waar dat in het verleden wel eens anders was. In de jaren direct na terugkeer hebben we met ons peloton meerdere ‘weekendjes weg’ georganiseerd, waar ik me eerlijk gezegd niks van herinner. Het woordje ‘weg’ laat zich in dit geval op meerdere manieren interpreteren. In die tijd was mijn grootste ambitie om na het wakker worden zo snel mogelijk in een roes te geraken, weg van alle nare gedachtes en herinneringen. De samenkomsten werden me al snel te veel, zelfs met drugs. Niets hielp tegen de algehele vervreemding, en bij mijn maten voelde ik me ook niet meer op mijn gemak in deze nieuwe omgeving waar de vrede als een dreigende aan- kondiging voelde en niet als een gerust- stelling. Het samenzijn met mijn dienstmaten was te confronterend. Te snel, te veel, te heftig. Ik miste de oorlog die tegelijker- tijd altijd op de achtergrond aanwezig was en mijn bestaan kleurde en vorm- gaf. Dat was 25 jaar geleden, meer dan de helft van het aantal levensjaren dat ik inmiddels heb opgetekend. Ben ik nu zo


Z


aterdag 14 oktober is het feest, en wel op de Legerplaats in Stroe. Het belooft een reus- achtige happening te worden.


oud, of was ik toen zo jong? Allebei, ben ik bang. Of bang, ik ben helemaal niet bang. Het is gewoon zo. Die 25 jaren zijn jaren vol tegenstrijdig- heden. Aan de ene kant stond ik stil, terwijl ik tegelijkertijd als in een acht- baan door het leven roetsjte. Ik heb veel geleerd, voornamelijk door veel op mijn bek te gaan. Wijsheid groeit niet aan bomen, net als vriendschap. Ik heb zeer bijzondere en uitzonderlijke vriendschappen opgedaan en overge- houden aan mijn uitzending. In het dagelijks leven zie en hoor ik weinig van mijn kameraden van toen, maar toch beschouw ik ze als mijn vrienden. We hebben een band die zich niet of nauwelijks in woorden laat vangen. Als ik het zou moeten uitleggen, dan kom ik toch uit bij dat ene cliché: je had erbij moeten zijn. Het zijn mensen waarmee ik de meest indrukwekkende periode uit mijn leven heb gedeeld. Daarin heb- ben ze mij bijgestaan en gesteund, en ik heb geprobeerd er voor hen te zijn. Er zijn maten van toen die ik al heel lang niet meer heb gezien, sommige al niet meer sinds we op Schiphol afscheid namen. Wat niet wegneemt dat ze nog steeds in mijn gedachten zijn, en ik hoop van ganser harte dat ik ze zater- dag 14 oktober kan begroeten. Ik neem aan dat meer mensen dat her- kennen: sommige kameraden verdwij- nen volledig van de radar, maar dat wil niet zeggen dat ze ook uit je leven zijn. Soms volstaat een hoi-hallo-hoe-is- het-ja-goed-gesprekje. Gewoon, dat je elkaar weer eens hebt gezien. Dat je van elkaar weet dat het goed dan wel beter gaat. Om diegene die er niet meer zijn te eren, en te vieren dat wij er nog wel zijn; want soms is de periode na de oorlog moeilijker door te komen dan de tijd dat je er middenin zat. Dit is dan ook een oproep aan iedereen die twijfelt: Ga! Kom! Je bent in goed gezelschap.


Barry Hofstede maakte van november ’92 tot mei ’93 als dienstplichtig chauffeur deel uit van het 1e NL/ BE VN Transportbataljon in Centraal-Bosnië, waarna hij tien jaar nodig had om die periode enigszins een plek te geven. Sinds 2002 ontplooit hij zich als (toneel)schrijver. Hij schrijft over uiteenlopende zaken, maar oorlog en veteraan zijn in Nederland zijn terugkerende thema’s in zijn werk. In 2013 ver- scheen zijn boek NL-Peacekeeper. Daarnaast is hij hartstochtelijk muziekliefhebber. Hij denkt nog iedere dag aan wat hij heeft gezien en meegemaakt tijdens zijn uitzending.


oktober 2017


57


Foto's: Erik Kottier


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64  |  Page 65